کد خبر: ۱۳۹۸۶
تاریخ انتشار: ۱۸:۰۳ - ۲۹ اسفند ۱۳۸۵ - 20 March 2007
ساعتی با شهردار پایتخت

اشاره

پرواز «خلبان قاليباف» در انتخابات رياست جمهور ينهم به شهرداري تهران منتهي شد. اما شهردار تهران به نهاد رياست جمهوري رفت و كانديداي رياست جمهوري كه در پاي صندوق راي گيري اعلام كرده بود بر طبق نظرسنجي ها بهمرحله دوم مي روم به شهرداري تهران رفت.
خيلي ها فكر مي كنند مقصد بعدي خلبان، نهاد رياست جمهوري است اما او اين روزها پرازي سخت بر فراز هواي آلوده تهران و ترافيك اين شهر كه وعده روان شدنش را داده بود دارد.

با قاليباف از انتخابات رياست جمهوري و چرايي آمدنش به شهرداري تهران سخن گفته ايم اما مشغله فراوان شهردار تهران باعث شد سوالات بسياري هم بدون پاسخ بماند.

هزينه هاي انتخابات رياست جمهوري وي، دليل ورودش به انتخابات شوراي شهر مشهد، سوالاتي درباره مسووليت هاي قبلي وي در ناجا و ستاد مبارزه با قاچاق كالا و ... محورهايي بود كه شايد زماني ديگر فرصت طرح اين سوالات مهيا شود.

از اين كه فرصت مصاحبه اختصاصي به ما داده ايد خيلي متشكريم. شما پس از انتخابات رياست جمهوري هيچ مصاحبه اي درباره كم و كيف و قضاياي انتخابات نداشته ايد به نوعي همه احساس مي كنند كه شما حرف هاي زيادي درباره انتخابات داريد و همه مشتاق هستند كه حرف هاي شما را بشنوند.

چه دليلي باعث شد كه شما در اين مدت سكوت كرديد.

بسم الله الرحمن الرحيم

بنده پس از انتخابات جمهوري سال 84 كه انتخابات سنگيني كه از هر لحاظ بود، از لحاظ تعداد كانديداها رقابت نزديك و جدي بين كانديداها، مباحث مختلف و متكثري كه ارائه شد و بسياري ويژگي هاي ديگر، فكر كردم كه وقتي انتخابات و رقابت تمام شد فرصت كار و همكاري است و نبايد آن فضاي سنگين رقابت ادامه پيدا كند، انتخابات برگزار مي شود كه كسي با راي مردم برگزيده شود تا امور را سامان بهتري دهد نه اينكه اين انتخابات آغاز باشد براي تخريب ها، كينه ورزي ها و احياناً عقده ها و دل چركيني ها كه شايد به صورت طبيعي و البته بعضاً غير طبيعي و غير قابل قبول در دوره انتخابات شكل مي گيرد.

دوره انتخابات اگر دوره رقابت است كه متاسفانه بعضاً تبديل به دوره ستيز و تخريب مي شود، دوره پس از انتخابات دوره همكاري، رفاقت و همدلي است. همه بايد به كسي كه توانسته راي مردم را كسب كند كمك كنند تا بهتر بتواند آغاز به كار كند و بهتر بتواند در جهت بهبود اوضاع سازماندهي فكري و نيرويي ايجاد كند.

از اين جهت احساس كردم كه لزومي ندارد بنده درباره بعضي مسايل انتخابات شروع به سخت گفتن كنم، شايد برداشت شما درست باشد كه من حرف هاي زيادي درباره انتخابات دارم كه شايد بيان بسياري از آنها درعرصه عمومي به نفع شخص بنده تمام بشود ولي معلوم نيست كه اين نفع شخصي بنده با نفع كشور و مردم همراه باشد به همين سبب است كه من تاكنون از گفتن چنين حرف هايي صرف نظر كرده ام، ولي هنگامي كه فكر كنم بيان آنها صرفاً نفع شخصي بنده را تامين نمي كند بلكه براي كشور و مردم هم سودي دارد از بيان آنها ابايي نخواهم داشت.

علاوه بر اين مدت زمان كوتاهي پس از انتخابات مسووليت اداره شهر تهران به عهده من گذاشته شد. از جهات مختلفي من به عنوان شهردار تهران بهتر ديدم كه مسايل سياسي به خصوص مسايل مربوط به انتخابات را مسكوت بگذارم. مسايل متعدد  و پيچيده شهر تهران ديگر فرصتي باقي نمي گذاشت كه من به مسايل سياسي بپردازم، نفع و مصلحت شهر و شهروندان هم با اين سكوت بيشتر تامين مي شد.

