عصر ایران- اینکه یک مورچه بر اثر سقوط بمیرد تقریبا غیر ممکن است. مورچه ها به طور منحصر به فردی برای زنده ماندن از سقوط هایی که برای موجودات بزرگ تر مرگبار هستند، سازگار شده اند. دلیل آن، سبکی بسیار زیاد و اندازه کوچک آن هاست.
به دلیل نسبت کم جرم به سطحشان، این حشرات تقریبا بلافاصله به «سرعت نهایی» خود می رسند یعنی بیشترین سرعتی که در هنگام سقوط می توانند داشته باشند.
برای مثال، اگر یک مورچه از ارتفاع 30 متری سقوط کند، در کمی بیش از 3 ثانیه به این سرعت ثابت و ایمن می رسد. از آنجا که سرعت نهایی آن ها بسیار پایین است، با سرعتی بیشتر از یک نسیم ملایم به زمین برخورد نمی کنند، فارغ از اینکه از چه ارتفاعی سقوط کرده باشند.
برای مورچه این سرعت بسیار کم است، معمولا حدود 6.4 کیلومتر در ساعت. این عدد در مقایسه با انسان خیلی پایین است، چون سرعت نهایی انسان می تواند به حدود 190 کیلومتر در ساعت برسد.
این توانایی بقا به تعادل بین وزن و مقاومت هوا که به آن درگ گفته می شود بستگی دارد. در حالی که وزن یک جسم ثابت می ماند، نیروی مقاومت هوا با افزایش سرعت بیشتر می شود تا جایی که با وزن برابر شود و در نتیجه، سرعتی ثابت ایجاد شود. جالب است که مشاهدات نشان می دهد هرچه مدت سقوط مورچه طولانی تر باشد، احتمال زنده ماندن آن حتی ممکن است افزایش یابد.
با استفاده از فیزیک درگ، مورچه ها سقوط های بالقوه مرگبار را به مزاحمت های جزئی تبدیل می کنند و این موضوع نشان دهنده سازگاری شگفت انگیز طبیعت با قوانین فیزیک در مقیاس های بسیار کوچک است.
علاوه بر فیزیک، بدن مورچه هم به این موضوع کمک می کند. بدن آن ها یک اسکلت خارجی سخت و سبک دارد که بیشتر از ماده ای به نام کیتین ساخته شده است. این ساختار مثل یک زره طبیعی عمل می کند و از اندام های داخلی محافظت می کند. همچنین بدن کوچک و نسبتا انعطاف پذیر آن ها می تواند انرژی برخورد را پخش کند و جلوی آسیب جدی را بگیرد.
گردآوری و ترجمه: مازیار دانیالی