احمد زیدآبادی در کانال تلگرامی خود نوشت: ایرانیان بسیاری از من میپرسند سرانجام این جنگ چه خواهد شد؟ پاسخ صادقانهٔ من این است که "نمیدانم"!
برای چنین جنگی در سنهٔ 2026 میلادی فقط میتوان سناریوهای بسیار متعددی از خوشبینانهترین تا بدبینانهترین حالت را فرض کرد بدون آنکه کمترین اطمينانی نسبت به وقوع هر یک از آنها وجود داشته باشد.
جنگی چنین وسیع به ذات خود، آرایشهای سیاسی و نظامی قبل از خود را به کلی به هم میزند و سبب بروز نوعی آشوب میشود که ثبات یا بیثباتی متعاقب آن، قابل حدس و گمان دقیق نیست.
وضع باثبات و یا کم و بیش با ثبات، مثل اتاقی میماند که جای اسباب و اثاثیهٔ داخل آن مشخص است و از همین رو میتوان در بارهٔ چینش درست و نادرست آنها نظر داد و توصیههایی در بارهٔ جابجایی و استفادهٔ مفیدتر از آنها مطرح کرد.
جنگ اما مثل فرود آمدن یک خمپاره به وسط چنین اتاقی عمل میکند! هر وسیله و اسبابی را به نقطهای پرتاب میکند و کل اتاق را با آشوب روبرو میسازد. مخیلهٔ انسانی توان احساء تمامی ابعاد و پیامدهای دور و نزدیک چنین آشوبی را ندارد، بخصوص وقتی که پای بازیگرانی در جنگ وسط باشد که مانند ترامپ شبیه حیوان شاخداری عمل کنند که شاخهای تیز و بلندی دارد اما از عقل و ترحم بیبهره است!
امید من به عاقبت این جنگ تنها به خداوندی است که بخشنده و مهربان و مدبر است و به رغم دادن اختیار و اراده به این موجود "ظلوم و جهول"، امور هستی را هر لحظه طبق نقشهای که بر ما آشکار نیست، تدبیر میکند.