بنده سوال خودم را به عنوان مقدمه اي طرح كردم كه وارد مسايل انتخابات و مسايل سياسي شوم آيا شما اكنون هم بر همان سكوتتان پايبنديد؟ آيا زمان گفتن حرف هايتان هنوز نرسيده؟

هنوز هم لزومي به طرح مسايل سياسي به خصوص درباره انتخابات رياست جمهوري گذشته نمي بينم.

اگر از مسايل رياست جمهوري حرف نمي زنيد آيا به اين سوال ما پاسخ مي دهيد كه چگونه شد و طي چه فرآيندي شما شهردار تهران شديد؟

من پس از انتخابات عزم جدي داشتم و مصمم بودم كه در عرصه جامعه مدني فعاليت كنم و سمت و مسووليت حكومتي نپذيرم. در دوره اي كه داشتم براي حضور جدي تر و فعالانه تر در دانشگاه برنامه ريزي مي كردم. پيشنهاد شوراي شهر براي شهرداري تهران ارائه شد قبلاً بر اساس همان تصميمي كه عرض كردم اين پيشنهاد را نپذيرفتم و در برابر اصرار دوستان مقاومت كردم. ولي به دلايلي مجبور شدم در تصميم خود صرف نظر كنم و يكي از اين دلايل اين بود كه شهرداري و حضور در مديريت شهري، مديريتي كه به همراه شوراي شهر شكل مي گيرد را به كار در جامعه مدني و در يك نهاد مدني خيلي نزديك يافتم. شهرداري يا شوراي اسلامي شهر از دوست مستقلند و ارتباطشان با مردم و نهادهاي مدني بسيار نزديك است. به خصوص اگر اين شوراي شهر با انتخابات شوراي محلات و شوراي مناطق و نهادهاي پايين دستي از اين قبيل تكميل شود.

اين نگرش بسيار به من كمك كرد كه به عنوان شهردار تلاش كنم كه شهرداري را از يك سازمان خدماتي به يك نهاد اجتماعي تبديل كنم.

كاري كه آغاز شده و اگر به خوبي پيش برود، تفاوت شگرفي در نوع نگرش، نوع رفتار و عملكرد شهرداري به وجود خواهد آورد.

لابد اطلاع داريد يكي از انتقاداتي كه به شهردار شدن شما وارد شد اين بود كه قاليباف تخصص شهري ندارد و براي شهرداري مناسب نيست.

اين انتقاد در آن زمان مطرح شد و خيلي جدي نبود و طرفداران زيادي نداشت. من هم آن را وارد نمي دانم كما اينكه اگر اين انتقاد را وارد مي دانستم حاضر به پذيرش اين مسووليت نمي شدم.

ببينيد براي اداره شهر تخصص هاي بسيار متعددي نياز است. برنامه ريزي شهر، عمران، معماري، حمل و نقل، اقتصاد شهري و بسياري تخصص هاي ديگر براي اداره شهر لازم است.

شهردار بايد كدام يك از اين تخصص ها را داشته باشد. آيا بايد معمار باشد يا مهندس عمران يا كارشناس حمل و نقل و ترافيك. به علاوه مسايل فرهنگي و اجتماعي شهر هم اهميتشان كمتر از موارد قبلي نيست. آيا شهردار بايد يك چهره فرهنگي و اجتماعي باشد يا نه شهردار بايد مديري باشد كه بتواند از تخصص هاي مورد نياز براي اداره شهر بهره ببرد.

منتقدان اگر مي گفتند كه قاليباف با مسايل و مشكلات شهر تهران آشنا نيست حرفشان قابل بررسي بود ولي بنده به سبب مسووليت قبلي ام در ناجا با بسياري از مسايل شهر تهران از قبيل حمل و نقل و ترافيك درگير بودم. با مسايل فرهنگي و اجتماعي آن هم آشنايي كامل را داشتم.

به علاوه من قبلاً مسووليتي هم در قبال سازندگي، كارهاي ساخت و ساز و پروژه هاي عمراني داشته ام.

