یاسر عرب
تلخترین کنایه و کممزهترین زهرمایه از طرف کسانی است که سوال انکاری و لحن تحقیری دارند که اگر راست میگویی چرا شخص رهبری را هدف سوال و یادداشت قرار نمیدهی؟ و چرا در مورد کشتن فلان فرد در فلانجا چیزی نمینویسی؟ و چرا آقای رضا پهلوی را به عنوان راه نجات قبول و معرفی نمیکنی؟ و پیامها و سوالاتی چند از این دست!
تاکنون تمام این غازیان و قاضیان وجهی مشترک داشتهاند. پیامها بدون مشخصات، بدون نام، بدون تشخیص هویت در آیدی، و بدون تصویر پروفایل!
این بزرگواران که هم خشم دارند و هم امکان کنش ندارند و هم نیاز دارند این خشم را جایی تخلیه کنند، اولا من و دوستانی چون من را همدرد و شریک غم خود بدانند.
دوم اینکه بدانند چون بدون هویت مشخص، هزینه نمیدهند، امروز پاسخگو نیستند و سابقه ندارند و فردا میتوانند موضعشان را عوض کنند، دلیلی ندارد به کسی که با اسم، با سابقه، با ردپا، با امکان پیگیری، حرف میزند، اندرز اخلاقی و شجاعت بدهند!
لطفا از این عدم تقارن لذت اخلاقی نبرند و الا رفتارشان میشود اخلاقِ انتقامجویانه، نه اخلاقِ مقاومت!
کسی که خودش هیچ کاری نمیکند، هیچ چیزی نمینویسد و هیچ ردی از خود نمیگذارد و فقط دیگران را به «کمکاری» متهم میکند تنها تماشاگری خشمگین است!
باری... تلخترین کنایهها از سوی کسانی میآید که نه هزینه گفتن را میدهند، نه مسئولیت نگفتن را میپذیرند، اما میخواهند معیار شجاعت را تعیین کنند!
اینها نه دشمن بیرونیاند، نه یار قابل اتکا، فقط بخشی از آشفتگی اخلاقی جامعه تحت فشار هستند!
اما در مورد جناب پهلوی یا ایده بازگشت سلطنت و ... اجازه بدهید مملکت را تصاحب کنید و قدرت دستتان بیاید بعد گشت ارشاد سیاسی راه بیندازید و آدمها را یقه کنید!
باور کنید هنوز به مقبولیت اجتماعی نیاز دارید و اینهمه نشان دادن میزان تحمل و رواداری و چندصدایی، که در گفتمان شما موج میزند، الان کمی زود است!
*کانال نویسنده