رضا احمدیمدتي پيش مطلبي را از يکي از نويسندگان کويتي خواندم و براي چندمين بار اين استدلال را شنيدم که چرا"ايران مدعي اسلامي بودن" از حق ماليکت جزاير سه گانه تنب کوچک، بزرگ و ابوموسي به سود امارات متحده عربي نمي گذرد.
استدلال بسيار جالبي است: ربط دادن ميان مالکيت ايران بر سرزمين خود و اسلامي بودن يک کشور !
به بیان دیگر ، برخی نویسندگان و روزنامه نگاران عرب که گویا از راه های دیگر به نتیجه نرسیده اند ، این بار از در اسلام وارد شده و می گویند: اگر شما مسلمان هستید ، چرا این جزایر را به امارات که آن هم یک کشور اسلامی است ، نمی دهید؟!!
این استدلال عجیب و غریب در حالی مطرح می شود که ایران بارها به دليل پافشاري بر تعهدات اسلامي خود مورد نکوهش و فشار کشورهاي عربي قرار گرفت که آخرين مورد آن را مي توان در ماجراي حمله نظامي اسرائيل به غزه مشاهده کرد.
ايران برخلاف بسياري از کشورهاي عربي روابط آشکار ونهاني با اسرائيل ندارد و براي برقراري چنين رابطه اي نيز لحظه شماري نمي کند.
ايران برخلاف کشورهاي منطقه به اشغال هيچ يک کشورهاي اسلامي منطقه نظير عراق، کويت و افغانستان کمکي نکرد و اين در حالي است که همه مي دانند جنگنده هاي آمريکايي از کدام کشورهاي منطقه براي بمباران کشورهاي اسلامي به پرواز در آمدند.
اما ربط دادن اسلامي بودن کشوري به گذشتن از بخشي از سرزمين خود از طنزهاي روزگار است. جزاير سه گانه در خليج فارس جزئي از خاک ايران هستند و تهران به هيچ عنوان حاضر نيست به صرف يک ادعا، از حق مالکيت خود بر اين جزاير صرف نظر کند و اين در حالي است که طرف ايراني مدارک محکمي را درباره رد ادعاي امارات و اثبات مالکيت خود براين جزاير در اختيار دارد.
اما اگر نويسندگان و نخبه هاي عربي کويت بر ارتباط گذشتن از مالکيت جزاير سه گانه به دليل اسلامي بودن ايران دارند، مي توان پيشنهاد کرد دولت کويت نيز از حق مالکيت بر سرزمين خود گذشته، مالکيت بر اين کشور به عربستان سعودي به عنوان کشوري اسلامي سپرده شود؟
یا اصلاً چرا وقتی صدام ادعای مالکیت کویت را کرد ، کویتی های مسلمان بدان تمکین نکردند و سرزمین شان را به عراق نبخشیدند؟! قطعا اين پيشنهاد ها غيرعقلاني و غيرقابل قبول است.
بنابراین بهتر است نویسندگان عرب به جاي طرح این گونه مباحث سخیف و مضحک ، اندکی تاریخ بخوانند و در اندیشه شناخت دقيق تر ايران و بهبود روابط کشورهای منطقه باشند و الا خام گویی ، هنری نیست که کسی تحسین اش کند.
نسخه چاپي
ارسال به دوستان
