عصر ایران - وقتی صحبت از معماری مدرن ژاپن به میان می آید، نمی توان از نام کنزو تانگه (Kenzo Tange) و شاهکار بی تکرار او یعنی استادیوم ملی یویوگی (Yoyogi National Gymnasium) چشم پوشی کرد. این سازه که بین سال های 1963 تا 1964 برای بازی های المپیک تابستانی توکیو ساخته شد، پل ارتباطی باشکوهی میان سنت های اصیل ژاپنی و فناوری های پیشرفته مدرن است.
تانگه در طراحی این مجموعه، از خطوط منحنی و سقف های کشیده معابد سنتی ژاپن الهام گرفت، اما آن ها را با بتن عریان و ساختار مدرنیسم غربی بازتعریف کرد. فرم کلی بنا یادآور چادرهای بیابان نشینان یا صدف های دریایی است که پویایی و حرکت را در ذهن بیننده تداعی می کند.
بزرگ ترین ویژگی فنی استادیوم یویوگی، سقف معلق کابلی آن است. تانگه با کمک مهندس سازه معروف، یوشیکاتسو تسوبوی، سازه ای طراحی کرد که در آن سقف توسط کابل های فولادی غول پیکر متصل به دو ستون بتنی ضخیم در دو طرف استادیوم نگه داشته می شود. این نوآوری مهندسی باعث شد:
فضای داخلی استادیوم کاملا بدون ستون واسطه ساخته شود.
تماشاگران از هر زاویه ای دید 100 درصد و بدون مانع به زمین مسابقه داشته باشند.
المپیک 1964 توکیو، فرصتی برای ژاپن بود تا پس از ویرانی های جنگ جهانی دوم، چهره جدید، صلح آمیز و پیشرفته خود را به جهان نشان دهد. استادیوم یویوگی با معماری جسورانه و آینده نگرانه اش، به یکی از نمادهای اصلی این نوسازی و قدرت صنعتی تبدیل شد. ماندگاری این شاهکار به قدری بالا بود که حدود 57 سال بعد، در المپیک 2020 توکیو نیز بار دیگر با موفقیت میزبانی مسابقات بدمینتون و بسکتبال با ویلچر را بر عهده گرفت.
امروزه استادیوم ملی یویوگی نه تنها یک مرکز ورزشی فعال، بلکه یکی از مقاصد اصلی شیفتگان معماری در سراسر جهان است؛ بنایی که ثابت کرد سازه های بتنی هم می توانند مثل یک بوم نقاشی، ظریف و چشم نواز باشند.
تنظیم و ترجمه: محمدمهدی حیدرپور