عصر ایران؛ مازیار دانیالی- سال هاست تحولات دنیای خودرو را دنبال و از رشد فناوری در این حوزه لذت می برم. اما در این میان؛ بعضی خودروها نه فقط یک محصول جدید، بلکه نقطه عطفی واقعی هستند. به سادگی فراموش نمی شوند، همیشه نوعی دلبستگی و علاقه نسبت به آن ها وجود دارد و خلاصه اینکه یک دلبر آهنی تمام عیار هستند.
این حس در خودروهای کلاسیک، مثل ماسل های آمریکایی یا آثار کلاسیک ایتالیایی با طعم فراری و لامبو، بیشتر قابل درک است؛ محصولاتی که میلیون ها هوادار در سراسر جهان دارند و این روند همواره مسیر افزایشی را نیز طی می کند. اما در مورد خودروهای مدل روز، داستان متفاوت است. همان طور که بسیاری از کارشناسان بارها اشاره کرده اند، در خودروهای جدید روح و اصالت طراحی بسیار کم رنگ شده و به شکلی از حس ناب صنعت خودرو فاصله گرفته ایم. شاید این موضوع در مورد الکتریکی های تازه وارد بازار جهانی نمود بیشتری هم داشته باشد.
برای مثال، مرسدس بنز و ب ام و در سری های جدید خود، عملا زبان طراحی برند را مورد جراحی کامل قرار داده اند؛ جسارتی که مورد پسند همه مخاطبان شان نبوده است. اما در این میان هنوز نمونههایی هستند که هنوز هم می توانند شما را عاشق و دیوانه خود کنند و برای من، قطعا نسخه های آوانت خانواده آر اس آئودی همان اپیتوم واقعی هستند؛ خودروهایی که حتی نگاه کردن به تصاویر آن ها لذت بیپایانی دارد. محصولاتی که –به نظرم- اکنون کامل ترین و زیباترین خودروهای حال حاضر جهان به شمار می روند.
اما RS5 که حالا وارد نسل تازه خودش شده همچنان مسیر جذاب موفقیت خانواده را ادامه داده است. مخصوصا نسخه Avant که جذاب ترین فرم بدنه در خانواده RS بوده است.
ترکیبی از کاربری، وقار و خشونت مهندسی شده که کمتر نمونه ای می تواند به این شکل تعادل میان تمام ویژگی ها را استادانه همراه خود داشته باشد.
گفتنی است؛ آئودی در خانواده RS چند عضو اسپرت و جذاب دارد: RS5 که بر پایه A5 ساخته شده و یک استیشن اسپرت جمع و جور و چابک است، RS6 Avant که بر پایه A6 توسعه یافته و نسخه بزرگ تر، قدرتمندتر و لوکس تر با حضور بصری قوی تر محسوب می شود، و RS7 که بر پایه A7 ساخته شده و یک کوپه چهاردر اسپرت-لوکس است با طراحی آیرودینامیک و سقف شیب دار، مناسب کسانی که دنبال ترکیب عملکرد بالا و ظاهری تهاجمی هستند. به این ترتیب RS5 را می توان نسخه چابک و روزمره و RS6 و RS7 را برادران بزرگ تر این خانواده دانست.
برای درک بهتر این نسل جدید، بد نیست کمی به عقب برگردیم. اولین RS5 در سال 2010 و بر پایه نسل B8 معرفی شد؛ خودرویی با موتور 4.2 لیتری 8 سیلندر تنفس طبیعی که یکی از آخرین بازمانده های عصر موتورهای پرحجم و دوربالا بود.
در نسل دوم، آئودی به سمت 2.9 لیتری 6 سیلندر توربودوقلو رفت و حالا در این نسل تازه، یک گام مهم دیگر برداشته: الکتریکی سازی.
RS5 جدید بر پایه پلتفرم PPC توسعه یافته؛ همان معماری جدید آئودی برای خودروهای موتور طولی. اما آنچه این خودرو را از گذشته جدا می کند، سیستم پلاگین هیبریدی آن است. ترکیب موتور 2.9 لیتری 6 سیلندر توربودوقلو با یک موتور الکتریکی قدرتمند، خروجی سیستم را به حدود 630 اسب بخار می رساند. گشتاور ترکیبی نیز به حدود 800 نیوتن متر می رسد که برای یک سدان یا استیشن سایز متوسط عددی بسیار قابل توجه است.
نکته مهم برایم این است که افزایش قدرت، اینجا صرفا یک عدد تبلیغاتی نیست. حضور موتور برقی باعث شده پاسخ پدال گاز بسیار سریع تر از قبل باشد و تاخیر توربو عملا به حداقل برسد. نتیجه، شتاب صفر تا 100 در محدوده حدود 3.3 تا 3.5 ثانیه است؛ عددی که RS5 را در قلمرو خودروهای اسپرت جدی قرار می دهد. گیربکس 8 سرعته اتوماتیک با ضرایب کوتاه در دنده های ابتدایی، شتاب گیری را کاملا انفجاری کرده و هماهنگی میان موتور درون سوز و واحد الکتریکی به شکل محسوسی یکپارچه و دقیق انجام می شود.
