عصر ایران ــ به محض اینکه جنگی رخ میدهد یا بحرانی در کشور آغاز میشود، در ایران خیلی زود تعدیل نیرو شروع میشود؛ ابتدا خداحافظی با نیروهای کمتجربهتر و کمتر متخصص، و بعد حتی نوبت به نیروهای متخصص هم میرسد.
واقعیت این است که در بسیاری از کسبوکارها، کارآفرینان و مدیران نیروی انسانی را نه به عنوان یک سرمایه کارآمد و تخصصی، بلکه صرفاً به عنوان «هزینه» میبینند. بنابراین وقتی هزینهها بالا میرود و بحران شکل میگیرد، با این تصور که بخش زیادی از هزینهها صرف نیروی کار میشود، اولین راهحل را در حذف نیروی انسانی میبینند.
این رویکرد، خودش به بحرانهای بزرگ اجتماعی دامن میزند. خیلیها میگویند: «خب وقتی کارفرما نمیتواند پرداخت کند، چه کار باید بکند؟ مگر میشود نیرو را نگه داشت؟» پاسخ این سؤالها وجود دارد و بارها کارشناسان و متخصصان حوزه منابع انسانی به آن پرداختهاند.
اما مسئله اصلی این است که آنچه در ایران تا امروز به شکل جدی بررسی نشده، «مدیریت منابع انسانی در شرایط سخت» و نحوه مواجهه با بحران در حوزه نیروی انسانی است. چون این مسئله دیده نمیشود، با اولین بحران، تعدیل نیرو آغاز میشود؛ و بحرانی که ممکن است به واسطه جنگ، تحریم یا هر عامل دیگری وارد کشور شده باشد، خیلی سریع از یک بحران اقتصادی به یک بحران اجتماعی بسیار بزرگتر تبدیل میشود.