احمد زیدآبادی
کانال نگاه متفاوت
از یک سو، حمایت از حملهٔ آمریکا و اسرائیل به زیربناهای اقتصادی و صنعتی کشور و یا بیاهمیت شمردن چنین حملاتی و از سوی دیگر، اظهار دلسوزی و نگرانی از فقیر شدن مردم؟
روزگاری تناقضِ ادعا، برهانی بر ابطال آن بود، اما در این روزگار انگار ضد و نقیضگویی به هنر تبدیل شده است به طوری که تناقضها هرچه عمیقتر و آشکارتر، کف و سوت زدن برای آنها بلندتر!
جنگ به خودی خود، سرمایههای انسانی و مادی را نابود میکند و موجب گسترش فقر و تنگدستی میشود. حال اگر جنگ به حمله به مراکز صنعتی و علمی و دارویی یک کشور هم سرایت کند، نتیجهٔ بلافصل آن جز افزایش شدید بیکاری و توسعهٔ فقر و فلاکت نخواهد بود.
از همین رو، چه آن دسته از کسانی که از اصل جنگ و گسترش آن به زیربناهای اقتصادی کشور حمایت میکنند و چه آنان که جنگ را نعمت میدانند و از طریق مخالفت با مذاکره و دستیابی به توافق برای توقف آن، خواهان تدوام آن هستند، خود عاملان توسعهٔ بیکاری و گرانی و فقر و فلاکت در کشور هستند و ابراز نگرانیشان نسبت به وضعیت وخیم معیشت مردم، همچون اشک تمساح ریاکارانه و دروغین است!
اما متأسفانه در این جامعه اشک تمساح، مشتریان کم و بیش پر و پا قرصی پيدا کرده است؛ مشتریانی که برای ضد و نقیضگویی هورا میکشند و در عین حال، خود را خردمندترین و محقترین موجودات جهان هستی نیز به شمار میآورند!