شلیک به دشمن وقتی با موفقیت همراه باشد، مطالبات کشور باید در عرصه دیپلماسی نقد شود. اگر نشود، گلولهای که شلیک میشود به هدر میرود کمااینکه وقت تلف میشود و دشمن هم سود میبرد.
در جنگ تحمیلی سوم، ما به برکت غیرت نیروهای مسلحمان شلیکهای موفقی داشتیم. مردم هم با حضور حماسی، هوشمندانه و مستمرشان در صحنه، موفقیت نیروهای مسلح را کامل و مطالبات ایران را دو چندان کردند و به دیپلماسی ایرانی جان دادند. این مطالبات را فقط در صورتی میتوان نقد کرد که این سه رکن اقتدار کشور یعنی نیروهای مسلح، مردم و دیپلماسی با هم هماهنگ باشند و با انسجام وارد صحنه شوند و اجازه ندهند به هیچیک از ارکان اقتدار کوچکترین خدشهای وارد شود. متأسفانه امروز عناصر فرصتطلب تلاش خطرناکی را برای مخدوش کردن این اقتدار آغاز کردهاند.
1- عدهای با ماسک دلسوزی برای منافع کشور به جان رکن نقدکننده مطالبات افتادهاند و درصدد به هدر دادن گلولههائی که توسط رزمندگان باغیرت و پرصلابت کشور با موفقیت شلیک شده و قلب دشمن را شکافتهاند برآمدهاند. آنها به مخاطبان خود القاء میکنند مذاکره حرام است و باید به جنگ ادامه بدهیم. این احتمال وجود دارد که در میان این افراد کسانی هم وجود داشته باشند که واقعاً به آنچه میگویند اعتقاد داشته باشند ولی تردید نباید کرد که اصل این جریان کاملاً انحرافی و مشکوک است و اگر متوقف نشود، اقتدار به دست آمده از رهگذر هماهنگی میدان، مردم و دیپلماسی را دچار آسیب شدید خواهد کرد.
2- حتی در مجلس شورای اسلامی هم افرادی عزمشان را برای کارشکنی علیه دیپلماسی جزم کردهاند و با استدلالهای ظاهرفریبی که پایه و اساس ندارند تلاش میکنند هیأت مذاکرهکننده را زمینگیر کنند و مانع نقد شدن مطالبات ایران شوند. این افراد در عین حال که خود را وفاداران به نظام جمهوری اسلامی و در صف اول دلسوزان انقلاب جا میزنند، از جواب دادن به این سؤال بسیار ساده طفره میروند که اگر مذاکره نباید کرد پس چرا همین نظام که شما خود را در صف اول وفاداران به آن جا میزنید هیأتی را برای مذاکره تعیین کرده و به شکلهای مختلف و با صراحت از آن حمایت میکند؟
3- تردیدی نداریم که شرکتکنندگان در تجمعات شبانه در سراسر کشور با خالصترین نیت در این تجمعات حضور مییابند و در این واقعیت هم تردیدی نیست که این اقدام مردم نیز شلیک مستقیم و موفق به قلب دشمن آمریکائی صهیونیستی بوده و هست و بخش مهمی از توطئه آنها را که میخواستند توسط پیادهنظامشان در داخل کشور به اجرا درآورند خنثی کرده است. به همین دلیل، استمرار این حضور و تجمعات یک ضرورت است و باید قدر آن را دانست و از سوءاستفاده فرصتطلبان و نان به نرخ روز خورندگان که در این تجمعات درصدد ضربه زدن به دیپلماسی هستند جلوگیری کرد.
4- عناصر پشت صحنه مخالفت با مذاکره، کسانی هستند که از هماکنون برای به قدرت رسیدن در دوران بعد از جنگ نقشه و طرح دارند. اینکه رسانه ملی از یکطرف همین فکر را ترویج میکند و از طرف دیگر به بهانه سالگرد شهادت رئیس دولت سیزدهم انبوهی از اعضای آن دولت را به تلویزیون میآورد تا آمارهای اغراقآمیز بدهند و گزارشهای «مهمل» ارائه کنند نیز در همین چارچوب قابل تفسیر است.
البته دولت چهاردهم نیز – هرچند با حُسننیت – عناصری از آن دولت را در مسئولیتهای کلیدی ابقاء کرده که نمیتوان از نقشآفرینی آنها در معطل ماندن امور این دولت و آمادهسازی زمینه برای بازگشت آن دولت که فساد چای دبش و محکومیت دو وزیر و چند ده مدیرش از ویژگیهای بارز آنست، غافل ماند. آنها میخواهند منافع ملی را قربانی قدرتطلبی خود کنند و در دوران جنگ، جنگ قدرت به راه انداختهاند!
5- اگر هیچ دلیلی برای انحراف مسیری که مخالفان مذاکره در پیش گرفتهاند وجود نداشته باشد، همین واقعیت که جناح افراطی جمهوریخواهان آمریکا نیز با مذاکره مخالفند و رژیم صهیونیستی نیز در برابر آن ایستاده و کارشکنی میکند، کافی است. مخالفان مذاکره آیا هماوائی با امثال نتانیاهو و افراطیهای آمریکا را برای خود یک امتیاز میدانند؟
از قربانی شدن منافع ملی در برابر قدرتطلبیها مربوط به هر جناحی که باشد باید جلوگیری کرد. ارکان سهگانه اقتدار باید تقویت شوند، سفیران دیپلماسی باید بدون هراس از وسوسههای مخالفان برای نقد کردن مطالبات کشور به پیش بروند و البته همزمان باید انگشتان نیروهای مسلح نیز بر ماشه باشد تا با خیانت احتمالی دشمن برخورد شود.