نشریه «فارن افرز» در مقالهای به کالبدشکافی ابزار جدید ایران برای ایجاد فشار بر اقتصاد جهانی پرداخته است.
به گزارش تسنیم، برخی محورهای آن به این شرح است:
نویسنده توضیح میدهد که سلاح نفتی سنتی (مدل ۱۹۷۳ اعراب)، مبتنی بر «قطع تولید» بود که با افزایش تولید سایر کشورها خنثی میشد. اما سلاح جدید ایران، مبتنی بر «مسدودسازی فیزیکی حمل و نقل» استوار است. ایران ثابت کرد که حتی اگر تمام دنیا نفت تولید کنند، او میتواند با بستن گلوگاه هرمز، مانع از رسیدن ۲۰ درصد نفت و گاز جهان به بازار شود. این تغییر از «اهرم اقتصادی» به «سد فیزیکی»، سلاح جدید و ماندگار تهران است.
این سلاح، ترکیب هوشمندانهای از مینهای دریایی، پهپادهای انتحاری، موشکهای بالستیک ضدکشتی و قایقهای تندرو است. نویسنده تأکید میکند که ایران با این «سلاح جدید»، هزینه عبور از تنگه را به قدری بالا برده که حتی نیروی دریایی آمریکا هم نمیتواند تردد کشتیهای تجاری را تضمین کند.
گزارش تأکید میکند که یک ماه بمباران سنگین توسط آمریکا و اسرائیل برای بازگشایی تنگه کافی نبود. این سلاح جدید ایران برخلاف مدلهای قدیمی، با حملات هوایی از بین نمیرود؛ زیرا در پهنه وسیعی توزیع شده و ایران نشان داده که حتی با وجود آتشبس، میتواند با رها کردن چند مین ساده، کل جریان تجارت جهانی را دوباره متوقف کند.
فارن افرز هشدار میدهد که ایران از این سلاح برای تثبیت یک نظم جدید استفاده میکند: «پرداخت حق عبور یا توقف تجارت». این یعنی ایران توانسته است تنگه هرمز را به یک «دارایی ملی» تبدیل کند که هر زمان بخواهد از آن به عنوان اهرم فشار راهبردی علیه غرب استفاده میکند.
تداوم استفاده ایران از این سلاح ترانزیتی، قیمت بنزین در آمریکا را از ۴ دلار عبور داده و احتمالاً تا پایان ماه به ۵ دلار میرساند. وابستگی شدید ایالتهایی مثل کالیفرنیا به نفت خلیج فارس، باعث شده که سلاح جدید ایران مستقیماً به سفرههای مردم آمریکا اصابت کند.
فارنافرز نتیجه گرفته که که دوران «امنیت رایگان» در تنگه هرمز تحت نظارت نیروی دریایی آمریکا به پایان رسیده است.