شاید روزی که پرویز فنیزاده پشت میز حروفچینی روزنامه اطلاعات مینشست، هرگز تصور نمیکرد که نامش با یکی از ماندگارترین شخصیتهای تاریخ تلویزیون ایران گره بخورد؛ شخصیتی که با یک جمله ساده، «تا قبر آآآآ»، جاودانه شد.
پرویز فنیزاده، متولد ۷ بهمن ۱۳۱۶، از چهرههای شاخص و متفاوت هنرهای نمایشی ایران بود. او بازیگری را بهطور جدی از تئاتر آغاز کرد و در سال ۱۳۳۷ به کلاسهای هنرهای دراماتیک راه یافت. خیلی زود با تشکیل گروه «گل سرخ» و سپس پیوستن به «تئاتر پاسارگاد»، جایگاه خود را بهعنوان بازیگری حرفهای تثبیت کرد.
به گزارش فیلمزی، نخستین حضور سینمایی فنیزاده به سال ۱۳۴۴ و فیلم «خشت و آینه» به کارگردانی ابراهیم گلستان بازمیگردد؛ جایی که نقش روشنفکری معترض را ایفا کرد. پس از آن، در آثاری چون «گاو»، «رگبار»، «تنگسیر» و سریال «سلطان صاحبقران» توانایی کمنظیرش را به نمایش گذاشت.
با این حال، آنچه فنیزاده را برای همیشه در حافظه جمعی ایرانیان ماندگار کرد، نقش «مش قاسم» در سریال «دایی جان ناپلئون» به کارگردانی ناصر تقوایی بود؛ نقشی که ترکیبی از طنز، تلخی و بازیگری دقیق بود و هنوز هم نقل محافل است.
او در سال ۱۳۵۲ برای بازی در «رگبار» جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد جشنواره سپاس را دریافت کرد. فنیزاده بازیگری بود که هر نقش را از نو میساخت و هیچ شباهتی میان کاراکترهایش دیده نمیشد.
پرویز فنیزاده سرانجام در ۵ اسفند ۱۳۵۸ درگذشت، اما تأثیرش بر هنر بازیگری ایران همچنان زنده است؛ تأثیری که حتی نسلهای بعد از او نیز از آن عبور نمیکنند.