عصر ایران - ایستگاه مرکزی ریو دوژانیرو که میان سالهای ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۳ و در دوره ریاستجمهوری ژتولیو وارگاس ساخته شد، به عنوان یکی از نمادهای اصلی مدرنیزاسیون برزیل شناخته میشود. طراحی اولیه این بنا توسط «روبرتو ماگنو دِ کاروالیو» مطرح و طرح نهایی آن عمدتاً توسط «گزا هلر» و «آدالبرت سیلارد» اجرا شد.
این بنای ۲۸ طبقه با طول ۱۴۰ متر و عرض ۷۷ متر، از ویژگیهای بارز معماری اواخر سبک «آرت دکو» بهره میبرد که شامل خطوط عمودی مستحکم و هندسه پلکانی است. برج ساعت ۱۳۵ متری این ایستگاه، با چهار صفحه ساعت ۱۰ متری، در زمان خود یکی از بزرگترین ساعتهای جهان را تشکیل میداد. در زمان ساخت، این ایستگاه یکی از مرتفعترین سازههای بتن مسلح در دوران خود بود. فضای داخلی آن نیز با سقفهای بلند، استفاده از استیل و کروم، و فرمهای هندسی جسورانه، تضاد آشکاری با تزئینات پر زرقوبرق دوران پیش از خود دارد.
ایستگاه مرکزی ریو تنها یک اثر تاریخی نیست؛ این مجموعه امروزه یک قطب حملونقل کلیدی است که روزانه میزبان صدها هزار مسافر است. علاوه بر اهمیت عملکردی، این ایستگاه به دلیل نقشآفرینی به عنوان محل اصلی فیلمبرداری فیلم تحسینشده «ایستگاه مرکزی» (۱۹۹۸)، شهرت جهانی یافته و به عنوان یک اثر ماندگار در فرهنگ برزیل جایگاه ویژهای دارد.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی