در دوران باستان دستمزدها بهصورت روزانه پرداخت میشد. با گذشت زمان و همراه با پیشرفت فناوری، قوانین و بزرگتر شدن مقیاس کسبوکارها، موعد پرداخت تغییر کرد. پرداخت دوهفتهیکبار امروز رایجترین مدل است، اما فاصله زمانی میان انجام کار و دریافت حقوق همچنان میتواند فشار ایجاد کند.
به گزارش روزیاتو، دسترسی به دستمزد کسبشده با آزاد کردن حقوقی که فرد قبلاً به دست آورده، در کنار سیستم حقوق و دستمزد، به کارکنان انعطاف میدهد.
برای هزاران سال، شکل پرداخت حقوق بازتابی از نحوه سازماندهی کار در جوامع بوده است. موعد پرداخت از تأمین فوری نیازهای روزمره به چرخههای زمانبندیشده امروزی رسیده است.
این نمودار که با همکاری Payactiv تهیه شده، روند پرداخت دستمزد در طول پنج هزار سال را بر اساس دادههای منابع مختلف نشان میدهد.
کارفرمایان اولیه اغلب دستمزد را به شکل اقلام ضروری میدادند، چون بقا در همان روز اهمیت داشت. به همین دلیل اسناد دستمزدی شامل جیرهها، کالاها و نرخهای استاندارد اولیه است.
با گسترش تجارت، پرداخت نقدی دستمزد رواج یافت و مقایسه و اندازهگیری دستمزدها آسانتر شد. با این حال واژه «حقوق» هنوز هم ریشهای مرتبط با نمک دارد، هرچند ادعای پرداخت کامل دستمزد با نمک پایه تاریخی محکمی ندارد.
در این دوره بسیاری از مشاغل ترکیبی از پول نقد و حمایتهای غیرنقدی به عنوان دستمزد داشتند، بهویژه برای مشاغل تمامسال. در عمل دستمزد میتوانست شامل غذا، محل اقامت، کمکهزینه پوشاک یا دسترسی تضمینشده به نیازهای اساسی باشد.
حتی زمانی که پرداخت حقوق «سالانه» بود، همیشه به معنای تسویه در پایان سال نبود. کارفرمایان اغلب در مقاطع فصلی حسابها را صاف میکردند و کارگران برای امرار معاش در این فواصل پرداختی، به تولیدات خانگی تکیه داشتند.
با بزرگتر شدن بازارها، تعداد بیشتری از کارگران برای هزینههای تکرارشونده به دستمزد نقدی منظم وابسته شدند. همزمان کارفرمایان به سمت روالهای تکرارپذیر حرکت کردند که بعدها پایه حقوق و دستمزد مدرن شد.
پرداخت هفتگی حقوق با ریتم شهرها و کارگاههای در حال رشد هماهنگ بود، جایی که ثبت ساعت کار و میزان تولید آسانتر شده بود. به این ترتیب روز دریافت حقوق به نقطهای قابل پیشبینی برای کارگران و کارفرمایان تبدیل شد.
در این دوره، پرداخت هر دو هفته یک بار حقوق برای بسیاری از کارفرمایان به مدل پیشفرض تبدیل شد، چون میان نظم و سهولت اجرای سیستم حقوق تعادل برقرار میکرد. در سال ۲۰۲۳ این روش با سهم ۴۳ درصد رایجترین دوره پرداخت در بخش خصوصی آمریکا بود.
همزمان روشهای پرداخت از چک کاغذی به واریز مستقیم و ابزارهای نوین تغییر کرد. این انعطاف به کارفرمایان کمک میکند نیاز دستمزدی کارکنان را در هر شرایطی پوشش دهند، در حالی که زمانبندی اصلی پرداخت حقوق ثابت میماند.
با وجود دیجیتالی شدن، چرخههای ثابت حقوق هنوز میتواند بین پایان کار و موعد پرداخت فاصله ایجاد کند.
در سال ۲۰۱۳، Payactiv مفهوم دسترسی به دستمزد کسبشده را معرفی کرد و به کارکنان اجازه داد هر زمان که خواستند به حقوقی که قبلاً به دست آوردهاند دسترسی داشته باشند، بدون اینکه برنامه اصلی پرداخت تغییر کند.
فشار هزینهها باعث شده انتظار برای روز حقوق سختتر از گذشته به نظر برسد.
دسترسی به دستمزد کسبشده چه تغییری ایجاد میکند
چون سیستم حقوق بر پایه چرخههای ثابت اجرا میشود، بعضی کارگران برای دسترسی زودتر به دستمزدی که قبلاً به دست آوردهاند ناچار به پرداخت بهره میشوند.
این سیستم این امکان را میدهد که کارکنان همزمان با کار کردن، به همان میزان از حقوق خود دسترسی داشته باشند، بدون اینکه از درآمد آینده قرض بگیرند.