عصر ایران - در سال ۱۹۸۱، دو برادر برزیلی پروژه نهایی دانشگاهی خود را به یک میکروخودروی شهری کامل تبدیل کردند. این خودرو که «آلکار ۴۰۰» نام داشت، توسط کارلوس آنتونیو و ژوزه کلودیو هانسن به عنوان پایان نامه فارغالتحصیلی در مدرسه طراحی صنعتی «ماوآ» در سائوپائولو طراحی شد.
آلکار ۴۰۰ صرفاً یک طرح روی کاغذ نبود، بلکه یک پیشنمونه کامل و آماده حرکت محسوب میشد که تفکر فنی عمیقی در پشت آن قرار داشت. کلودیو هانسن پیش از این در جنرال موتورز به عنوان مدلساز فعالیت کرده و در پروژههایی نظیر طراحی بدنه برای برنامه فرمول ۱ فتیپالدی مشارکت داشت؛ تجربهای که دقت در اجرای این خودرو را به خوبی نشان میداد.
این خودرو با طول تنها ۲.۴۰ متر، از طراحی فشرده و خطوط منطقگرا با الهام از سبک اروپایی بهره میبرد. استفاده از بدنه دو رنگ، سطوح شیشهای بزرگ با ستونهای مشکی و ادغام چراغهای عقب در ستونهای C (راهکاری که سالها بعد رایج شد) از جمله نوآوریهای این خودرو بود. بدنه آلکار ۴۰۰ از فایبرگلاس بر روی شاسی لولهای ساخته شده بود و قرار بود از یک پیشرانه ۴۰۰ سیسی متعلق به هوندا CB 400 در قسمت عقب بهره ببرد.
با وجود برنامهریزی برای تولید انبوه با استفاده از پنلهای کامپوزیتی، این پروژه به دلیل نبود بودجه هرگز به مرحله صنعتیسازی نرسید. برادران هانسن بعدها در دپارتمان طراحی جنرال موتورز مشغول به کار شدند. تنها نمونه اولیه این خودرو نیز تا سال ۲۰۰۰ پابرجا بود و پس از آن اسقاط شد.
گردآوری و ترجمه: مازیار دانیالی