روزنامه کیهان در واکنش به اظهارات اخیر غلامحسین کرباسچی درباره چرایی توقیف روزنامه هممیهن از سوی وزارت ارشاد دولت چهاردهم نوشت:
غلامحسین کرباسچی نوشته است: «جناب پزشکیان! در دولت رئیسی روزنامه هممیهن بعد از حدود ۱۵سال توقیف، آزاد شد. حتی در ماجرای ۱۴۰۱ و بازداشت خبرنگارش، هممیهن یک روزهم تعطیل نشد. در دولت شما با همه ادعاها و شعارها که میدادید، با بهانه واهی توسط وزارت ارشادتان توقیف شد. غیر از زیانهای سیاسی حداقل صد نفر بیکار شدند».
این روایت مغلوط و طلبکارانه در حالی که مسئول توقیف روزنامه هممیهن، نه وزارت ارشاد بلکه گردانندگان قانونگریز و هنجارشکن این روزنامه بودهاند، کسانی که در اثر چند نوبت اغماض قانونی و قضائی و امنیتی نسبت به زنجیره تخلفات ضدامنیتی این روزنامه، دچار سوءتفاهم شده و با افراط بیشتر به قانونشکنی مبادرت کردهاند.
به یاد بیاوریم وزیر ارشاد دولت خاتمی که خود از حامیان نشریات زنجیرهای آن دوره بود، بازداشت سردبیران یکی از این نشریات پس از چند نوبت تخلف را کفّاره بدمستیهای بیحساب وی توصیف کرد.
گفته میشود با عنایت به سابقهدار بودن مجرمیت روزنامه هممیهن، حکم توقیف آن با نظر اجماعی هیئت نظارت صورت گرفته و بنابراین، ماجرا محدود به وزارت ارشاد نیست. از سوی دیگر، اشاره کرباسچی به رفع توقیف روزنامه تحت مسئولیت وی در دوران شهید رئیسی، سندی بر این مدعاست که مدیریت روزنامه مذکور، با سوءاستفاده از سعهصدر و اغماض نظام، مجددا و مکررا مرتکب شرارت مطبوعاتی شده و بنابراین، عدم صلاحیت خود در مدیریت رسانه را به اثبات رسانده است.
لذا کرباسچی بهجای طلبکار شدن از آقای پزشکیان، باید به خود یا اطرافیانی بتوپد که کار را از دست وی ربوده و به حساب وی به شکل ترمز بریده و افسارگسیخته، به ویراژ رسانهای در زمین دشمنان بدخواه ملت ایران پرداختهاند.
یادآور میشود هرچند در ابتدا عنوان شد علت توقیف روزنامه هممیهن از سوی هیئت نظارت بر مطبوعات، دو مطلب اخیر این روزنامه در حمایت از اغتشاشات و تحریف موضوعات مرتبط با آن بوده، اما گزارشهای بعدی حاکی از این بود که توقیف روزنامه هممیهن، تنها مربوط به عملکرد آن در روزهای اخیر نیست.
بلکه هیئت نظارت در تعامل حداکثری با رسانهها و در تلاش برای حفظ چارچوبهای آزادی بیان و استقلال مطبوعات گفتوگوهای متعددی با مسئولان آن روزنامه برای رعایت چارچوبهای قانونی، حرفهای و مسئولیتپذیری اجتماعی داشته ولی متاسفانه بررسی محتوای منتشرشده در این روزنامه نشان میدهد هممیهن در موارد متعدد از چارچوبهای قانونی عبور کرده و با انتشار مطالب جهتدار، به التهابآفرینی در فضای عمومی کشور دامن زده است.
مدیرمسئول روزنامه توقیفی هممیهن، توضیحاتی درباره انتقادات امروز روزنامه کیهان و ادعاهایی که در دو روز اخیر مطرح شده، ارائه کرد. توقیف این روزنامه به صورت کتبی به مدیرمسئول این رسانه ابلاغ شده است.
به گزارش فرارو، غلامحسین کرباسچی درباره این که گفته میشود روزنامه هممیهن تخلفات متعدد و مختلفی مرتکب شده است، گفت: «این ادعا واقعیت ندارد. تشخیص این که تخلف رخ داده یا نه، با دادگاه مطبوعات است نه هیئت نظارت یا تشخیص فردی اعضای دولتی و غیردولتی آن. از سال ۱۴۰۱ که دوره جدید هممیهن منتشر شد، در پروندههای مختلفی که در دادگاه مطبوعات باز میشد یا تبرئه شدیم یا منع تعقیب خوردیم. توجه به این نکته مهم است که انتصاب یک اتهام به معنی انجام تخلف نیست. از آن مهمتر این است که منع تقعیب و تبرئه در پروندههای قضایی مختلف از جمله پروندههای مطبوعاتی، یعنی تخلف، جرم یا بزهی رخ نداده است.»
او ادامه داد: «هممیهن وقتی در دهه ۸۰ هم توقیف شد، در دادگاه مطبوعات منع تعقیب خورد اما با لجبازی آقای قاضی مرتضوی جلوی رفع توقیف آن را گرفتند. ۱۵ سال طول کشید تا روزنامه از توقیف درآمد و دوره سومش از ۱۴۰۱ منتشر شد. امسال هم دو بار روزنامه و سایت هممیهن به صورت موقت تعطیل شد، بعد به کار خود ادامه داد چون تخلفی رخ نداده بود.»
روزنامه کیهان امروز در ستون خبر ویژه خود، با پرداختن به توقیف روزنامه هممیهن و توئیت دو روز قبل کرباسچی درباره عدم توقیف این روزنامه در دولت مرحوم رئیسی نوشت: «اشاره کرباسچی به رفع توقیف روزنامه تحت مسئولیت وی در دوران شهید رئیسی، سندی بر این مدعاست که مدیریت روزنامه مذکور، با سوءاستفاده از سعهصدر و اغماض نظام، مجددا و مکررا مرتکب شرارت مطبوعاتی شده و بنابراین، عدم صلاحیت خود در مدیریت رسانه را به اثبات رسانده است.»
کرباسچی در این باره نیز گفت: «آقای حسین شریعتمداری سالهاست که از این اتهامات میزند. چه قبل از دوم خرداد و چه بعد از آن، با طرح این اتهامات باعث میشدند روزنامههایی که حرفی برای گفتن داشتند، توقیف شوند و روزنامههایشان که پر از کینه و نفرت است، باقی بماند. سابقه این رفتار را از روزنامههای ایران و همشهری دهه هفتاد تا بعد از دوم خرداد و نهایتاً امروز میبینیم. مطبوعات که هیچ، به شخصیتها و افرادی مانند آقای خاتمی و هاشمی هم اتهام میزدند.
نه فقط آقای شریعتمداری بلکه آنهایی که به اسم تندروها میشناسیم، سابقه دیرینهای در فضاسازی علیه مطبوعات غیرخودیشان دارند. آن موقع هم تکههای از روزنامهها و نشریات اصلاحطلب را جدا میکردند و بولتن میساختند که به مقامات برای موضعگیری یا اقدامی علیه مطبوعات فشار بیاورند. در حالی که وقتی همان پروندهها به دادگاه میرفت و درست رسیدگی میشد، حکم به تبرئه یا منع تعقیب میدادند. الان هم همان مسیر را ادامه می دهند. الان هم در دولتی که خود را دولت صادقین و راستگویان میداند، روزنامه را توقیف کردند در حالی که سال ۱۴۰۱ با تمام آن وقایع و بازداشت خبرنگار هممیهن، یک روز هم کار روزنامه مختل نشد.»