خانه آینده مونسانتو؛ رویای پلاستیکی دیزنی که هر کاری کردند تا خرابش کنند! (+تصاویر)

عصر ایران - بسیار پیش از آنکه خانه های هوشمند و دستیارهای دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره ما تبدیل شوند، دیزنی لند در سال 1957 با همکاری کمپانی مونسانتو و محققان ام آی تی، کانسپتی را معرفی کرد که هنوز هم خیره کننده است: خانه آینده مونسانتو (Monsanto's House of the Future). این سازه نه تنها یک نمایشگاه تکنولوژی، بلکه بیانیه ای شجاعانه از اعتماد به نفس دوران پس از جنگ جهانی دوم و قدرت بی پایان پلاستیک بود.

همکاری راهبردی؛ وقتی ام آی تی و دیزنی دست به دست هم دادند

این پروژه حاصل یک همکاری سه جانبه میان دیزنی لند، کمپانی شیمیایی مونسانتو و موسسه فناوری ماساچوست (ام آی تی) بود. محققان ام آی تی بیش از دو سال زمان صرف طراحی این سازه 120 مترمربعی کردند. نکته مهندسی جالب این بود که کل ساختمان از 16 پوسته پلاستیکی کاملا یکسان تشکیل شده بود که در خارج از سایت تولید و سپس برای مونتاژ نهایی به دیزنی لند فرستاده شدند.

ساختار خانه شامل چهار بال معلق بود که هر کدام توانایی تحمل 13 تن وزن را داشتند. این طراحی به خانه ظاهری «شناور» می بخشید، گویی با وجود استحکام فوق العاده، روی زمین معلق است.

پلاستیک؛ پادشاه بلامنازع مصالح

در تمام بخش های خانه، از موادی مثل آکریلون، ملامین، ریون، کف پوش های وینیل و تخته لایه استفاده شده بود. هدف مونسانتو نشان دادن این موضوع بود که پلاستیک می تواند جایگزین مصالح سنتی شود. پلاستیک در آن زمان به عنوان ماده ای دائمی، بادوام و عملا تخریب ناپذیر تبلیغ می شد که هرگز دچار افتادگی، ترک خوردگی یا فرسودگی نمی شود.

گشتی در داخل بخش های مختلف خانه آینده

آشپزخانه: قلب تپنده تکنولوژی

آشپزخانه در هسته مرکزی و در بخشی به نام "Utility Core" قرار داشت. این بخش برای بازدیدکنندگان سال 1957 مانند یک فیلم علمی تخیلی بود:

• ظهور مایکروویو: بسیاری از مردم برای اولین بار در این خانه با اجاق مایکروویو روبرو شدند.
• ظرف شویی اولتراسونیک: سیستمی که با امواج صوتی ظرف ها را تمیز می کرد.
• کابینت های هوشمند: قفسه هایی که به صورت الکترونیکی از سقف پایین می آمدند تا دسترسی به وسایل راحت تر شود.
• مناطق سرد: به جای یخچال های سنتی، سه بخش مجزا برای نگهداری مواد سرد، منجمد و حتی غذاهای پرتو دیده وجود داشت.

اتاق نشیمن و فضای خانواده

• اتاق نشیمن: شیک ترین بخش خانه با مبلمان سفارشی که خطوط منحنی بدنه ساختمان را دنبال می کردند. یک تلویزیون بزرگ دیواری با لبه های گرد مرکز توجه این اتاق بود.
• اتاق خانواده: فضایی غیررسمی تر که برای بازی کودکان و صرف غذا طراحی شده بود. از آنجایی که خانه اتاق ناهارخوری مجزا نداشت، این فضا نقشی چندمنظوره ایفا می کرد.

اتاق های خواب؛ حریم خصوصی هوشمند

• اتاق خواب والدین: این بخش یک بال کامل را به خود اختصاص داده بود. حمام اختصاصی آن تنها از دو قطعه پلاستیکی قالب گیری شده ساخته شده بود! همچنین مجهز به اینترکام و تلویزیون مداربسته بود تا والدین بتوانند بدون خروج از اتاق، با فردی که دم در ورودی است صحبت کنند.
• اتاق خواب کودکان: طراحی منعطفی داشت؛ یک درب آکاردئونی سبک اجازه می داد اتاق به دو بخش مجزا تقسیم شود تا با رشد فرزندان و تغییر نیازهای آن ها سازگار باشد.

پایان یک رویا؛ تخریبی که به افسانه تبدیل شد!

در اواسط دهه 1960، سلیقه های طراحی تغییر کرد و رویای پلاستیکی مونسانتو قدیمی به نظر می رسید. در سال 1967 این جاذبه تعطیل شد، اما تخریب آن به یک کابوس مهندسی تبدیل گشت!

• شکست روش های سنتی: توپ های تخریب به جای شکستن پوسته، از روی آن جهش می کردند. اره های برقی، مشعل ها و مته های هیدرولیک نیز کارایی چندانی نداشتند.
• استحکام باورنکردنی: حتی پیچ های فولادی نیم اینچی که ساختمان را به فونداسیون وصل کرده بودند، قبل از خود پوسته های پلاستیکی بریدند! در نهایت تیم تخریب مجبور شد با استفاده از زنجیرهای غول پیکر مخصوص ساختمان را خرد کند.

امروز، فونداسیون بتنی این خانه همچنان در دیزنی لند (بخش Pixie Hollow) باقی مانده است. این فونداسیون با رنگ مخصوص دیزنی به نام Go Away Green رنگ آمیزی شده و اکنون به عنوان یک سکوی بزرگ برای گل و گیاه استفاده می شود.