بد نيست بدانيد كه رشته تحصيلي من «جغرافياي سياسي» با مسايل شهر بي ارتباط نيست رساله دكتراي من درباره حكومت هاي محله، الگوهاي آن در دنيا و موانع شكل گيري و گسترش آن در ايران بوده است.

همه اين دلايل بنده را قانع كرد كه مسووليت اداره شهر را بپذيرم.

اختلافات دولت و شهرداري تهران هر از چند گاهي به عنوان يك سو‍ژه مهم مطبئعاتي و سياسي مطرح مي شود مواردي از قبيل حضور شهردار در هيات دولت، بدهي هاي دولت به شهرداري تبصره 13، مساله مترو و حمل و نقل عمومي و موارد متعدد ديگر، ريشه اين اختلافات در كجاست؟ چه ميزان از اين اختلافات سياسي است، صريح تر بگويم چه ميزان از اين اختلافات مربوط به اين است كه شهردار تهران و رييس جمهور زماني رقيب انتخاباتي هم بوده اند؟

ببينيد شورا شهرداري طبق قانون مستقل از دولت هستند اختلاف اين دو هم به عنوان دو نهاد و دو دستگاه مجزا از هم مطرح است ولي بنده مي خواهم بگويم اين اختلاف حتي زماني كه شهرداري زير نظر دولت و جزئي از دولت بود هم وجود داشت، زماني شهردار توسط دولت منصوب مي شد و دولت بر امور آن نظارت داشت ولي هميشه شهردار تهران از بسياري از دستگاه هاي دولتي شكايت و گلايه داشت كه وظايف و تعهدات خودشان را در قبال تهران انجام نمي دهند به دليل اينكه كه اين دستگاه هاي دولتي و شهرداري هر دو جزئي از دولت بودند و مسائلشان به يك طريق رتق و فتق مي شد.

حالا وقتي شورا و شهرداري از دولت مستقل شوند اين اختلافات شكل جديدي به خودش گرفت و نمي توان انكار كرد كه در زمان هايي به مسايل سياسي هم آغشته شده است.

بنده در همين جا بايد بگويم كه ريشه اين مشكلات در فقدان مديريت واحد شهري است. اگر مديريت واحد شهري شكل بگيرد بسياري از اين تداخل وظايف، موازي كاري ها، اختلاف نظرها رفع و رجوع مي شود. به همين سبب هم از رسانه ها و اصحاب تخصص و نظر در اين باره مي خواهم كه بيشتر از مسايل سياسي به ريشه اصلي اين اختلافات كه عرض كردم فقدان مديريت واحد شهري است بپردازند.

اما درباره مصاديق اختلافاتي كه فرموديد:

حضور شهردار در هيات دولت به دليل همان مساله اي كه عرض كردم يعني اختلاف ميان دستگاه هاي دولتي و شهردار از زماني صورت گرفت كه شهرداري زيرا زير نظر دولت بود. اداره شهر تهران به هماهنگي هاي ميان دستگاه هاي دولتي و بسياري از وزارتخانه ها و شهرداري احتياج داشته و دارد كه در آن زمان بهتر ديدن شهردار در هيات دولت حضور داشته باشد. اين حضور در دوره بعدي يعني دوره استقلال شورا و شهرداري از دولت هم در مقعطي ادامه پيدا كرد ولي زماني كه جناب آقاي احمدي نژاد شهردار تهران شد دولت از دعوت ايشان به جلسات هيات دولت خودداري كرد.

در آن زمان از طرف حاميان آقاي احمدي نژاد و اعضاي شورا اين امر به صورت جدي مطرح شد كه دليل اين عدم دعوت ايشان به حسات هيات دولت سياسي است و به سبب اين است كه شهردار تهران هم گروه و هم جناح با دولت نيست.

اما بنده فكر مي كنم جداي از همه اين بحث ها حضور شهردار در اين جلسات طريقيت دارد نه موضوعيت.

به اين معنا كه اين حضور براي ايجاد هماهنگي هاي لازم جهت اداره بهتر شهر است و اگر از طريق ديگري هم انجام شود حضور در جلسات موضوعيت ندارد.

مهم ايجاد اين هماهنگي هاست.

