عصر ایران - در دورانی که خودروهای چندمنظوره (MPV) و شاسیبلند هنوز بازار را به کنترل در نیاورده بودند، خانوادهها برای حملونقل و سفرهای خود عمدتا به خودروهای استیشن تکیه میکردند. کانسپت «رنو اوادو» که در نمایشگاه خودروی ژنو سال ۱۹۹۵ معرفی شد، نقطه عطفی در تغییر ماهیت این خودروها از وسایل صرفا کاربردی به خودروهایی جذاب و شیک بود. این مدل در واقع پیشزمینه تولید رنو لاگونا استیشن (نِوادا) محسوب میشد که چند ماه پس از آن به بازار عرضه شد.
طراحان رنو برای عبور از ظاهر خشک و صرفاً عملکردیِ استیشنهای سنتی، ظاهری مدرن و سیال به اوادو بخشیدند. ادغام چراغهای عقب در شیشه بزرگ و منحنیشکل، همراه با طراحی یکپارچه سپر، چراغهای جلو و جلوپنجره، چهرهای متمایز به این کانسپت داده بود. همچنین استفاده از نوارهای محافظ طرح چوب در کنارههای بدنه، ادای احترامی به استیشنهای کلاسیک معروف به «وودی» در آمریکا محسوب میشد.
اوادو برای سرنشینان خود امکاناتی را فراهم کرده بود که در آن زمان در هیچ خودروی استیشن دیگری دیده نشده بود. از جمله این ویژگیها میتوان به شیشههایی با قابلیت تنظیم تیرگی، سیستم ناوبری «کارمینات» برای راننده، کنسول اختصاصی پخش موسیقی برای نوجوانان در ردیف وسط و محفظه اسباببازی تعبیهشده در کف برای کودکان اشاره کرد. این خودرو با تودوزی ترکیبی از چرم و پارچه و قلب تپنده ۱۸۰۰ سیسی (موتور نوع F3PD)، استیشن را از یک خودروی کاری به یک خودروی لذتبخش برای سفر تبدیل کرد.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی