محور اصلی این تحول، استفاده از آندهای سیلیکونی بهجای آندهای گرافیتی رایج در باتریهای لیتیومیونی است؛ زیرا سیلیکون از نظر تئوری میتواند بیش از ده برابر گرافیت، یون لیتیوم ذخیره کند.
به گزارش همشهری آنلاین و به نقل از رویترز، پژوهشهای جدید نشان میدهد ظرفیت نظری سیلیکون حدود ۴۲۰۰ میلیآمپر ساعت بر گرم است، در حالیکه ظرفیت گرافیت حدود ۳۷۲ میلیآمپر ساعت بر گرم گزارش میشود.
با این حال، کارشناسان هشدار میدهند که «ظرفیت دهبرابری» به معنای ده برابر شدن مستقیم شارژ گوشی یا خودرو نیست. چالش اصلی سیلیکون، انبساط شدید آن هنگام شارژ و دشارژ است که میتواند باعث ترکخوردگی و کاهش عمر باتری شود. فناوری نانو با ساختاردهی دقیق ذرات سیلیکون، ترکیب آن با کربن یا گرافن و بهبود مسیر حرکت یونها، تلاش میکند این مشکل را کاهش دهد.
این فناوری اکنون از آزمایشگاه به صنعت نزدیکتر شده است. برخی شرکتها در حال توسعه آندهای سیلیکونی برای خودروهای برقی هستند و ادعا میکنند این باتریها میتوانند حدود ۳۰ درصد چگالی انرژی بیشتر و شارژ سریعتر ارائه دهند.
بنابراین، باتریهای نانو هنوز یک وعده تجاری کامل نیستند، اما میتوانند مسیر آینده گوشیها، خودروهای برقی و ذخیرهسازی انرژی را تغییر دهند.