شهرت مسعود ده نمکي بيشتر مربوط به فعاليت هاي سياسي اوست و زماني که بعنوان يکي از چهره هاي فعال "حزب اله" بشدت فعال بود. اوسپس به روزنامه نگاري پرداخت و سرانجام به فيلمسازي رسيد. به بهانه نمايش فيلم "اخراجي ها" در جشنوار ه فيلم فجربا او به گفت وگو نشسته ايم.
من وقتي فيلمنامه رانوشتم آن رادادم به چند فيلمنامه نويس حرفه اي بخوانند. يکي از آنها آقاي پيمان قاسم خاني بود که پس از اينکه آن راخواند به من گفت تو اين همه طنزراازکجا آوردي؟ گفتم از جايي نياوردم. من همان فضايي راکه درآن زندگي مي کنم را به تصوير کشيدم. اصلا همين کتاب فرهنگ جبهه راببينيد. قابل قياس باحال وهواي فيلمهاي ما نيست. ياآن دروغ است يا اين. درمجموع عملا وعلنا به سمت تحريف تاريخ جبهه رفته ايم.
من فکرمي کنم بيشترازاينکه مصلحت باشد ما به سمت يک نوع خودسانسوري رفته ايم. گاه بدون اينکه روابط خاص هم به وجودآيد ما نگاه وسليقه امان رابه آن تحميل مي کنيم. گاه چيزي رابسيار کمترازآنچه وجوددارد نشان مي دهيم وگاهي هم خيلي از چيزهايي راکه وجودندارد به آن مي افزاييم.
ازآنجا که من دراين موردازيک حوزه تئوريک وارد سينما شده بودم ونه عملي بنابراين فکرمي کردم همه چيز سرجاي خودش قرارمي گيرد. اما به هرسعي مي کردم با يک دکوپاژازقبل آماده شده وحتي با استوري بورد وارد صحنه شوم.
اما درصحنه هاي جنگي چون شرايط جديد به ما تحميل شده بود وآن امکاناتي را که فراربودازابتدابه مادهند تغييرکرد، مجبور شديم ازهمان شيوه سنتي ساخت صحنه هاي جنگي با توجه به امکانات موجود عمل کنيم. بنابراين خيلي از اوقات هم سر صحنه دکوپاژشکل مي گرفت.
"اخراجي ها" بازيگران مطرح زيادي دارد. در کارکردن با آنها درتجربه اولتان به مشکلي برنخورديد؟
اين يکي از مسائلي بود که کاررا بسيار مشکل مي کرد. مشکل اين بود که اغلب اين بازيگران به طور همزمان سر فيلمهاي ديگري بودند ونمي شد آنها راجمع کرد و گفت که يک ساعت معطل شويد تا فلان نما راازشما بگيريم. بنابراين هميشه به تهيه کننده مي گفتم بيشتر ازاينکه پول توپ وتانک مصرف کني بايد هزينه بازيگران شود.
يکي ديگراز مشکلات هم همين بود که تاهمه فهميدند که فيلم جنگي است ذهنيتشان به سمت هنرپيشه هايي رفت که درهمه فيلمهاي جنگي هستند ودرآخرهم بايد شهيد شوند. بنابراين مساله را با آقاي شريفي نيا درميان گذاشتم. ايشان هم ازکساني دعوت به عمل آوردند که يا چنين تجربه اي رانداشتند ويا کمترازآنها استفاده شده بود.
اين کار يک فيلم قصه محور است ونه کاري شخصيت محور. براي من دراين فيلم مهم شخصيت هايي بود که قصه رابرايم تعريف کنند ونه چيز ديگري.
فيلمسازي هم درادامه همان فعاليتهاي فرهنگي است.
منظورمن بيشتران ضرورتي بود که باعث شده مثلا اينکه فيلم وسينما ابزاري قدرتمندتري براي تاثيرگذاري برمخاطب است.
بله. من اگرقصدداشتم درزمينه هاي نوشتاري وروزنامه نگاري هم تلاش کنم تلاش مي کردم از روزمرگي بپرهيزم. براي ساخت يک فيلم توسط کارگردان درطي يک يا دو سال قدرت تامل وفاصله گرفتن از روزمرگي بسيار بيشتر است.
فکرمي کنم مردم دراين فيلم دردهاي خودرا از نزديک ديده اند. اغلب کساني که اين فيلم راديده اند تحت تاثيرقرار گرفته اند. جواب من براي اين سوالتان اين است که هرچه ازدل برخيزدلاجرم بردل نشيند.
يک بحث مهمي که راه افتاده اشاره دارد به سابقه سياسي شما که حاشيه امنيتي رابراي شما بوجود آورده تا شما بتوانيد دراين فيلم مسائلي را راحت مطرح کنيد. چيزهايي راکه شايد زماني مخملباف درصدد بيان آن بود اما امکانش را نداشت وبه شدت با آن برخورد مي شد.
ببخشيد. من اصلا منتظر اجازه کسي نمي مانم تا برايم اجازه صادر کند. من فکر مي کنم اين حق من است تا حرفم رابزنم اين کارراهميشه کرده ام وحتما به آن ادامه خواهم داد.
من هم يکي مثل ديگران هستم که گاهي حرفهايي دارند که اگر بازبان سينما بزنند بهتراز اين است که بنويسند و اگر بنويسند بهترازاين است که داد بزنند واگرداد بزنند بهتر ازاين است که دعوايش شود و... پس بهتر است اورا تحمل کنيد.