نسخه چاپي
ارسال به دوستانسفر حج سال 1378 هاشمی رفسنجانی برخلاف سفر امسال وی همراه با يك خاطره تلخ پایان یافته بود.
به گزارش «فردا»، آیت الله هاشمی رفسنجانی، رئیس مجلس خبرگان رهبری در گفت و گو با مجله «میقات حج» به بیان روایت خود از اهانت امام جماعت مسجدالنبی مدینه به نظام جمهوری اسلامی ایران پرداخت.
این ماجرا مربوط به سفر هاشمی رفسنجانی به مدینه منوره در سال 1378 برای انجام مناسک حج عمره مفرده می باشد، رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام در این گفت و گو با اشاه به مناسبات موجود میان ایران و عربستان سعودی در آن روزها و تلاش دولت اصلاحات برای بهبود روابط گفته است: «آن ماجرا تلخ و دارای عاقبت شیرینی بود. ما آن روز با خستگی زیاد ناشی از سفر، خودمان را به نماز جمعه رساندیم و انگیزه ای به جز کمک به وحدت و نزدیکی نداشتیم. طبق معمول برای استماع خطبه ها نشستیم، ولی خطیب جمعه در خلال صحبت هایش حرف های نادرستی زد.»
به نوشته کارگزاران، وی در ادامه می افزاید: «در کنار من یکی از وزرای کابینه عربستان نشسته بود.من به ایشان که معمولا با من همراهی می کرد،گفتم:"با توجه به حرف های این آقا، ما دیگر نمی توانیم پشت سر ایشان نماز بخوانیم" وزیر مربوطه هم جواب داد:"من توجیهی برای این کار نمی بینم."»
رئیس مجلس خبرگان رهبری در ادامه این گونه روایت می کند:«من شک داشتم که آیا خطیب مزبور اصلا متوجه ورود من شد یا نه؟ چون مسجد مملو از جمعیت بود و جایی را برای ما از قبل خالی نگه داشته بودند، برخاستیم و به اتاقی كه متعلق به حرم بود و برای استراحت ما در نظر گرفته بودند، رفتیم و نماز خودمان را در جمع ایرانیان و عربهایی كه همراه ما به اتاق آمدند، خواندیم. من دیگر كلمهای در این باب به زبان نیاوردم. بعد یكی از آقایان اهل علم كه در شمار متولیان حرم بود، نزد من آمد و گفت: ایشان عادتش این است و بدون در نظر گرفتن سیاست دولت به نحو خودسرانهای حرف میزند. شما به دل نگیرید و مطمئن باشید این كار را بیجواب نخواهیم گذاشت و احساس میكنیم به ما هم اهانت شده است. در سنت ما اهانت به میهمان، جرم بدی محسوب میشود.»
آیت الله هاشمی رفسنجانی که اکنون نیز در عربستان به می برد، در پایان می افزاید:« به هتل كه رفتیم، آقای امیر عبدالله تلفنی با من تماس گرفت و به نحو مؤكدی اظهار تاسف كرد و سخنان خطیب جمعه را یك خودسری آشكار و اهانت به مقامات سعودی خواند. من سعی كردم عصبانیت ولیعهد عربستان را كاهش دهم. گفتم: ما حالتهای علما و روحانیت را بیشتر از شما میشناسیم و میدانیم كه در میان آنان از این اتفاقات میافتد! ایشان دوباره تاكید كرد كه شما بعدا شاهد خواهید بود كه ما تحمل نخواهیم كرد كه میهمانمان مورد اهانت قرار گیرد و خلاف سیاستمان عمل شود. واقعا هم به این قولشان وفا كردند؛ با آنكه ما از آنها نخواسته بودیم كه این قضیه را دنبال كنند.»
