عصر ایران - جزیره هاشیما که با نام «گونکانجیما» نیز شناخته میشود، تا پیش از سال ۱۸۹۰ تنها صخرهای خالی در دل دریا بود. پس از آنکه شرکت میتسوبیشی مالکیت این جزیره را بر عهده گرفت، عملیات استخراج زغالسنگ از بستر اقیانوس آغاز شد و با اسکان خانوادههای کارگران ژاپنی، امکاناتی نظیر مدرسه، آپارتمان، فروشگاه، بیمارستان و سینما در این ۱۶ هکتار زمین ساخته شد. در سال ۱۹۱۶، نخستین ساختمان بلندمرتبه بتنی ژاپن در همین جزیره بنا گردید.
با آغاز جنگ جهانی دوم، تاریخ هاشیما رنگی سیاه به خود گرفت. کارگران غیرنظامی کرهای به اجبار به معادن آورده شدند و از سال ۱۹۴۳، اسرای جنگی چینی نیز به آنها پیوستند. کارگران در شرایطی طاقتفرسا، شامل گرمای ۳۰ درجه و رطوبت ۹۵ درصد، روزانه ۱۲ ساعت در عمق یک کیلومتری زیر دریا کار میکردند و به همین دلیل این مکان را «جزیره زندان» یا «جزیره جهنم» نامیدند.
در سال ۱۹۵۹، هاشیما با ۵۲۵۹ سکنه، بالاترین تراکم جمعیت ثبتشده در تاریخ جهان را تجربه کرد. با این حال، با پایان یافتن ذخایر زغالسنگ در سال ۱۹۷۴، تمامی ساکنان طی چند هفته جزیره را ترک کردند.
در سال ۲۰۱۵، هاشیما در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت؛ هرچند تاریخ کامل این جزیره همچنان موضوعی مورد مناقشه است. امروزه از آن شکوه صنعتی، تنها سازههای بتنی باقی مانده است که به آرامی در حال بازگشت به آغوش دریا هستند.