عصر ایران - مدتها پیش از رونق و محبوبیت خودروهای چندمنظوره (MPV) در دهههای ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی، شرکت خودروسازی ولوو در حال آزمایش ایده ساخت یک خودروی خانوادگی با هدف به حداکثر رساندن فضای داخلی بود.
در اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی، این خودروساز سوئدی به شرکت بدنه سازی و طراحی ایتالیایی «کاروزریا کوجیولا» ماموریت داد تا مفهوم جدیدی را با تمرکز کامل بر کاربردپذیری و فضای داخلی بررسی کند. حاصل این همکاری، نمونه اولیه یا پروتوتایپ «ولوو MPV» بود؛ طرحی که برای زمان خود بسیار پیشرو به شمار میرفت.
این خودروی مفهومی از یک معماری تکجعبهای (One-box) بهره میبرد که ویژگیهای اصلی آن شامل اورهنگهای (برآمدگیهای طولی) بسیار کوتاه، سقف بلند و سطوح شیشهای بزرگ برای به حداکثر رساندن میدان دید و حجم کابین بود. در این ساختار، چرخها تا حد امکان به چهار گوشه بدنه هدایت شده بودند تا علاوه بر بهبود پایداری خودرو، بستهبندی و چیدمان فضای داخلی نیز بهینه شود؛ الگویی که سالها بعد به یک استاندارد در مینیونهای مدرن تبدیل شد.
در بخش داخلی، تمرکز اصلی بر انعطافپذیری فضا بود. کابین این خودرو به گونهای طراحی شده بود که قابلیت چیدمانهای متنوع و متعددی را برای صندلیها فراهم میکرد. این ویژگی، پیشدرآمدی بر فضاهای داخلی ماژولاری بود که سالها بعد در خودروهای مشهوری مانند رنو اسپاس و کرایسلر وویجر رایج شد.
زبان طراحی این خودرو کاملا عقلانی و منطقی بود؛ به طوری که سطوح صاف، خطوط ساده و پنجرههای بزرگ، فلسفه عملکردگرای ولوو را نشان میداد که از زاویه دید عملگرایانه این اتاقساز ایتالیایی تفسیر شده بود.
این پروژه هرگز به مرحله تولید انبوه و تجاری نرسید، زیرا بازار در آن زمان هنوز آمادگی پذیرش چنین خودرویی را نداشت. با این حال، مینیون کوجیولا به عنوان یک کاوش اولیه و جذاب در مفهوم خودروهای چندمنظوره، آن هم حدود یک دهه قبل از شکلگیری واقعی این بخش از بازار، در تاریخ طراحی خودرو ثبت شده است.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی