کد خبر ۶۰۳۸۶۲

سبکی نفسم را

به گونه هایت بدهکارم

قلبت را به من بدهکاری

قدر تمام روزهای سکوت و بی خبری

نگاهت را

اندازۀ تمام تیله های سبزآبی دنیا

بدهکاری به چشم هایم

صدایت را…

اما دیگر نمی خواهم به این زودی ها بی حساب شویم…

می آیی تا آخر دنیا بدهکار هم باشیم؟

 

____________________________________

 

 

مرا به یاد آور

آن‌گاه که خواهم رفت،

آن‌گاه که به سرزمین سکوت خواهم رفت،

آن‌گاه که دستان تو دیگر جایی برای آرمیدن من نخواهد بود…

 

____________________________________

 

 

نازنینم !

عادت نیست از این فاصله برای تو نوشتن..

اجبار است.

اعترافش هم وحشتناک است

ولی‌ همین تاریکی‌

همین سکوت محض

این درد

تو را به من نزدیکتر می‌‌کند!

 

____________________________________

 

 

کاش دیگر ننویسم

آخر می دانی؟

من از این دوباره نوشتن

دوباره نخواندن

و آن همه سکوت گره خورده ی محض می ترسم

با توام جادوی بزرگ کلمات!

پاره کن!

من باز دارم می نویسم…

 

____________________________________

 

 

هربار که فکر می کنم

تو پشت در ایستاده ای

ساعتم را می خوابانم

به هفت سینی که هر سال

سین سیب و سکوت را گاز می زند

و زغالی که هر شب

آمدنت را

بر دیوار مه گرفته ی اتاقم

بالا می کشد.

 

____________________________________

 

 

ساده می گویم

دوستت دارم

بی آن که هراس داشته باشم از نگاه های گریزانت

ساده می گویم

دوستت دارم

بی آن که دلم بلرزد از انبوه سکوتت!

ساده می گویم

دوستت دارم

تو …

دوستم نداشتی هم، نداشته باش

من …

به آن اندازه ای که تو باید دوستم می داشتی و نداشتی، دوستت دارم

ساده می گویم :

دوستت دارم …

 

____________________________________

 

 

اگر مرا دوست نمی‌داری

دوست نداشته باش

من هرطور شده

خودم را ازین تنگنا نجات می‌دهم

اما دوست داشتن را فراموش نکن

عاشق دیگری باش

این ترانه نباید به پایان برسد

سکوت آدم‌ها را می‌کشد

 

____________________________________

 

 

چند یک دقیقه می ایستم

چند یک دقیقه سکوت می کنم

چند یک دقیقه شکر می کنم

که هستید.

و من

صبح ها

پا می شوم

و صورتم را با دستهای کسی می شویم

که گناه گریه هایم را به گردن نمی گیرد!

 

____________________________________

 

 

من تصویر هایی دارم

از سکوت

که در بیابانش

واژه ها لالند

و کلمه ها کوچک

بروز سکوت

در جنگل کلمه

چگونه آیا ؟

ای کاش پنجره ای باشم !

 

____________________________________

 

 

دیدارت سکوت است

آبشار پرندگانى که راه سپیده را می ‏جویند،

لیوانى عسل

در کف ناخدایى خسته که بوى نهنگ می ‏دهد

ارسال به تلگرام
ارسال به دوستان
تلگرام عصر ایران
پربازدید ها
علم و فناوری
بلیط (عصر ایران داخلی)
عکس