مجتبی مینوی، پژوهشگر برجسته زبان و ادبیات فارسی، از نوجوانی با سختی و صرفهجویی راه خود را به دنیای کتاب باز کرد؛ راهی که در نهایت به شکلگیری یکی از غنیترین کتابخانههای شخصی ایران انجامید.
به گزارش ایسنا، مینوی در خاطرات خود روایت کرده است که در دوران تحصیل در دارالفنون، پول توجیبی روزانهاش ــ دو عباسی ــ را به حداقل خرج خوراک میرساند. او تنها با سهشاهی پنیر یا حلوا میخرید و با نان و سبزی جعفریِ باغچه دارالفنون روزگار میگذراند تا پنجشاهی باقیمانده را پسانداز کند؛ پساندازی که مقصدش بساط کتابفروشان صحن مسجد شاه بود.
او با یکی از کتابفروشان آنجا، «آقا رضا»، قرار گذاشته بود که کتابها را قسطی و روزانه پنجشاهی بخرد. مینوی میگوید اعتماد کتابفروش آنقدر جلب شد که بدهی او روزی به سه تومان رسید؛ مبلغی که در آن زمان برای یک نوجوان «ثروتی هنگفت» به شمار میآمد.
این عشق زودهنگام به کتاب، بعدها به گردآوری کتابخانهای با حدود ۲۵ هزار جلد کتاب انجامید؛ کتابخانهای که مینوی بارها تأکید کرد آرزو دارد آن را رایگان و بلاعوض به ملت ایران تقدیم کند.
او دلیل این تصمیم را رنجی میدانست که در کودکی از کمبود کتاب کشیده بود و میگفت: «بنده از دسترسی نداشتن به کتاب خیلی زجر کشیدم، و دلم میخواهد آیندگان بیآنکه زجر بکشند، این کتابها را در دسترس داشته باشند.»