عصر ایران ؛ علی خیرآبادی - احتمالا خیلی از شما بعد از خواندن این یادداشت به نویسنده فحش می دهید که چرا در این اوضاع اقتصادی و قطع ارتباطات داخلی برای بازیکنان و مربیان خارجی که در ایران هستند مینویسد. حتی احتمال دارد همین یک پاراگراف را هم نخوانید... اما با این همه احساس میکنم لازم است که صدای این افراد را هم در رسانهها منعکس کنیم.
ابتدای لیگ برتر را یادتان هست که مربیان و بازیکنان خارجی با قیمتهایی زیاد راهی ایران میشدند و از همه جا بیخبر فکر می کردیم این مسئله به افزایش کیفیت لیگ ایران کمک میکند. حالا اما میبینیم ارتباطات بینالمللی به طور کل قطع شده است و برخی از بازیکنان به این دلیل مرخصی گرفته و از کشور خارج شده اند که از سلامت خود به خانوادههایشان خبر بدهند. در مورد بازیکنان استقلال ورزش سه امروز گزارشی کار کرد که حتی مشخص نیست تا به این لحظه کی به ایران برمیگردند آن هم در شرایطی که مقطع حساس تقویم استقلال شروع شده است.
از لیگ گذشته در خیلی از تیمهای ملی از فوتسال گرفته تا خود فوتبال و ... ما مربیان خارجی داریم که از بیتالمال و جیب همین ملت برایشان هزینه کردیم تا با کار فنی پیامآور شادی برای این مردم شوند اما سوال من از مسئولان این است مربی، بازیکن و آنالیزوری که از سلامت اعضای خانواده اش حتی خبر ندارد چه کمکی میتواند به افزایش بار فنی ورزش ایران بکند.
مسابقات جام ملتهای زیر 23 سال آسیا را از دست دادیم. خواستم همان روز بعد از باخت به لبنان علیه کادر فنی و بازیکنان بنویسم اما مدام به این فکر کردم اگر جای این بچههای زیر 23 سال بهترین تیم تاریخ خود را هم راهی مسابقات می کردیم اصلا تضمینی وجود داشت وقتی حتی از حال عزیزان خود خبری ندارند، بتوانند 90 دقیقه در زمین حضور پیدا کنند و روی مسابقات تمرکز کنند... .
تیم ملی هندبال راهی مسابقات قهرمانی آسیا شده است و در اولین دیدار از عربستان شکست خورده است. کسی می تواند تاثیر عوامل روانی بابت قطعی اینترنت را در این شکست انکار کند؟
در هر صورت بیشتر حرف زدن از این مسائل تکرار بدیهیات است. فقط از مسئولین خواهش میکنم حتی اگر امکان این نیست که اینترنت برای همه مردم فعلا وصل شود کاش فکری برای ارتباط اینترنتی ورزشکاران و مربیان خارجی داخل ایران و ایرانیهایی که در داخل ایران نیستند بکنند. به امید اینکه اینروزهای سخت به پایان برسد و هیچ فردی تحت هیچ شرایطی از عزیزانش بیخبر نماند.