هر یک از این درها داستانی متفاوت را روایت میکنند. از رنگ سرخ عمیق دربهای محله «ماره» که همچون مخمل خودنمایی میکند، تا پنلهای سنگی و خاکستری در بلوارهای «اوسمان» که نمادی از وقار و خنکای معماری کلاسیک هستند. استفاده از آهنکوبیهای عضلانی با نقشهای شیر، چوبهای گردوی قدیمی با منبتکاریهای باروک و مجسمههای فرشتگان بالدار، همگی نشاندهنده سطحی از دقت است که در آن هر انتقال به فضای داخلی، ارزشمند و حسابشده به نظر میرسد.
در دورانی که جهان به سمت لابیهای شیشهای و سیستمهای ورود الکترونیکی حرکت کرده است، این دربهای تاریخی همچنان با صلابت و شکوه تمام، بدون تغییر باقی ماندهاند. آنها ثابت کردهاند که زیبایی، مقدمهای ضروری برای شروع یک فضا است.