کد خبر ۳۴۴۰۱
تاریخ انتشار: ۱۲:۱۷ - ۰۶ بهمن ۱۳۸۶ - 26 January 2008
شاید این انگیزه زمانی بیشتر خود را نشان داد ‌که کمتر از دو سال پیش یک دختر نوجوان افغانی مدال برنز رقابت‌های تکواندوی آسیا در کره‌ جنوبی را به گردن آویخت.

شاید کسی تصور این را هم نمی‌کرد که زنان افغان که سال‌ها تحت حکومت طالبان، از هرگونه فعالیت اجتماعی منع شده بودند، چنین انگیزه‌ای برای فوتبال از خود نشان دهند.

به گزارش مهر به نقل از صدای آلمان، کشوری که در ‌آن تا گذشته‌ای نه چندان دور، مردان هم اجازه‌ فوتبال نداشتند، تعداد دختران علاقمند به این ورزش به حدی است که در مدتی کوتاه، ۲۲ تیم دختران در کابل شکل گرفته و در یکی از مدرسه‌ها، ۳۰ جفت کفش و لباس ورزشی که برای دختران دانش‌آموز در نظر گرفته شده بود، مدت‌هاست که دیگر کفاف استقبال علاقمندان را نمی‌دهد.

 هولگر اوبرمان (Holger Obermann) یکی از پیشکسوتان ژورنالیسم که در زمان فعالیت خود، برنامه‌های بسیاری در مناطق جنگی و بحرانی تهیه کرده ، چندسالی است که به سفارش کمیته‌ ملی المپیک و فدراسیون فوتبال آلمان پروژه‌ای را برای گسترش فوتبال در کشورهای جهان سوم مدیریت می‌کند. پروژه‌ای که هزینه‌های مالی آن‌را وزارت امور خارجه‌ آلمان می‌پردازد.
 
این هیئت در سال ۲۰۰۳ در اقدامی غیر منتظره، زیر عنوان ”فوتبال سالم برای زندگی سالم“، فوتبال بانوان در افغانستان را در دستور کار قرار داد. این طرح را که در آن یکی از پیشکسوتان فوتبال افغانستان و دو نفر از مربیان بوندس‌لیگا با اوبرمان همکاری می‌کردند، ابتدا بسیاری در آلمان به باد انتقاد گرفتند.

 طرح گسترش فوتبال در میان بانوان افغانستان این امکان را به‌وجود آورد تا ۳۰ بانوی افغان یک دوره‌ آموزشی فوتبال را در آلمان، زیر نظر دو مربی بوندس‌لیگا به پایان برسانند و در پایان، پس از پشت سر گذاشتن آزمون، موفق به دریافت کارت مربیگری شوند.

 بانوان افغانستان ... چرا که نه؟

زمانی‌که این ایده مطرح شد، نه تنها از سوی زنان، که از سوی مقامات هم مورد استقبال قرار گرفت. خانم سرابی (Sarabi) وزیر امور زنان افغانستان، ضمن استقبال از این طرح می‌افزاید: ما پیش‌تر هم تجربه‌های خوبی در زمینه‌ والیبال، بسکتبال و هندبال کسب کرده‌ایم.

 از نظر وی، جنبش و تحرک اکنون در زنان افغان از یک‌سو یک نیاز است و از سویی دیگر یک وسیله؛ وسیله‌ای برای درگیری و پذیرش بیشتر در جامعه و شکل‌گیری شخصیت اجتماعی.

 به گفته‌ سرابی، طبق نظرسنجی‌های انجام شده، علاوه بر ورزش‌های با توپ، انگیزه‌ عجیبی میان زنان افغان برای ورزش‌های رزمی آسیایی همچون تکواندو، کاراته و جودو وجود دارد؛ علاقه‌ای که هیچ‌گاه پیش از این فرصت مطرح شدن نداشته است.

شاید این انگیزه زمانی بیشتر خود را نشان داد ‌که کمتر از دو سال پیش یک دختر نوجوان افغانی مدال برنز رقابت‌های تکواندوی آسیا در کره‌ جنوبی را به گردن آویخت.

 اصلاً نمی‌دانستیم چه‌طور فوتبال بازی می‌کنند

این جمله‌ یک دختر ۱۶ ساله‌ افغان است که در مدرسه‌ فوتبالی در آلمان تمرین می‌کند. او که به راحتی انگلیسی صحبت می‌کند، می‌افزاید: «آنها (مربیان) حداقل چیزهایی از فوتبال به ما آموختند» . درست است که این دختر افغان با سرمشق‌های خود نظیر بکهام، مسی و رونالدینیو بسیار فاصله دارد اما راه را درست انتخاب کرده‌ است.

والدینی که همچنان ترس گذشته در وجودشان ریشه دارد از سویی با خواسته‌ فرزندان خود موافقند و از سوی دیگر نمی‌خواهند که تمرین‌ها و مسابقات در فضای باز انجام شوند، حداقل در افغانستان. البته بازی‌ها در حال حاضر در لباس‌های پوشیده و با حجاب سر و در مکان‌های مخصوص و زیر نظارت انجام می‌شوند. هنوز در افغانستان هستند بسیاری که معتقدند فوتبال هیچ ارتباطی به زنان ندارد و امری کاملا‌ً مردانه است.

 دست اندرکاران این برنامه با علم به این کمبودها همچنان به راه خود ادامه می‌دهند. آنها معتقدند با وجود تمام انتقادهایی که وجود دارد، با این مشکلات هم مانند تمام کمبودهایی که در گوشه و کنار خاک افغانستان وجود دارد، باید ساخت. 
 
ارسال به تلگرام
ارسال به دوستان
تلگرام عصر ایران
پربازدید ها
علم و فناوری