کد خبر ۶۲۱۷۹۶
تعداد نظرات: ۲۴ نظر
تاریخ انتشار: ۱۲:۳۷ - ۰۶ مرداد ۱۳۹۷ - 28 July 2018
سواد زندگی (20)
می گفت: خیلی پشیمانم، پشیمان از این که چرا 30 سال از راه اندازی چنین کاری می ترسیدم و با این همه تأخیر کترینگ م را راه انداخته ام.

عصرایران؛ سواد زندگی- «آنچه بیرون شما می گذرد، بازتابی است از آنچه درون شما وجود دارد.» اگر فکر می کنید که هرگز نخواهید توانست تحصیلات تان را به اتمام برسانید، در بیرون از فکرتان نیز چنین خواهد شد. اگر در ذهن تان می گذرد که محکوم به فقر هستید، هرگز ثروتمند نخواهید شد.

رفتارهای ما، تابعی از طرز فکر ما هستند؛ به بیان دیگر، «فکر ما، ریشه رفتارهای ماست و رفتارهای ما، ریشه سرنوشت ما.»
وقتی فکری بر مدار فقر و نداری می چرخد، رفتارهای ناشی از آن فکر هم بر همین مدار خواهد چرخید و سرنوشت نیز جز فقر و نداری نخواهد بود.
چگونه زندگی ام را متحول کنم؟
کسی که به کسب دانش یا ثروت فکر می کند، در واقع سنسورهای ذهنی اش را برای شکار موقعیت های دانش یا ثروت فعال می کند. مثلاً وقتی روزنامه را ورق می زند، حتماً روی آگهی یک سمینار آموزشی مالی توقف می کند، ثبت نام می کند، به سمینار می رود، چیزهایی یاد می گیرد که در کسب و کارش اثر مثبت دارند، کلی دوست جدید که هدف های مالی بلندپروازانه ای دارند پیدا می کند، امکان همکاری و شراکت و هم افزایی می یابد و ... .

کارمندی را در نظر بگیرید که فکر می کند محکوم است که تا آخر عمر، آب باریکه ای از حقوق داشته باشد و دلش به این خوش است که بعد از 30 سال، حقوق بازنشستگی خواهد داشت. قطعاً همین سرنوشت در انتظار او خواهد بود و اشکالی هم ندارد چرا که انتخاب محترم خود اوست؛ ولی همکار او در همان اداره، ثروتمند شدن را حق خود می داند و ساختار ذهنی اش این است که من می توانم ثروتمند شوم.
این همکار، کتاب های موفقیت می خواند، وقتی کسی درباره یک موقعیت جدید شغلی یا سرمایه گذاری حرف می زند، خوب گوش می کند و در لابه‌لای حرف هایش دنبال "نقطه اتصال"ی است که بتواند زندگی اش را بدان متصل کند.

این ماجرا را بخوانید: سامان، کارمند یک شرکت بخش خصوصی بود؛ حقوق اندکی داشت و برای این که زندگی اش بچرخد، تا دیر وقت اضافه کاری می کرد. با این حال همیشه مترصد فرصتی بود تا بتواند اوضاع مالی اش را بهبود دهد. او ویولونیست ماهری بود و علاوه بر نوازندگی روی مباحث تئوریک آن هم تسلط خوبی داشت.

یک روز سر میز ناهار، تلفن یکی از همکارانش زنگ خورد؛ پسر نوجوان اش بود که خبر می داد معلم خصوصی ویولون اش - که از یک آموزشگاه موسیقی می آمد - به خارج از کشور مهاجرت کرده است. کلمه ویولون، گوش های سامان را تیز کرد و ناگهان جرقه ای در ذهن سامان زده شد: این می تواند یک فرصت باشد.
- می می توانم به پسرت ویولون یاد بدهم.

سامان این کار را کرد، با آموزشگاه آشنا شد، چند ماه بعد آنقدر شاگرد داشت که به جای اضافه کاری در شرکت، به آنها آموزش می داد. کمی بعد از سوی چند گروه برای اجراهای موسیقی دعوت به همکاری شد. مدتی بعد، مدیر شعبه دوم آموزشگاه شد و یک سال بعد، از شرکت و آموزشگاه استعفا کرد و آموزشگاه موسیقی خودش را در یک ملک اجاره ای راه اندازی کرد و سه سال بعد همان ملک را با وام بانکی خریداری کرد.

سامان که روزی حقوق بگیر بود، اینک به 7 نفر کارمندش حقوق ثابت می دهد و 22 مدرس موسیقی در رشته های مختلف دارد که تحت نظر او کار می کنند. او مازاد درآمدش را در چند جای دیگر سرمایه گذاری می کند.

