«هنر تراژیک» آفرینشی است که جنبه‌های دردناک و ویرانگر زندگی را به تصویر می‌کشد. نمونه‌ی کلاسیک آن، گونه‌ای از نمایش است به نام «تراژدی».

تجربه نافرجام افلاطون، فیلسوف مشهور یونان باستان، در ایجاد تغییر در دیگران امروز یادآور یکی از رایج‌ترین دام‌های عاطفی است: تلاش برای تغییر دادن کسی که خودش نمی‌خواهد تغییر کند.

در جوامعی که قانون طبیعت را شناخته ­اند، خشکسالی و یا ترسالی سهمگین و سیل زا را بلا نمی ­دانند. قانون طبیعت را می شناسند. اما وقتی بلا می‌شود که انسان به جای تلاش و کوشش برای مواجهه علمی و منطقی بخواهد مشکل را با دعا و نماز حل کند. مثل آنکه کسی بیمار بشود به جای رفتن پیش پزشک بخواهد با دعا خود را خوب کند. دعا و نماز با انجام دادن کار و برخورد علمی با مشکلات و بلایای طبیعی بسیار خوب است.

او یکی از مظاهر اصلی متفکران طرفدار فردگرایی بود. تفکر اگزیستانسیالیسم هم تاثیر بسیاری از او و اندیشه هایش گرفته است.

اورلیوس می‌گوید: «هیچ‌کدام از این‌ها نمی‌توانند لطمه‌ای به من بزنند، زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند مرا به سمت کارهای شرم‌آور یا تحقیرآمیز سوق دهد. من نمی‌توانم نسبت به هم‌نوع خود خشمگین باشم یا نسبت به او ابراز تنفر کنم، چرا که ما انسان‌ها همچون پاها، دست‌ها، پلک‌ها و دندان‌های بالایی و پایینی خود برای هم‌زیستی با یکدیگر آفریده شده‌ایم.»

این نقل قول‌ها نه تنها بازتاب دیدگاه‌های عمیق فیلسوفان، دانشمندان، رهبران و نویسندگان بزرگ نسبت به مفهوم خداوند هستند، بلکه به ما کمک می‌کنند تا در میان فشارهای زندگی روزمره، به معنویت و حکمت الهی بازگردیم.

از امپراتوری روم تا ذهن پراضطراب امروز؛ چگونه تفکر رواقی می‌تواند هنوز ما را نجات دهد؟

«آن کس که وظیفه‌اش را فدای مصلحت می‌کند، همچون کسی است که برای گریز از طوفان دکل کشتی را از جای خود درمی‌آورد. شاید لحظه‌ای نجات یابد، اما تا ابد کشتی‌شکسته خواهد بود.»

آیا آرامش گذشته حقیقتی تاریخی بود، یا فقط تصویری دلنشین در آینه‌ی حافظهٔ جمعی ما؟

کنفوسیوس خود را در کمال تواضع این‌گونه توصیف کرده است: «من تنها انتقال‌دهنده هستم و چیزی نمی‌آفرینم. من به پیشینیان وفادارم و آنان را دوست می‌دارم.» و همین انتقالِ خرد کهن باعث شد که کنفوسیوس به آموزگاری جاودانه بدل شود.

محمدرضا شعبانعلی، بنیانگذار مجموعه متمم، در یک «تجربه ذهنی» جدید برای پرورش قدرت تفکر، مخاطبان را در برابر یک معمای اخلاقی و تاریخی قرار داده است.

توماس کوهن نشان داد تغییرات علمی تنها ناشی از کشف‌های تجربی نیست، بلکه شامل تحول فرهنگی و اجتماعی دانشمندان هم می‌شود. این دیدگاه باعث شد تا علم به عنوان یک پدیدۀ انسانی و اجتماعی تحلیل شود، نه صرفاً مجموعه‌ای از حقایق مطلق.

شوپنهاور می‌گفت قاعدۀ تک‌همسری قاعده‌ای اشتباه است چراکه مرد به چند زن احتیاج دارد و این تک‌همسری به ضرر خود زنان هم تمام شده؛ چراکه موجب شده بسیاری از زنان ازدواج نکنند و موهبت داشتن همسر به مثابه‌ یک محافظ را از دست بدهند. او حتی وجود تعداد زیادی روسپی در سرتاسر اروپا را به قاعدۀ تک‌همسری نسبت می‌داد.

ادموند برک "انسان شاکر" را به "انسان شاکی" ترجیح می‌داد و معتقد بود انسان‌ها در هر وضع موجودی، داشته‌هایی دارند که باید قدر آن‌ها را بدانند وگرنه گرفتار نارضایتیِ مدام و انقلابی‌گریِ مستمر می‌شوند.

آنگاه که وزیر بر دوش خلیفه سوار شد و بالا رفت فهمیدم که سقوطش نزدیک است

نیوتن با ارائۀ سه قانون حرکت و قانون جاذبۀ جهانی، توانست رفتار اجرام را بدون نیاز به فرضیات پیچیده و اضافی توضیح دهد. پیش از نیوتن، توضیح حرکت اجرام آسمانی و زمینی با مدل‌های بسیار پیچیده و متکثر انجام می‌شد. اوکام به ما یاد می‌دهد که وقتی قانون ساده و واحد می‌تواند همۀ این پدیده‌ها را توضیح دهد، نیازی به افزودن فرضیات اضافی نیست.

یک فرق بزرگی بین شاهنامه و آثار دیگر هست

کارشناسان معتقدند با تمرین چند گام ساده، رهبران می‌توانند هوش هیجانی خود را تقویت کرده و اثربخشی تیم و عملکرد خود را افزایش دهند.

ماکس وبر در کتاب "اخلاق پروتستان و روح سرمایه‌داری" نشان می‌دهد که چگونه نوع خاصی از دینداری، بویژه کالوینیسم، با تأکید بر نظم، انضباط شخصی، پرهیز از تجمل و تلاش بی‌وقفه، بستری برای رشد سرمایه‌داری در اروپا فراهم کرد.

اگر بتوان لحظه‌ای را در تاریخ اندیشه یافت که عقل، خود را مورد پرسش قرار داده باشد، آن لحظه به کانت تعلق دارد. فلسفه‌اش نه تنها دربارهٔ آن‌ چیزی است که می‌دانیم، بلکه دربارهٔ چگونگی دانستنِ آن چیزهاست؛ و حتی اینکه آیا اصلاً می‌توانیم بدانیم؟