کد خبر: ۱۳۳۷۷
تاریخ انتشار: ۰۰:۵۵ - ۱۷ اسفند ۱۳۸۵ - 08 March 2007
پروژه اي كه امروزه آمريكايي ها در عراق دنبال مي كنند آميزه اي از پيشنهاد كميته تحقيق بيكر- هاميلتون و تصوير ارائه شده از سوي رابرت گيتس درباره بحران عراق است.


حسین شریعتمداری در روزنامه کیهان روز پنجشنبه نوشت:

«رابرت گيتس» وزير دفاع جديد آمريكا بعد از انتصاب به اين سمت، در اولين سفر خاورميانه اي خود طي مصاحبه اي موقعيت كنوني عراق را اينگونه تصوير كرد؛ «در عراق دو بازيگر اصلي وجود دارند، آمريكا كه روي صحنه نقش ايفا مي كند و هزينه مي پردازد و ايران كه به كارگرداني پشت صحنه مشغول است و بدون آن كه روي صحنه ديده شود، از اين بازي سود مي برد.»


رابرت گيتس در ادامه تفسير خود گفته بود «آمريكا بايستي در دوره جديد از بازيگر روي صحنه به كارگردان پشت صحنه تبديل شود و در همان حال، ايران را وادار كند كه رسما نقش بازيگري روي صحنه را بپذيرد تا مجبور باشد به اندازه نقشي كه دارد و سهمي كه مي برد، هزينه هم بپردازد.»


همزمان با اظهارات رابرت گيتس كه به نوشته واشنگتن پست واگويه و ترجمان واقعي بحران عراق بود، كميته تحقيق بحران عراق به رهبري «جيمز بيكر و لي هاميلتون» گزارش 70 صفحه اي خود را منتشر كرد. در بخشي از اين گزارش مفصل به دولت آمريكا پيشنهاد شده بود دست از لجاجت بردارد و با خروج تدريجي از عراق و فعال شدن همسايگان اين كشور مخصوصا سوريه و ايران براي حل بحران امنيتي در عراق موافقت كند.

بوش در اولين واكنش نسبت به گزارش كميته تحقيق «بيكر- هاميلتون» با پيشنهاد اين كميته مخالفت كرد و روز 28 دسامبر 2006 راهبرد جديد خود براي حل بحران عراق را ارائه داد كه در آن بر افزايش 25 هزار سرباز به شمار نظاميان آمريكايي حاضر در عراق تاكيد شده بود.

در همان حال «جوزف بايدن» سناتور صاحب نفوذ دموكرات اعلام كرد كه آمريكا راهي جز خروج تدريجي از عراق ندارد و با استناد به اين كه از يك ميليون و چهار صد هزار نظامي آمريكايي كه خارج از عراق و افغانستان به سر مي برند تنها 30 تا 40 هزار نفر آمادگي عمليات دارند، خروج تدريجي آمريكا از عراق را ضروري و تنها راه آبرومندانه پايان بحراني دانست كه طي 3سال اخير هزينه سياسي و اقتصادي فراوان و بي نتيجه اي براي آمريكا در پي داشته است.

نئومحافظه كاران آمريكايي اگرچه بر تصميم خود براي اعزام نيروي نظامي تازه نفس به عراق اصرار ورزيدند ولي رخدادهاي بعدي عراق از يكسو و تسخير سناي آمريكا توسط دموكرات ها از سوي ديگر كه مخالفت هاي پي درپي آنان با راهبرد جديد بوش را درپي داشت، عملياتي شدن اين راهبرد را آنگونه كه رئيس جمهور آمريكا با سر و صدا و تبليغات گسترده اعلام كرده بود، ناتمام گذاشت.
پروژه اي كه امروزه آمريكايي ها در عراق دنبال مي كنند آميزه اي از پيشنهاد كميته تحقيق بيكر- هاميلتون و تصوير ارائه شده از سوي رابرت گيتس درباره بحران عراق است.

اين پروژه كه از حمايت هر دو طيف دموكرات ها و جمهوريخواهان برخوردار است و رضايت اعلام شده متحدان اروپايي و منطقه اي آمريكا را نيز درپي دارد، با هدف نهايي خروج حاكميت عراق از دست مردم اين كشور طراحي شده است.

اولين گام در اجراي اين پروژه- بخوانيد اين توطئه- وارد كردن بازيگران جديد به عرصه تصميم سازي در عراق است. اين پروژه در كنفرانس بغداد كه قرار است روز شنبه 19 اسفند ماه- 10 مارس- در بغداد تشكيل شود، كليد خواهد خورد.

