گل – اینتر در فصل 10-2009 به سهگانهای تاریخی با ژوزه مورینیو رسید. آنها اسکودتویی دیگر به همراه جام حذفی به دست آوردند و برای اولین بار پس از سال 1965 فاتح لیگ قهرمانان شدند.
درباره این که ستاره اینتر در طول فصل چه بازیکنی بود مطلقا هیچ بحثی نمیتوان داشت و باید تنها به نام دیهگو میلیتو اشاره کرد. او مقابل بایرن مونیخ در سانتیاگو برنابئو، در بزرگترین نمایش فوتبال باشگاهی دنیا در شرایط همیشگی خود قرار داشت.
شهریار پس از دریافت پاس وزلی اسنایدر روی گل اول، توازن و آرامش فوقالعادهای داشت؛ دو مدافع را پشت سر گذاشت، نیمثانیه مکث کرد تا هانس یورگ بوت اولین حرکتش را انجام دهد و سپس توپ را به سقف دروازه زد. این بازیکن آرژانتینی در آن لحظه کلاس بالای فوتبال خود را نشان داد. گل دوم او هم همان قدر دقیق و تمیز بود. میلیتو دانیل فانبویتن را روی خط محوطه جریمه به راحتی پشت سر گذاشت و پس از آن که به خوبی بر اوضاع مسلط شد، یک ضربه پیچدار به گوشه دور دروازه زد.
میلیتو را زمانی دست کم گرفته شده ترین مهاجم دنیا میدانستند، اما شنبه او گام دیگری، و شاید آخرین گام لازم برای رفتن به سمت عنوان «بهترین مهاجم دنیا» را برداشت. دو گل در فینال لیگ قهرمانان، گل سرنوشتساز در جام حذفی و گل پیروزیبخش در آخرین روز ای نفصل سری A؛ میلیتو هر گاه که لازم باشد گل میزند. علاوه بر این، او بر خلاف مردی که جانشینش شد یعنی زلاتان ایبراهیموویچ، در تمام فصل بازیکنی بوده که در خدمت تیم بوده است. او میتوانست علاوه بر دو گلی که زد یک پاس گل هم در کارنامه خود ثبت کند، البته اگر اسنایدر پاس او را با ضربه بهتری روانه دروازه بایرن میکرد.
البته فینال تنها متعلق به میلیتو نبود. بازی عالی اینتر و روحیه تیمی بالایی که ژوزه مورینیو به آنها بخشیده بود، نقش مهمی در قهرمان کردن اینتر داشت. والتر ساموئل، استبان کامبیاسو و خاویر زانتی، هموطنان آرژانتینی میلیتو هم همگی استثنایی بودند. زانتی همیشهجوان و اسطورهای در 55 امین بازی خود در این فصل و در 700 امین حضورش با پیراهن اینتر در میادین، توانست تهدید خطرناک آرین روبن را بسیار بسیار بهتر از کریستین چیوو خنثی کند که جای خود را به دژان استانکوویچ داده بود.
اگر دیهگو مارادونا مربی آرژانتین – نام او را تاکتیسین نمیشود گذاشت – هنوز بتواند به این فکر کند که به نحوی اشتباه کرده، درک خواهد کرد که از خیلی وقت پیش باید نام او را در لیست مسافران آفریقای جنوبی قرار میداد.
کامبیاسو هم در این مقوله میگنجد، که البته در روزی دیگر به این موضوع خواهیم پرداخت. در کنار زانتی، ساموئل، لوسیو و مایکون همگی در خط دفاعی مستحکم بودند و نگذاشتند بایرن در 90 دقیقه موقعیتهای روشنی داشته باشد. در حقیقت فداکاری لوسیو در قطع ضربه توماس مولر نه تنها باعث شد دروازه اینتر تهدید نشود، که دقیقا همان حرکت بود که منجر به گل دوم میلیتو شد. کار گوران پاندف و ساموئل اتوئو، همکارهای میلیتو در خط حمله هم خیلی خوب بود.
اتوئو توانست به دستاوردی عالی و بیسابقه برسد و اولین بازیکنی شود که در دو فصل پیاپی با دو باشگاه سهگانهها را فتح کرده است. البته این بار آخرین ضربات منجر به گل را «شهریار» زد، نه اتوئو.
آینده مورینیو – که پس از آن که طرفداران اینتر را برای مدتی طولانی تشویق کرد بلافاصله پس از مراسم غیب شد – و حتی میلیتو که پس از بازی گفت «پیشنهادهایی دارد» شاید در سنسیرو نباشد. با این حال، دیشب متعلق به این دو نفر بود و متعلق به اینتر بود که اولین قهرمانی خود پس از دوران «اینتر بزرگ» هلنیو هررا در سال 1965 را تجربه کرد.