اگر بافت فکری سامان این گونه بود که من، صرفاً یک کارمند باقی خواهم ماند و درآمد من نیز همین حقوق کارمندی محدود است و همین هم خواهد ماند، هرگز در میان حرف های همکارش، به فکر فرو نمی رفت و احتمالا به فرو بلعیدن لقمه ناهارش بسنده می کرد اما چون ساختار ذهنی اش، مبتنی بر رشد مالی و بررسی فرصت های مرتبط بود، در حرف های همکارش، دنبال "نقطه اتصال" بود و همین نقطه و شکار فرصت، زندگی اش را از یک حقوق بگیر به یک کار آفرین تبدیل کرد.

این باورهای ما درباره خودمان هستند که ما را "محدود" می کنند یا به ما بال پرواز می دهند. بچه عقابی که در میان پنگوئن ها بزرگ شود، هر چند به لحاظ زیرساخت های زیستی، امکان پرواز دارد ولی هرگز از زمین برنخواهد خاست زیرا محیط به او القا کرده که زندگی فقط روی زمین ادامه دارد و او نیز این را باور کرده است.

بسیاری از ما، حکم همین عقاب ها را داریم اما باورهایی که عمدتاً از محیط گرفته ایم، ما را نزد خودمان، انسان هایی محکوم به شکست معرفی می کند و لذا، بال ها، نه تنها برایمان فرصت پرواز نیستند بلکه بار اضافی اند!

 خودانگاره های ما - که عمدتاً منفی اند - از زمان کودکی در ما شکل گرفته و حتی ناخودآگاه مان را نیز تسخیر کرده اند. بسیاری از ما غافل هستیم که همه این تلقّی های منفی از خودمان، صرفاً تلقین هایی هستند که در گذر زمان در وجودمان نهادینه شده اند. اگر همین یک نکته را بدانیم، می توانیم آنها را بشکنیم، از قیدشان رها شویم و تبدیل به کسی شویم که می خواهیم.

پس باید قبل از هر چیز، واقعاً باور کنیم که "من هم می توانم..." ؛ تا این باور ایجاد نشود، تحولی در زندگی مان ایجاد نخواهد شد. بسیاری از ما همیشه دنبال این هستیم که بهانه هایی برای "نتوانستن" پیدا کنیم تا پیش خودمان شرمنده نشویم، مانند نداشتن سرمایه اولیه، نداشتن آشنا، نداشتن مهارت و ... . اما هیچ کدام مان از این که عقل و اندیشه مان ناقص است، شکایت نمی کنیم و اتفاقاً سرمایه اصلی مان نیز همین مغزی است که در کاسه سر داریم و می توانیم مانند بسیاری از کارآفرینان ایران و جهان، با «فکر بیشتر»، موفقیت های بیشتری برای خودمان رقم بزنیم.

اما فکر بیشتر و رسیدن به این باور که "من هم می توانم..."، هر چند «لازم است» ولی «کافی نیست»؛ شرط کافی، ریسک پذیری و نترسیدن است.
نترسید و اندکی هم ریسک را چاشنی زندگی تان کنید. روزی که استیو جابز می خواست اولین محصول "اپل" را تولید کند، فولکس واگن اش را فروخت. اگر او با خود می گفت "ممکن است هم ماشینم را از دست بدهم و هم نتوانم سرمایه ام را برگردانم" و منصرف می شد، جهان امروز، اپل نداشت و جابز، فردی گمنام باقی می ماند. اما او به اندازه یک فولکس ریسک کرد و اندازه میلیاردها دلار در چند سال آینده به دست آورد.

یک کارمند بازنشسته که اخیراً با کمک یکی از دوستانش یک کترینگ (آشپزخانه طبخ و ارسال غذا) راه انداخته است با اشاره به درآمد خوبی که الان دارد، می گفت: خیلی پشیمانم، پشیمان از این که چرا 30 سال از راه اندازی چنین کاری می ترسیدم و با این همه تأخیر کترینگ م را راه انداخته ام.

می دانید علت این تأخیر 30 ساله چه بود؟ او در همه این 30 سال هم می توانست کترینگ اش را افتتاح کند ولی می ترسید که کار کارمندی اش را از دست بدهد ولی بعد از بازنشستگی این ترس را نداشت. اگر او همان زمان - که انرژی بیشتری هم داشت - ریسک کرده بود، الان وضع بهتری داشت و نمی گفت پشیمانم.

«خودتان را باور کنید»،
«از قید تصورات منفی درباره خودتان خارج شوید»،
«نترسید، ریسک کنید و وارد کارها و عرصه هایی شوید که فکر می کنید دوست شان دارید و عمری از آن واهمه داشتید.»