در كنفرانس بغداد علاوه بر كشورهاي ايران ، اردن، سوريه، تركيه، كويت و عربستان و بحرين(!) به عنوان همسايگان عراق و كشور مصر كه با حضور معاونان وزارت خارجه خود شركت مي كنند، نمايندگاني از 5 عضو دايمي شوراي امنيت (آمريكا، انگليس، فرانسه، روسيه و چين) نيز شركت دارند و همچنين نمايندگاني از سازمان كنفرانس اسلامي، اتحاديه عرب و شوراي همكاري خليج فارس هم حضور خواهند داشت.

حضور كشورهاي همسايه عراق در كنفرانس امنيتي بغداد قابل توجيه است و جمهوري اسلامي ايران نيز اعلام كرده است كه كنفرانس مزبور را با همين تعريف مي پذيرد و با اندكي تسامح مي توان حضور نمايندگاني از اتحاديه عرب و سازمان كنفرانس اسلامي را نيز قابل قبول تلقي كرد.

 اما حضور مصر و نمايندگان 5 عضو دايمي شوراي امنيت و شوراي همكاري خليج فارس در اجلاس امنيتي بغداد منطقي به نظر نمي رسد. آمريكا با مجوز شوراي امنيت سازمان ملل به عراق حمله نكرده بود و از اين رو اشغال عراق بايستي از سوي شوراي امنيت غيرقانوني تلقي شود و چنانچه بحران عراق به عنوان يك بحران منطقه اي قابل ارزيابي باشد- كه هست- اعضاي دايمي شوراي امنيت تنها مي توانند بر خروج اشغالگران از عراق تاكيد ورزند و حداكثر اين كه جدول زماني براي اين خروج تهيه و پيشنهاد كنند.

 اما، خروج اشغالگران و يا ارائه جدول زماني براي خروج آنان در دستور كار اجلاس بغداد نيست و تنها به عنوان يك گزينه از ميان ده ها گزينه ديگر زمزمه مي شود.

حضور مصر اگر به عنوان يك كشور عرب و يا يك كشور اسلامي باشد اين مقصود با حضور نمايندگاني از سازمان كنفرانس اسلامي و اتحاديه عرب تامين خواهد شد بنابراين حضور اين كشور غيرهمسايه عراق كه مانند برخي ديگر از كشورهاي همسايه عراق از اقمار منطقه اي آمريكا به شمار مي آيد نه فقط كمترين توجيهي ندارد، بلكه سؤال برانگيز نيز هست.
غير از ايران و سوريه، اكثر كشورهاي همسايه عراق از متحدان صدام و حاميان رژيم ديكتاتور بعث بوده اند و بارها از سقوط صدام به خاطر بازگشت حاكميت به ملت مسلمان عراق ابراز ناخرسندي كرده اند و...

با توجه به تركيب شركت كنندگان در كنفرانس بغداد و فرمول غيرقابل توجيه اين تركيب، كمترين ترديدي باقي نمي ماند كه اين اجلاس با هدف وارد كردن بازيگران جديد در ماجراي عراق تدارك ديده شده است بازيگراني كه اولاً سابقه اي طولاني در حمايت از دشمنان مردم عراق دارند و ثانيا؛ از اقمار منطقه اي آمريكا به شمار مي آيند بنابراين ورود آنان به عرصه در صورتي كه با تصميم سازي همراه باشد به يقين براي سنگين كردن كفه معادلات عراق به نفع اشغالگران است.

قرار است ادامه كنفرانس بغداد با برپايي اجلاسي در استانبول و با حضور وزراي خارجه كشورهاي شركت كننده پيگيري شود و گفته مي شود كه اجلاس بغداد يك اجلاس مقدماتي براي نشست استانبول است كه در اين صورت چنانچه قرار باشد اعضاي دعوت شده به كنفرانس هاي بغداد و استانبول درباره عراق تصميم بگيرند، مفهوم و ترجمان واقعي آن، كوتاه كردن دست مردم عراق از تصميم گيري درباره سرنوشت خود است.

جمهوري اسلامي ايران اگرچه براي حضور در كنفرانس بغداد اعلام آمادگي كرده و نماينده اي را با همين منظور به عراق مي فرستد ولي آنچه گذشت نشان مي دهد كه حضور كشورمان در اين كنفرانس ضروري نبوده و نيست و اكنون كه شركت در كنفرانس را پذيرفته ايم بايد در صورت مشاهده روند توطئه آميز اجلاس از ادامه حضور اجتناب بورزيم و به يقين مردم عراق هيچ تصميمي را كه مورد تصديق جمهوري اسلامي ايران نباشد، نخواهند پذيرفت.
حسين شريعتمداري

 

ارسال به تلگرام
ارسال به دوستان
تلگرام عصر ایران
نام:
ایمیل:
* نظر:
تعداد کاراکترهای مجاز:1200
تیس خودرو- داخلی
مدیا- داخلی
دلتابان
پربازدید ها
بلیط (عصر ایران داخلی)
عصر ایران داخلی (تخفیفان)
عکس