تصور کنید از زمین فاصله میگیرید. ابتدا، زمین همچنان بزرگ و پرجنبوجوش به نظر میرسد؛ اما با دورتر شدن، به تدریج کوچک و کوچکتر میشود تا جایی که خانههایمان ناپدید میگردند.
خورشید نه به عنوان ستارهای غولآسا، بلکه تنها به عنوان نقطهای روشن در تاریکی بیکران دیده میشود. سکوت مطلق و تاریکی عمیق فضا، تمام آنچه را که “مرکز عالم” میپنداشتیم به گردی خاموش و بیاهمیت تبدیل میکند.
در این گستره بیپایان، تاریخ بشر، تمدنها، جنگها و افتخاراتش همگی در مقیاس کیهانی ناچیز و فراموششدنی به نظر میرسند. این تصویر نهتنها بینشی نجومی، که درس عمیقی در فروتنی است: ما هرچقدر هم بزرگ بنگریم، تنها بخش کوچکی از هستی بیکرانیم.
منبع:پیج space_time_01