مدیسه - داخلی
صباویزن- داخلی
بدون تاریخ بدون امضا- داخلی
کوروش - داخلی
امارات- داخلی
دعوتنامه - داخلی
اسنایپرفون
بازارچه خیریه - داخلی
خیریه نسیم وصال
خیریه امام هادی
کد خبر: ۳۱۴۶۶
تاریخ انتشار: ۱۲:۲۳ - ۲۷ آذر ۱۳۸۶ - 18 December 2007
گزارشی متفاوت

بیش از چهار سال پس از اینکه لباس های گرانقیمت و ارزشمند طراحان برتر عراقی در چپاول های پس از حمله آمریکا به عراق، به غارت رفت؛ این طراحان با انواع مدل های بین النهرینی باستانی به فشن بازگشته اند.

اکنون آنها آماده هستند تا آخرین کارهای خود را در یک صحنه بین المللی به نمایش بگذارند؛ شاید نیویورک، شاید پاریس، هرجایی به جز بغداد.


می رامو(May Rammo) مدیر سالن های فشن بغداد گفت:« ما مانند پروانه کار می کنیم. به آهستگی و بی صدا. ما نمی خواهیم توجه ها را به خودمان جلب کنیم. اگر برای دولت کار کنید، خود را در معرض هجوم و حمله قرار داده اید.»

او در یک ساختمان سه طبقه در بغداد، که ترجیح می دهد مکان آن ناشناخته بماند، یک تیم شامل 307 طراح، هنرمند، گلدوز و قلابدوز، خیاط زنانه و مدل را سرپرستی می کند. این گروه لباس ها و پیراهن هایی را خلق می کنند که سبک و مدل آنها به 5000 سال قبل یا بیشتر بازمی گردد.

هنرمندان تصاویر را از سفالها و نقاشی های باستانی کپی می کنند، طراحان از آنها اقتباس می کنند، کارشناسان پارچه های تهیه شده از الیاف طبیعی را از بازارهای محلی تهیه می کنند، قلابدوزان و گلدوزان آنها را تزئین می کنند و خیاطان آنها را به صورت پیراهن هایی می دوزند که مدل ها بعدا آنها را نمایش دهند.

این لباس های نفیس و با ارزش دست دوز که نقش و نگارهای رنگارنگی دارد، دوره سومریان(2330- 5000 قبل از میلاد)، دوره بابلیان(2330- 1750 قبل از میلاد) و دوره آشوریان(1800-613) تا آغاز دوران اسلامی در قرن ششم پس از میلاد را نشان می دهند.


رامو گفت:« آنها بسیار با ارزش هستند و غیر قابل تخمین و قیمت گذاری هستند. این لباس ها برای فروش نیست. تهیه و تکمیل بعضی از آنها، یک سال طول کشیده است. چگونه می توانید بر روی آن قیمت بگذارید؟ بسیاری از افراد دوست دارند که این مدل ها را خریداری کنند، اما ما این پیراهن ها را خلق می کنیم تا فرهنگ خود را ارائه بدهیم. آنها تنها برای دیدن و لذت بردن است.»

رداها و لباس های بلند و گشادی که پادشاهان و ملکه های بین النهرین- منطقه بین دو رودخانه دجله و فرات- آنها را می پوشیدند، منحصرا از موادی تهیه شده است که در آن زمان موجود بوده است.

رامو گفت:« فقط پارچه های ابریشمی، نخی و پشمی؛ بدون هیچ الیاف مصنوعی.»

سالن فشن های عراق با حمایت وزارت فرهنگ عراق، در سال 1970 با هدف حفاظت از فرهنگ عراق باستان تاسیس شد.

این تیم برای مدت 33 سال، صدها پیراهن را تولید کرد. شیرین محمد، یکی از اعضای اصلی این سالن گفت:« شاید حتی هزاران پیراهن. این مدل ها در نمایش های فشنی که بیشتر شبیه تئاتر بوده است تا راهروهای نمایش فشن امروزی، به نمایش گذاشته شده است.»

زمانی که سربازان آمریکایی در سال 2003 به عراق حمله کردند، موجی از افراد غارتگر و وحشی آزاد شد، هنرهای باستان وحشیانه مورد هجوم قرار گرفت و آثار هنری ارزشمند عتیقه و تاریخی غارت و چپاول شدند.

