آب در گذشته تمدنها را شکل داده است؛ امروز نیز همین نقش را دارد و در آینده تأثیر آن حتی بیشتر خواهد شد. منابع آب شیرین هر روز کاهش مییابد و دسترسی به آن کمتر میشود؛ امری که عمدتاً به دلیل فعالیتهای انسانی رخ میدهد. در مسیر استخراج و توسعه، انسانها خاک را فرسوده کرده و منابع آبی را از دریاچهها و رودخانهها گرفته تا اقیانوسها آلوده کردهاند.
به گزارش فرادید؛ تنها بخش کوچکی از آبهای زمین شیرین است؛ آبی که در رودخانهها، دریاچهها، یخچالها و سفرههای آب زیرزمینی یافت میشود. وقتی نهادهای جهانی منابع تجدیدپذیر آب شیرین را اندازهگیری میکنند، یک کشور همیشه از بقیه متمایز است: برزیل.
دادههای سازمانهایی مانند سازمان ملل و بانک جهانی نشان میدهد که برزیل مقدار عظیمی از منابع آب شیرین را در اختیار دارد؛ از جمله دریاچهها، رودخانهها و آبهای زیرزمینی. بخش بزرگی از قدرت آبی برزیل از حوضهٔ آمازون میآید؛ بزرگترین سیستم رودخانهای جهان از نظر حجم آب.
چند کشور دیگر نیز منابع قابل توجهی از آب شیرین دارند، اما در مقیاسی بسیار کوچکتر. روسیه از شبکههای گستردهٔ رودخانهای و دریاچهٔ بایکال (عمیقترین دریاچهٔ آب شیرین جهان) بهرهمند است.
کانادا نیز به دلیل موقعیت جغرافیاییاش غنی از آب است. این کشور بیش از دو میلیون دریاچه دارد که بسیاری از آنها در اثر عقبنشینی یخچالهای طبیعی در هزاران سال پیش شکل گرفتهاند.
دریاچههای بزرگی که میان کانادا و آمریکا مشترکاند، بهتنهایی حدود ۲۰ درصد از آب شیرین سطحی جهان را تشکیل میدهند. رودخانههای طولانی، تالابهای وسیع و ذخایر گستردهٔ آب زیرزمینی نیز به این مزیت طبیعی اضافه میشود.
ایالات متحده و چین نیز به دلیل وسعت و تنوع سیستمهای رودخانهایشان در رتبههای بالا قرار دارند.
با این حال، حتی در کانادا و روسیه نیز نگرانیهایی دربارهٔ حفاظت از اکوسیستمها، استفادهٔ صنعتی و حق دسترسی جوامع بومی به آب پاک و قابل دسترس وجود دارد.
هند نیز منابع آب شیرین خود را از یخچالها و هزاران دریاچهٔ منطقهٔ هیمالیا تأمین میکند. شمالشرق هند نیز دارای منابع متنوع و غنی آب شیرین است.
اما در کشورهایی با جمعیت زیاد، تضادها شدیدتر میشود. برای مثال، هند با وجود داشتن رودخانههای بزرگی مانند گنگ و براهماپوترا، به دلیل جمعیت بسیار زیاد، در رتبهٔ پایینی از نظر سرانهٔ آب شیرین قرار دارد؛ زیرا تقاضا بسیار بیشتر از عرضه است.