دکمه قرمز رنگ آر اس روی فرمان کلید ورود به قلب هیولای آلمانی است.
برد تمام الکتریکی حدود 80 کیلومتر اعلام شده است. این یعنی در استفاده روزمره شهری، می توان بخش زیادی از تردد را بدون روشن شدن موتور درون سوز انجام داد. می توان کاملا بی صدا حرکت کرد و مصرف سوخت را به حداقل رساند.
اما به محض فشردن عمیق پدال گاز، شخصیت دوم خودرو بیدار می شود؛ یک اسپرت خالص با DNA مسابقه ای که بدون وقفه، تمام ظرفیت 630 اسب بخار را آزاد می کند.
در بخش شاسی، آئودی فقط به افزایش قدرت اکتفا نکرده است. سیستم انتقال قدرت کواترو با دیفرانسیل اسپرت فعال در محور عقب، توزیع گشتاور را به صورت لحظه ای بین چرخ ها مدیریت می کند. در پیچ های سریع، این سیستم حس خنثی بودن و چسبندگی کم نظیری ایجاد می کند و خودرو با دقت بالا در مسیر باقی می ماند.
تعلیق حرفه ای RS Sport Suspension با دامپرهای تطبیقی نسل جدید، امکان تنظیم دقیق رفتار خودرو را فراهم می کند. در حالت Comfort، سواری همچنان قابل استفاده روزمره است، اما در حالت Dynamic، بدنه سفت تر، واکنش ها تیزتر و انتقال وزن کاملا قابل احساس می شود.
جانمایی باتری لیتیوم یونی در کف خودرو نیز مرکز ثقل را پایین تر آورده و به بهبود هندلینگ کمک کرده است. از نظر طراحی، RS5 جدید پخته تر و در عین حال تهاجمی تر از قبل به نظر می رسد.
جلوپنجره تک فریم بزرگتر و سه بعدی تر شده، ورودی های هوا عمیق تر طراحی شده اند و گلگیرهای برجسته جلو و عقب، پهنای خودرو را بیشتر از گذشته به رخ می کشند. امضای نوری LED ماتریکس باریک و کشیده، نگاه خودرو را تیز و متمرکز کرده است. روی بدنه، شکست نور روی گلگیرهای برجسته بازی سایه و حجم را به شکلی اجرا می کند که فراتر از یک طراحی صنعتی صرف است.
اینجا با خودرویی مواجه هستیم که تناسبات و خطوط آن کاملا حساب شده شکل گرفته اند؛ یک اثر هنری متحرک که مهندسی آیرودینامیک و زیبایی شناسی را همزمان ارائه می دهد.
در نسخه آوانت، امتداد خط سقف تا اسپویلر عقب و حجم پردازی گلگیرها، ترکیبی خلق کرده که به اعتقاد من یکی از زیباترین استیشن های حال حاضر جهان است. خودرویی که هم وقار دارد، هم جسارت، و هم حضور بصری قدرتمند.
در کابین، معماری دیجیتال جدید آئودی با نمایشگرهای یکپارچه و رابط کاربری پیشرفته، فضای مدرن تری ایجاد کرده است. نمایشگر دیجیتال Virtual Cockpit با گرافیک اختصاصی RS، اطلاعاتی مانند فشار بوست، توزیع گشتاور، وضعیت شارژ سیستم هیبرید و داده های عملکردی را به شکلی حرفه ای نمایش می دهد.
کیفیت متریال، صندلی های RS با نگهدارنده های جانبی عمیق و تریم های فیبرکربن یا آلومینیوم مات، حس یک محصول کاملا عملکرد محور و در عین حال لوکس را منتقل می کنند. نکته مهم دیگر این است که آئودی این مدل را هم در قالب سدان و هم آوانت عرضه می کند. این تصمیم نشان می دهد که برند همچنان به بازار علاقه مندان نسخه های استیشن وفادار مانده است؛ بازاری که اگرچه محدودتر از گذشته است، اما مخاطبان آن معمولا دقیق ترین و جدی ترین طرفداران برند هستند.
اگر بخواهم جمع بندی کنم، RS5 جدید فقط یک به روزرسانی نسلی نیست؛ یک بازتعریف است. گذار از یک اسپرت سنتی بنزینی به یک اسپرت هیبریدی با حفظ هویت RS، کار ساده ای نیست.
اما به نظر می رسد آئودی توانسته تعادل میان کارایی روزمره، فناوری آینده نگر و عملکرد خالص را حفظ کند. -و از نگاه نویسنده- نسخه Avant این خودرو همچنان کامل ترین تجلی این فلسفه است: خودرویی که هم می تواند یک استیشن خانوادگی باشد، هم در جاده های پیچ در پیچ کوهستانی یا حتی پیست، استانداردهای یک خودروی اسپرت جدی را بازتعریف کند.
البته فراموش نکنیم که نسخه استاندارد این خودرو بستری مناسب برای تیونرها بوده و هست. همانطور که قبلا دیده ایم با تغییراتی دقیق می توان خروجی را به 1000 اسب و بیشتر رساند و از غرش این هیولا ساعت ها لذت برد.