در مورد ساير مسايل مورد اختلاف هم كه فرموديد بنده فكر مي كنم كه خوشوقتي بنده و شوراي شهر و شهرداري در اين است كه جناب آقاي رييس جمهور يك دوره شهردار تهران بودند و به همين صورت زير و دقيق بر اين مسايل و مشكلات در زمان ايشان هم بين دولت و شهرداري وجود داشت و ايشان با تمام وجود اين تجربه را دارند كه بدون حل اين مشكلات و اختلافات بدون كمك دولت به حمل و نقل عمومي و مترو، كه وظيفه قانوني دولت است بدون پرداخت بدهي هاي دولت به شهرداري اداره شهر تهران چقدر سخت و طاقت فرساست، شكوه ها و انتقادات جناب آقاي دكتر احمدي نژاد از دولت قبلي به سبب عدم همكاري هاي دستگاه دولتي با شهرداري نشان مي دهد كه ايشان از اين بابت چقدر در مضيقه و تنگنا بوده اند به همين سبب است كه بنده به حل مشكلات شهر تهران بسيار اميدوارم و بايد بگويم كه در راه حل اين مشكلات و اختلافات قدم هاي خوبي هم برداشته شده كه ثمرات آن به تدريج آشكار خواهد شد و از اين بابت بنده بايد از جناب رييس جمهور و دولت محترم تشكر و قدرداني نمايم و اميدوارم كه اين روند با سرعت بيشتري به پيش برود.

اساساً بنده تنش و اختلاف بين شهرداري و دولت را به هيچ وجه به صلاح نمي دانم و با تمام وجود تلاش كرده و مي كنم كه اين اختلافات حل شود. اما در فضاي  تنش و اختلاف، مديريت عقلاني به مشكل بر مي خورد و تنها شهر و شهروندان از اين تنش آسيب مي بيند و ضرر مي كند.

يكي از انتقاداتي كه درباره مديريت شما در شهرداري ابراز مي شود اين است كه شما بسياري از شيوه هاي مديريتي آقاي احمدي نژاد را تغيير داده ايد و در واقع عملكرد ايشان را در شهرداري تداوم نبخشيده ايد. براي مثال شما ديدارهاي مردمي آقاي احمدي نژاد را كه شايد بتوان آن را محوري ترين عنصر در مديريت ايشان دانست را تعطيل كرده ايد.

از نظر اين منتقدان ديدارهاي مردمي نماد مديريت مردم گراست كه از طرف مردم هم بسيار مورد استقبال واقع شده است و شما اين ديدارها را صورت نمي دهيد.

بنده ديدارهاي مردمي را در سطح روش ارزيابي مي كنم. روشي براي رسيدن به يك هدف.

هدف از اين ديدارها و سفرها اين است كه از حال و روز مردم، از نيازها، مسايل، نوع نگرش، مشكلات، انتقادات آنها آگاهي به وجود آيد و براي حل مشكلات آنها اقداماتي صورت پذيرد.
بنده مي خواهم عرض كنم كه به عنوان شهردار تهران اين اهداف را فرو نگذاشته ام و صرفاً روش هاي رسيدن به اين اهداف تغيير كرده است. اهدافي هستند كه اهميت دارند و تغيير يا كنار گذاشتن آنها بايد مورد سوال واقع شود و گرنه در سطح روش ها، سليقه ها متفاوت است و شيوه هاي مديريتي متفاوت، روش هاي متفاوتي را عرضه مي كند.

بنده فكر مي كنم با توجه به گستردگي جغرافيايي و انبوه بودن جمعيت و تعدد و پيچيده تر شدن مسايل و معضلات بايد از روش هاي نوين تري بهره گرفت. ارتباط با مردم، آشنايي و آگاهي از مسايل و مشكلات و نظرات آنها بايد به شيوه سيستماتيك تري پيگيري شود. اتفاقاً رشد و پيشرفت تكنولوژي امكانات فراختري را پيش رو قرار مي دهد كه اين اهداف سريع تر، دقيق ترو كارآمد تر پيگيري شود.

