سرپرست پیشین دادسرای فرهنگ و رسانه در پاسخ به انتقادات ساترا: مونتسکیو میگفت «هرکس قدرت دارد، میل به توسعه آن نیز در او وجود دارد». شاید هیچ گزارهای به اندازه این هشدار کلاسیک، وضعیت امروز منازعه بر سر ساترا و نمایش خانگی را توضیح ندهد.
صداوسیما همزمان هم بازیگر اقتصادی بازار رسانه است و هم نقش تنظیمگر را ایفا میکند؛ این وضعیت از منظر حقوق تنظیمگری، مصداق تعارض منافع ساختاری تلقی میشود. قوانین بودجه، مصوبات شوراها و آرای دیوان عدالت اداری نیز صلاحیت انحصاری و قطعی ساترا را اثبات نمیکنند؛ چون هنوز قانون جامع، صریح و شفافی که نمایش خانگی را مصداق «صوت و تصویر فراگیر» بداند، وجود ندارد.
اگر بنا باشد هر محتوای ویدئویی آنلاین، صرفا به اعتبار تصویریبودن، ذیل مفهوم «فراگیر» قرار گیرد، دیگر قید «فراگیر» در عبارت «صوت و تصویر فراگیر» هیچ اثر حقوقی نخواهد داشت. حالا آیا نمایش خانگی اساسا «فراگیر» است؟ اگر پاسخ مثبت باشد، باید توضیح داده شود که چگونه رسانهای مبتنی بر انتخاب فردی، فاقد پخش همزمان عمومی، بدون کنداکتور و وابسته به درخواست کاربر، ناگهان در همان طبقه حقوقی broadcast کلاسیک قرار گرفته است. اگر پاسخ منفی باشد، بخش مهمی از بنیان استدلال ساترا فرو میریزد.
باید نگران شد؛ زیرا آزادیها معمولا یکباره از میان نمیروند؛ ابتدا فقط یک واژه، کمی موسعتر تفسیر میشود، بعد یک مفهوم، اندکی کشدارتر معنا میشود و سرانجام، نهادی که روزی قرار بود صرفا ناظر بر «رسانه فراگیر» باشد، آرامآرام خود را مرجع همه چیز میبیند. /شرق