رادارهای کنترل ترافیک هوایی که روی خشکی نصب شدهاند، تنها میتوانند هواپیماها را تا حدود ۳۰۰ تا ۳۵۰ کیلومتر ردیابی کنند.
پس از این فاصله، انحنای زمین باعث میشود هواپیما از خط دید رادار خارج شده و بهاصطلاح «نقطه کور راداری» ایجاد شود؛ پدیدهای که بهویژه در پروازهای اقیانوسی دیده میشود.