بنده به عنوان شهردار تهران توان و دقت بسيار محدودي دارم. براي ديدار مستقيم با شهروندان، آگاهي از مسايل آنها و احياناً رفع مشكلات آنها، در حالي كه اگر اين كار به سيستم شهرداري سپرده شود. براي انجام اين كارها سيستم هاي هوشمندي تعبيه شود قابليت شهرداري براي اين افراد بسيار بالا مي رود. به همين خاطر ما سامانه 137 و 1888 را ايجاد كرديم كه به كمك آنها بتوانيم از مسايل و مشكلات شهروندان به صورت دقيق تر و علمي تر آگاهي پيدا كنيم. تحليل علمي تماس هايي كه شهروندان با اين سامانه ها برقرار مي كنند به ما به صورت دقيق نشان مي دهد كه خواسته آنها از ما چيست؟ در چه حوزه اي از شهرداري نارضايتي دارند؟ چه انتقاداتي به عملكرد ما وجود دارد؟ اين سامانه ها به مدد امكاناتي كه تكنولوژي IT در اختيار ما مي گذارد اين امكان را براي شهروندان فراهم مي كند كه به صورت سيستماتيك و مداوم بر عملكرد شهرداري نظارت داشته باشند.

به علاوه ما از شيوه هاي علمي ديگري مانند نظر سنجي استفاده مي كنيم تا از نظرات مردم آگاهي پيدا كنيم.

در كنار اينها ما از شيوه ارتباط رو در رو بهره مي بريم. اما اين كار به عهده شهرداران مناطق كه هر هفته دوشنبه ها ملاقات هاي مردمي دارند تا به مشكلات آنها رسيدگي كنند.

به نظر بنده، شهرداران مناطق براي ملاقات هاي مردمي نسبت به من اولي ترند چرا كه به اين طريق كار غير سيستمي صورت نمي گيرد. ولي در كنار همه اين مسايل ديدار چهره به چهره لازم است. از جهت روحي و رواني بسيار موثر است براي بنده و بخشي از مردم. البته شايد براي شهردار ضرورت بيشتري داشته باشد ولي اگر بخواهيم با اين روش مشكلات شهر را حل نماييم مخالفم. چرا كه روش هاي از پيش گفته شده مناسب تر است.

مهم ترين دغدغه به عنوان شهردار تهران چيست؟

ببينيد شهر تهران از مسايل و معضلات متعددي رنج مي برد. ترافيك، ضعف و نقص حمل و نقل عمومي و آلودگي هوا شايد در راس اين معضلات باشند. بنده در برابر اين معضلات دغدغه اصلي ام اين است كه تلاش كنم كارآمدي مديريت شهري كه در ذيل نظام جمهوري اسلامي فعاليت مي كند را در فائق آمدن به اين مشكلات به اثبات برسانم.

ببينيد بنده تحليلي درباره وضعيت نظام و كشورمان دارم كه براي توضيح اين دغدغه اي كه عرض كنم بايد آن را بيان كنم. من معتقدم به دلايل متعدد و روشني نظام ما دوران تثبيت و تحكيم خود را سپري كرده است. دوراني كه در آن موجوديت و اصل نظام از جهات مختلف مورد تهديد بود.
اكنون موجوديت و اصل نظام ما تثبيت شده و نظام ما يكي از مشروع ترين نظامي هاي سياسي دنياست با ساختاري مستحكم و حمايت مردمي كم نظير.

ما اكنون در دوره اي قرار داريم كه بنده از آن به عنوان دوران كمال يابي نام مي برم. دوراني كه نظام ما بايد كارآمدي خودش را در حل مشكلات مردم، توسعه كشور و كلاً طرح ريزي يك زندگي مادي و معنوي مناسب  براي شهروندان به اثبات برساند.

بر اين اساس من هم به عنوان عضو كوچكي از اين نظام خودم را موظف مي دانم كه توانمندي و كارآمدي نظام را در حيطه اي كه مسووليتش به عهده بنده است به اثبات برسانم.

سند چشم انداز بيست ساله به عنوان آرمان و هدف اصلي نظام و كشور وضعيتي را براي ايران 1404 ترسيم كرده است كه شهر تهران هم به عنوان پايتخت كشور عزيزمان بايد متناسب با آنها تغيير كند.

دغدغه اصلي من اين است كه هر روز به اين هدف نزديك تر شويم و دغدغه اصلي من اين است كه در مقام شهردار تهران و مديريت شهر در ذره اي از اين هدف بزرگ كوتاهي و انحراف صورت نگيرد.

 منبع: ویژه نامه نوروزی خراسان

 

ارسال به تلگرام
ارسال به دوستان
تلگرام عصر ایران
نام:
ایمیل:
* نظر:
تعداد کاراکترهای مجاز:1200
تیس خودرو- داخلی
مدیا- داخلی
دلتابان
پربازدید ها
بلیط (عصر ایران داخلی)
عصر ایران داخلی (تخفیفان)
عکس