شیرین محمد، زن مجرد کردی که دهه 40 عمر خود را می گذراند، با خوشحالی اقرارمی کند که زندگی خود را در این سالن فشن گذاشته است. او که از سال 1978 در این سالن عراقی مشغول به فعالیت است، در یکی از روزهای آپریل 2003 به این ساختمان رسید؛ آسمان آبی و نیلگون بود، اما هوا مملو از شومی بود. ساختمان غارت شده بود و آن را آتش زده بودند. او به خاطر می آورد که یک ماه تمام گریه کرده بود. تهاجم عراق 33 سال تلاش را در یک روز نابود کرد.

او گفت:« من بی حس شده بودم. 33 سال کار در طول یک روز نابود شده بود. پیراهن ها یا غارت شده بودند یا سوخته بودند. همه چیز از بین رفته بود. من شوک شده بودم. اینها خانه و خانواده من بود که خراب و چپاول شده بود.»



نجات کدوم(Najat Kadum) خیاط زنانه 51 ساله ای که 18 سال در این سالن خیاطی کرده است، در حالی که روسری زرد رنگی به سر داشت و مشغول دوختن پیراهنی بود که تصویری از بر تخت نشستن حمورابی پادشاه بابلی در دوران 1750-172 قبل از میلاد بر روی آن دیده می شد، گفت که با دیدن خرابی و از بین رفت کارهای خود، دچار افسردگی شده بود. او گفت:« بیشتر آنها را برده بودند. تعدادی هم که مانده بود، سوخته بود.»

چند ماه پس از این ویرانی، تیم گرد هم جمع شدند و دوباره کار را شروع کردند. آنها تا کنون کار خود را متوقف نکرده اند.

صدیق، زن 51 ساله که روسری سفیدش تا پایین کشیده شده بود و تقریبا چشم های او را پوشانده بود، گفت:« ما چهار سال است که اینجا را بازسازی می کنیم و از آن زمان حدود 50 لباس جدید را تهیه کرده ایم.»

رامو گفت:« ما حالا دوباره آماده هستیم تا به اطراف سفر کنیم. ما دوست داریم به نیویورک یا پاریس برویم، اما به کمک مالی نیاز داریم.»

زمان حسین، مدل عراقی گفت که از به نمایش گذاشتن فرهنگ و تمدن خود احساس غرور و افتخار می کند. او گفت:« ما شوهای غربی اجرا نمی کنیم. بلکه این نمایش ها ترجیحا فلکورلیک، فرهنگی و هنری هستند.»

یک مدل بلوند گفت که او می ترسد که بگوید یک مدل است، زیرا افراد افراطی ممکن است به او حمله کنند. او گفت:« جامعه بی انصافانه و غلط به ما نگاه می کند و می گوید این شغل در جامعه عرب جایگاهی ندارد. من امیدوارم که این دیدگاه جامعه در مورد زنان تغییر کند. جامعه ما مدلها را مسخره می کند.»

رامو در حقیقت پناهگاهی برای هنرمندان عراقی ایجاد کرده است. او در حالی که لبخند می زد گفت:« ما مانند آهنربا هستیم. هر هنرمندی که می خواهد کار کند، درهای سالن ما به روی او باز است.»


منبع:afc /ترجمه:دوخت
ارسال به تلگرام
مدیسه - داخلی
صباویزن- داخلی
بدون تاریخ بدون امضا- داخلی
کوروش - داخلی
امارات- داخلی
دعوتنامه - داخلی
اسنایپرفون
بازارچه خیریه - داخلی
خیریه نسیم وصال
خیریه امام هادی
ارسال به دوستان
تلگرام عصر ایران
نام:
ایمیل:
* نظر:
تعداد کاراکترهای مجاز:1200
ایر تویا -داخلی
دلتابان
پربازدید ها
ایر تویا -داخلی
دلتابان
بلیط (عصر ایران داخلی)
بلیط (عصر ایران داخلی)
بلیط (عصر ایران داخلی)
عکس
بلیط (عصر ایران داخلی)
بلیط (عصر ایران داخلی)