عمادالدین باقی
روزنامهنگار
روزنامه شرق
در اینکه آمریکاییها مذاکره نمیکنند، دستور میدهند و زورگویی میکنند بحثی نداریم، ولی واگذاری میدان روایت به آنها، ضعف و بلکه گناه بزرگی است.
در زمانی که خبرها و اتفاقات، لحظهای شده است، هیئت ایرانی بیان جزئیات را -شاید به دلیل نیاز به مشورت در داخل کشور- آنقدر به تأخیر میاندازد که طرف مقابل بتواند به دنیا بگوید ایران شروط آمریکا را نپذیرفت و چون تنها شرطی که اجماع جهانی دربارهاش وجود دارد برنامه هستهای ایران است، آنها القا میکنند که آمریکا دنبال تضمین دستنیافتن ایران به سلاح هستهای است ولی ایران بر غنیسازی اورانیوم (کنایه از اتمیشدن) اصرار دارد.
این در حالی است که ایران حتی در برجام هم غنیسازی سه درصد تحت نظارت آژانس را پذیرفته بود. وقتی اصل مذاکره برای صلح را پذیرفتهاید، پاسخ به بهانهگیری ارائه تضمین در مورد سلاح هستهای چه مشکلی دارد که یکبار برای همیشه این بهانه از دست جنایتکاران گرفته نمیشود تا اجماع دولتها را بشکند؟
اینکه از طرف ایران اعلام شود آمریکاییها زیادهخواهی داشتند بدون اینکه دقیقا معلوم شود مشخصا این زیادهخواهی چه بوده و ایران دقیقا چه پاسخی داشته؟ ایراد تیم دیپلماسی و مذاکراتی است.
به این ترتیب صلح هرچه بیشتر از دسترس دور میشود. مذاکره برای «صلح جامع» مطلوب ایران، آنهم در برابر دولتی جنگطلب، «روش»، «مهارت» و تیم مناسب خود را میطلبد».