روزنامه خراسان نوشت: مفهوم امنیت ملی با کاراکترعلی لاریجانی عجین بود؛ امنیت ملی بهمثابه همانکه تمامی اعضای جامعه را ذیل یک چترگرد هم میآورَد.
امنیت ملی نه راست است و نه چپ و قراراست «همه» را دربربگیرد. ازهمین روست که جایی در«وسط» است؛ همانکه در فضای رادیکال امروزایران کمتربه آن توجه میشود. علی لاریجانی «وسطساز» بود و بهمثابه یک میانجی، مدام فضایی خلق میکرد برای آنکه طیفهای گوناگون جامعه را حول محورمفهومی به نام «ایران» متحد کند. به همین معنا اوعلاوه بر شخصیت سیاسی، کنشگری اجتماعی هم بود.
نه آنقدرمرعوب غرب بود که خودبسندگیواستقلال کشوررا به حاشیه ببرد و نه آنقدر متصلب بود که تکثر سلایق وافکارایرانیان را قربانی مقوله امنیت کند. در تحلیل وقایعی مثل جنگ۱۲روزه وجنگ رمضان هم بلد بود«واقعی» حرف بزند؛ جوری که مردم حس کنند شعار نمیدهد و دردشان را متوجه است و هم درعینحال میتوانست روایتی امیدوارانه دردل بحران برای مردمش خلق کند. توازنی بود میان شعوروشور، بین امنیت وآزادی.
لاریجانی «وسط» میساخت و به همین دلیل هدف حمله افراطیگریها قرار میگرفت؛ آخرینش هم، حمله رژیم افراطی ومطلقگرای صهیونیستی.
دشمنان ایران کمر بستهاند به حذف همین نقاط توازن چرا که میخواهند خشونت کور حکمفرما باشد. لاریجانی اساساً طرفِ جامعه بود و هدف دشمنان ایران نیز فروپاشی «جامعه» ایران است نه فقط حکومتِ آن. چهبسا که اگربنا برصرفِ براندازیِ سیاسی بود، بسیاری ازچهرههای تندروی نظام میتوانستند پیش ازاینها هدف ترورواقع شوند.
اما از منظر آمریکا و اسرائیل، هر آنچه میتواند سبب همنشینیِ معترضان و نظام میشود باید حذف شود. هر نیروی سیاسی که میتواند دختران بیحجاب و حکمرانان را با یکدیگر آشتی دهد محکوم به نابودی است. هرسیاستمداری که هم استقلال میفهمد وهم آزادی نیز باید کنارگذاشته شود.
راه لاریجانی اما میتواند بهمدد میانجیگریهای اجتماعی ادامه یابد. ایران نیازمند کنشگرانی است که بتوانند مثل او، ترجیحات و وابستگیهای جناحی و پیوندهای قبیلهای رها کنند تا راه برای هدفی بزرگتر باز شود؛ برقراری پیوند همگانِ جامعه با ایران.