اسکیجورینگ بهعنوان «وحشیترین رشته زمستانی» شناخته میشود و ورزشکاران این رشته امیدوارند روزی هیجان رقابت در المپیک زمستانی را تجربه کنند.
به گزارش فارس، باد سرد کوههای راکی میوزد و زمین زیر سم اسبها میلرزد. اسکیبازان با طناب به سوارکاران وصل شدهاند، از موانع میپرند و حلقهها را میگیرند، همه با سرعتی نزدیک به ۶۴ کیلومتر در ساعت. این، دنیای اسکیجورینگ است، ورزشی که به «بن هور بر روی برف» معروف است و برای اولینبار در المپیک ۱۹۲۴ بهعنوان رشته نمایشی معرفی شد.
اسکیجورینگ هزاران سال پیش در لاپلند با گوزن شروع شد، سپس اسبها و سگها جای آنها را گرفتند و در دهه ۱۹۵۰، حتی موتور و خودرو هم به آن اضافه شدند. سنت موریتز سوئیس، خانه معنوی این ورزش است.
در آمریکا، تفاوت اصلی این است که اسبها سوارکار دارند و اغلب اسکیباز و سوارکار برای اولین بار در خط شروع یکدیگر را میبینند.
مگان اسمیت، ورزشکار حرفهای این رشته میگوید: «این ورزش برای افراد معمولی نیست، واقعاً دیوانهکننده است. اسبها بهشدت پرانرژیاند و اسکیبازان گاهی در طناب گیر میکنند.»
جو مسابقه و تعامل با تماشاگران بخشی از جذابیت است. جوایز هم متنوعاند؛ از پول نقد تا اسب یا زین سفارشی.
لورن ژیمانسکوا رئیس اسکیجورینگ آمریکا میگوید: «اسکیجورینگ نه فقط رقابت، بلکه فرهنگ و همبستگی جامعه است. همه در سفرها و مسابقات به هم کمک میکنند؛ این روحیه واقعی غرب وحشی است.»
در دهه گذشته، این ورزش در آمریکا رشد انفجاری داشته است؛ اکنون ۳۱ مسابقه در فصل زمستان برگزار میشود و حتی المپیک نمایشی دوباره در افق است. برای Zhimanskova و ورزشکارانش، رؤیای حضور در المپیک یا مراسم افتتاحیه دیگر دور نیست.
اسکیجورینگ، ورزشی که ترکیبی از سرعت، هیجان و همکاری است، نشان میدهد که ورزشهای زمستانی میتوانند چقدر خلاقانه و غیرقابلپیشبینی باشند. وقتی اسب و اسکیباز با هم حرکت میکنند، مخاطب نهتنها رقابت را میبیند، بلکه قصهای از شجاعت، مهارت و دوستی را هم دنبال میکند.