عصر ایران _ یکی از عوامل مهمی که به تشدید بحرانها در ایران دامن میزند، مسئله گزینشهاست. در بسیاری از موارد، افرادی که از توانمندی و تخصص کافی برخوردار نیستند، حتی با ارائه اطلاعات نادرست در فرایند گزینش موفق میشوند و پستهایی را به دست میآورند که نه با تواناییهایشان همخوانی دارد و نه اساساً در آن حوزه تخصصی دارند. در مقابل، کسانی که کارشناسان واقعیاند، کار خود را بهخوبی میشناسند، متخصصاند و اهل دروغگویی نیستند، معمولاً در گزینشها رد میشوند و کشور از دانش و توان آنها محروم میماند.
نمونههایی از این وضعیت را میتوان در برخورد با کارشناسان برجسته دید؛ برای مثال، کاوه مدنی. هرچند مورد او مستقیماً به مسئله گزینش مربوط نمیشد، اما قدر چنین متخصصی دانسته نشد و نوع برخوردها در نهایت به تصمیم او برای ترک ایران انجامید.
یکی دیگر از عوامل و تصمیمهایی که به بحرانها در ایران دامن میزند، نگاه کوتاهمدت برای دستیابی به نتایج سریع است. دولتها معمولاً به برنامههای بلندمدت پانزده یا بیستساله توجهی ندارند و تصور میکنند باید اقداماتی انجام دهند که در دوره چهارساله مسئولیتشان به نتیجه برسد. به همین دلیل، بسیاری از تصمیمها ناپخته و نادرست است؛ بهویژه در حوزه محیطزیست که هر اقدام و تصمیمی در آن نیازمند برنامهریزی دقیق و بلندمدت است