عصر ایران - اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۷۰ میلادی یک واگن ریلی تجربی و آزمایشگاهی را تحت عنوان «قطار توربوجت SVL» ساخت. هدف اصلی از اجرای این پروژه، ارزیابی رفتار و سنجش حداکثر سرعت قطارها در شرایطی بود که فراتر از محدودیتهای فنی استاندارد خود به پیش رانده میشوند.
مهندسان پروژه برای ساخت این قطار، شاسی و بدنه یک واگن استاندارد مدل ER22 را به عنوان پایه انتخاب کردند. آنها سپس دو پیشرانه توربوجت متعلق به هواپیمای مسافربری «یاک ۴۰» را بر روی سقف این واگن ریلی نصب کردند.
این قطار آزمایشی برخلاف نمونههای رایج، برای تامین نیروی حرکتی خود به چرخها متکی نبود؛ بلکه فرآیند حرکت آن به طور کامل از طریق نیروی رانش جت انجام میشد. ترن SVL موفق شد در جریان مراحل تست و آزمایشهای میدانی، به سرعت تقریبی ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت دست پیدا کند.
بر اساس مستندات تاریخی این طرح، قطار توربوجت SVL هرگز برای جابهجایی مسافران یا استفاده در شبکه عمومی حملونقل ریلی در نظر گرفته نشده بود. ساختار این سازه در واقع به عنوان یک آزمایشگاه متحرک طراحی شد تا دانشمندان بتوانند پارامترهای زیر را در سرعتهای بالا مورد مطالعه قرار دهند:
چگونگی رفتار و میزان مقاومت ریلها و خطوط آهن
وضعیت سلامت و فرسایش چرخهای قطار
میزان پایداری و تعادل واگن بر روی ریل در سرعت بالا