*این مطلب توسط جعفر محمدی نوشته شده است.

مطالب مرتبط
ارسال به تلگرام
برچسب ها: تغییر فکر ، اندیشه ، ترس
ارسال به دوستان
تلگرام عصر ایران
انتشار یافته: ۲۴
در انتظار بررسی: ۲
غیر قابل انتشار: ۳
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۲:۵۷ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
1
7
عالی بود
خویی
Iran, Islamic Republic of
۱۳:۱۱ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
4
6
را ه حلهای تئوری در عمل چه کار باید کرد چند نفر درشهر میتوانند کار این کارمند بازنشسته را انجام بدهند دریک شهر کوچک چقدر باید ماشین مسافر کش باشد یا چند نفر دستفروش لازم است با این وضعیت اقتصادی که خود مسولان هم درمانده شده اند چه انتظاری از مردم دارید
حسن
Iran, Islamic Republic of
۱۳:۴۵ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
1
9
اصلا با این موضوع موافق نیستم اگر یک سیستم کارمندی و اصولی وجود داشته باشد دیگه ضرورتی ندارد یک باز نشسته مشغول کترینگ باشد. یک انسان مگر چقدر زندگی میکند تا ایام بازنشستگیش هم به درامد مال بگذرد
آموزش بدید مردم از وضع موجودشان لذت ببرند همین
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۳:۴۹ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
1
7
استیو جابز در امریکا بود اینجا ایرانه مملکت مثل کشتی میمونه که در یک دریای طوفان زده گرفتاره
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۴:۲۴ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
1
9
سلام . از نویسنده محترم تشکر. اینکه یک کارمند نمی تونه زندگی خودشرو پیش ببره نقص از کارمندی نیست نقص از اقتصاد مریض این سرزمینه.
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۴:۴۰ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
0
6
من دقیقا با همین راهکاری که نویسنده داده، از دو سال قبل زندگیمو متحول کردم و وضعم نه توپ توپ که خیلی بهتر از قبل شد. اونم تو همین جامعه ایران. دوستان خوبم! باید بخواهیم وحرکت کنیم.
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۴:۴۱ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
0
6
از نظرات برخی دوستان بر می آید که نظر نویسنده درسته که " بسیاری از ما همیشه دنبال این هستیم که بهانه هایی برای "نتوانستن" پیدا کنیم"
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۴:۴۶ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
0
2
بسیار الهام بخش بود. سعی می کنم به کار ببندم و مطمئنم اثرش رو می بینم
ناشناس
United States
۱۵:۱۹ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
0
3
بسیار سپاسگزارم بابت این نوشته ی زیبا! لطفا اگر امکان داره بیشتر به چنین موضوعاتی بپردازید.
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۷:۱۸ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
1
0
کاملاً و کاملاً درسته اما محیط و تصادف هم نقش زیادی داره. محیط اگر سرشار از فرصت باشه این اتفاق ها زیاد می افته. به قول آلمانی ها موفقیت زاییده یک ایده خوب در یک زمان مناسب و در یک مکان مناسب است. کشور ما از نظر فرصت فقیر است.
نهایتاً می خواهم بگم که این تفکر یک تفکر بلند مدت است. اگر شما الان تازه با این نوشته متحول شوید، شما هیچی نخواهید شد. این تفکر را سالها قبل باید می داشتید و این نوشته فقط شما را تایید می کرد نه اینکه الان یهو متحول شوید و یهو پولدار شوید.
علی
Iran, Islamic Republic of
۱۸:۰۵ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
0
2
چرا استاد موسیقی ازهمان اول اموزشگاه نزد ؟چون حداقل زندگی را نداشته وترسیده اموزشگاه بزنه با حقوقی که از شرکت می گرفته خبالش راحت شده کلاس هم زده وکارش گرفته .مهم حد اقل هاست
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۸:۳۷ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
0
4
دو مشکل وجود دارد ،
اول اینکه قاعدتا در یک جامعه با اقتصاد سالم مردم باید بتوانند با حداقل حقوق ، یک سطح رفاه نسبی داشته باشند بر خلاف ما.
دوم اینکه حتی یک روانشناس هم در مواجهه با بیمار خود همان نسخه ای را صادر نمی کند که به یک انسان سالم تجویز کرده ،
همه آن چیزهایی که درباره خودباوری و کارآفرینی گفتید فقط در جامعه امریکا امکان وقوع دارد که اساس اقتصاد و فرهنگش بر پای رویای امریکایی است ،
در اینجا با این واقعیت تلخ روبرو هستیم که اگر تا دیروز من با حقوق ماهانه ام می توانستم یک سکه طلا بخرم ، امروز با همان پول نیم سکه هم به من نمی دهند و هیمن برای نابود کردن رویای و انگیزه من در اوج جوانی کافی است ،
هادی
Iran, Islamic Republic of
۲۰:۲۵ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
0
1
سلام
لطفا بخش سواد زندگی رو در موضوع جداگانه ای قرار دهید که بتونیم به همه اونها به صورت یکجا دسترسی پیدا کنیم.
ناشناس
Germany
۲۳:۱۵ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
0
0
عصری راست میگن یک بچه تو لجنورد به خاطر قطره چشم که پول نداشت کور شده و آیا راسته که یک بچه بخاطر اینکه مادرش دوچرخه و موبایلش به خاطر اجاره فروخته خود کشی کرده چرا این دروغ ها را رد نمی کنید
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۲۳:۵۵ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۶
0
1
واقعا عالی بود
صغری کبری نچینید و به قول نویسنده (بسیاری از ما همیشه دنبال این هستیم که بهانه هایی برای "نتوانستن" پیدا کنیم")
ما باید با این شرایط اقتصادی مریض هم بتونیم گلیم خودمونو از آب بیرون بکشیم و صد البته باید شرایط اقتصادی کشورمون هم باید از این وضع اسف بار بیرون بیاد و شرایط رفاهی مردم بهتر بشه
دایی کریم
Iran, Islamic Republic of
۰۰:۱۷ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۷
0
3
اینجا فقط دلالی خوب جواب میده
صالح
Iran, Islamic Republic of
۰۰:۱۸ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۷
0
0
آقای محمدی واقعا تشکر
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۰۰:۲۸ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۷
0
2
به نظر من بهترین کار دلالی و واسطه گری ارز و سکه هست . چون من تا پارسال دو شیفت کار میکردم وقت نداشتم برم تو صف ارز 60% از پس اندازم ظرف 6 ماه از بین رفت . کار کردن داخل ایران اشتباه است
ناشناس
Netherlands
۰۰:۴۴ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۷
0
1
قشنگ‌گفتین
ولی همه نمیتونن کترینگ بزنن یا ویولن
هر کس باید سر جای خودش باشه
ناشناس
Moldova, Republic of
۰۱:۰۴ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۷
0
0
البته وقتی جوان هستی ریسک پذیرتری و با بالا رفتن سن خطر نمی کنی که شغلت را از دست بدهی اما تمام هدف زندگی پول نیست چون اگه هدفت پول باشه به پول میرسی ولی می بینی ارامشت را از دست داده ای بهترین حالت از نظر روانشناختی این است که در زندگی هدفی نداشته باشی و به اصطلاح هرچه پیش اید خوش اید زندگی کنی و به قول معروف گنجشک روزی باشی
ناشناس
Moldova, Republic of
۰۱:۰۶ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۷
1
1
البته وقتی جوان هستی ریسک پذیرتری و با بالا رفتن سن خطر نمی کنی که شغلت را از دست بدهی اما تمام هدف زندگی پول نیست چون اگه هدفت پول باشه به پول میرسی ولی می بینی ارامشت را از دست داده ای بهترین حالت از نظر روانشناختی این است که در زندگی هدفی نداشته باشی و به اصطلاح هرچه پیش اید خوش اید زندگی کنی و به قول معروف گنجشک روزی باشی
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۱:۳۴ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۷
0
2
«این مطلب توسط جعفر محمدی نوشته شده است.»
اول اينكه به جاي آن مي توانستيد بنويسيد: نويسنده: جعفر محمدي
دوم اينكه وقتي فاعل معلوم است، ذكر « توسط» غلط است: اين مطلب را ..... نوشته است.
به همين سادگي
hamed
Poland
۱۲:۱۷ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۷
0
1
با سلام بسیار عالی والهام بخش.
بعرض دوستانی که شرایط کشور را دشوار ونابسامان میدانند و شرایط آمریکا را قابل مقایسه با ایران نمی دانند برسانند که کاملا درست است ، در آمریکا اگر از خود هنر و مهارت کافی و اصول بازار رقابت را یاد نداشته باشید موفق نخواهید بود ولی در ایران در عرض سه ماه اخیر بسیاری سرمایه هایشان چند برابر شد که در آمریکا به هیچ وجه چنین نیست .
ناشناس
Iran, Islamic Republic of
۱۷:۳۴ - ۱۳۹۷/۰۵/۰۷
0
0
از نويسنده محترم خواهش ميكنم كه محض نمونه يك فرصت را در اين آشفته بازار مثال بزنند . فعلا كارمندي طلاست .
پربازدید ها
علم و فناوری