روزنامه کیهان در یادداشتی خطاب به هنرمندانی که در جنگ چهل روزه سکوت کردند، نوشت: امروز دیگر سره از ناسره سینمای ایران جدا شده و گویا دیگر ناسرهها به پایان راه خود رسیدهاند و هر چقدر به آخر خط نزدیک شدند هم بیشتر فرو رفتند.
جریان تجاوز ناجوانمردانه و همزمان دو قدرت هستهای دنیا علیه ملت ایران، میدان و آزمون نهائی برای حضرات به اصطلاح سلبریتی بود. مردم حاضر بودند علی رغم همه ناراستیهای این چند ساله، بازهم آنها را در میان خود بپذیرند و دشمنیهایشان را ببخشند و حتی فراموش کنند، چنانکه در مورد برخی از آنها این موضوع اتفاق افتاد و با همه موضعگیری دست و پاشکسته و الکن افراد یاد شده، مردم گذشتهشان را نادیده گرفتند.
اما آن دسته که تا قبل از این، خود را انسان معرفی کرده و در مقابل هر تکان فلان حیوان خانگی، موضع سفت و سخت گرفته و به مجامع بینالمللی شکایت میبردند، انسانیت ادعائی را در پای تعصبات کور و وادادگی و حقارتهای تاریخیشان له کرده و در مقابل هولناکترین وقایع تاریخ این سرزمین سکوت مرگبار گورستانی در پیش گرفتند.
آنها که از دل اغتشاشات و آشوبها، از روی نسخههای شبکههای صهیونی، اسامی جعلی بیرون کشیده و برایشان زار زدند، در مقابل شهادت 168 دانشآموز دختر و پسر، لالمونی گرفته و خم به ابروی مبارکشان نیاوردند! تجاوزات و وحشیگریهای دشمنان این مردم در بمباران بیمارستان و مدرسه و دانشگاه و خانههای مسکونی و... را نادیده گرفتند و دم نزدند؟
حتی برخی از آنان که یکی به نعل و یکی به میخ میزدند، شوآف اجرا کرده و مثل اجرای نقشهایشان، بغض و آه و ناله زورکی تحویل دادند ولی جرات بر زبان آوردن نام عامل جنایات یعنی آمریکا را اسرائیل را پیدا نکردند! در حالی که در خود کاخ سفید و کنگره آمریکا و کنست اسرائیل و در میان رسانههای ریز و درشتشان به راحتی از عاملان اصلی جنگ و جنایات تکان دهنده آن، نام برده و میبرند.
اکنون مردم ایران بیش از 50 شب است در خیابانها و میادین شهرها علیه دشمنان بشریت فریاد زده و پرچم میگردانند. راستی جای شما در این بعثت مردمی 50 شبانهروزی و در میان ملتی که همه جان و مال و خانواده و کودک شیرخوار را در طبق اخلاص گذارده و تقدیم دین و وطن کردهاند، کجاست؟ شما که همواره دم از ایران و وطن میزدید و «چو ایران نباشد تن من مباد» میگفتید، در این میدان ایران دوستی و وطنپرستی کجایید؟ مانند همه آن مدعیانی که در طول تاریخ این سرزمین دم از وطن و ایران زدند ولی در بزنگاهها یا ساکت بودند و یا در جبهه دشمن قرار گرفتند؟