حسین کعبی بازیکن اسبق تیم ملی ایران در گفتوگو با عصر ایران درباره تیم ملی گفت: اگر روزی مسئولیت تیم ملی را برعهده بگیرم، اولین کاری که انجام میدهم یک بازنگری کامل در ساختار خواهد بود. وقتی از تغییر صحبت میکنم، منظورم فقط بازیکنان نیست. از کادر فنی گرفته تا بخشهای پشتیبانی، تدارکات، استعدادیابی و سایر بخشهای مرتبط را کاملا تغییر میدهم. من اعتقاد دارم تغییر واقعی فقط با جوانگرایی در زمین مسابقه اتفاق نمیافتد باید نگاه، ساختار و تفکر مدیریتی نیز بهروز شود. البته اگر بخواهیم صادقانه صحبت کنیم، فقط بحث بازیکن نیست. در حوزه مربیگری هم با چالشهایی روبهرو هستیم.
وی در حاشیه برنامه «دری رو به جام» که از آپارات اسپرت پخش میشود، درباره اینکه اگر به گذشته برگردد چه اشتباهی را تکرار نمیکند، عنوان کرد: بدون تردید میگویم انتخاب فوتبال کشورهای عربی بزرگترین اشتباه دوران حرفهای من بود. آن زمان در اوج فوتبالم بودم، بهویژه بعد از جام جهانی ۲۰۰۶. پیشنهادهای خوبی از اروپا از جمله آلمان و چند کشور دیگر داشتم و میتوانستم مسیر متفاوتی را انتخاب کنم. مثلا بازیکنانی مثل کریستیانو رونالدو در سالهای پایانی فوتبالشان به کشورهای عربی رفتند اما من در دورانی این تصمیم را گرفتم که هنوز سالهای زیادی برای پیشرفت در سطح بالای فوتبال داشتم.
وی گفت: واقعیت این است که از نظر مالی، پیشنهاد کشورهای عربی فوقالعاده بود و نمیتوانم این موضوع را انکار کنم اما هرچه بیشتر به گذشته برمیگردم و دوران فوتبالم را مرور میکنم بیشتر به این نتیجه میرسم که شاید نباید آن مسیر را انتخاب میکردم.
بازیکن اسبق تیم ملی مطرح کرد: اگر امروز به عنوان مربی پیشنهادی از کشورهای عربی داشته باشم، نگاه متفاوتی به موضوع دارم. فوتبال کشورهای عربی نسبت به دوران ما پیشرفت بسیار زیادی کرده است. شرایط امروز با بیست سال قبل قابل مقایسه نیست. خاطرم هست زمانی که برای عقد قرارداد به قطر رفتم در کمتر از ۴۵ دقیقه تقریباً تمام شهر را میشد گشت اما یکی دو سال پیش که دوباره به قطر سفر کردم در چند روز هم نمیشد همه بخشهای آن را دید. این کشورها در زیرساخت، امکانات ورزشی و برنامهریزی پیشرفت چشمگیری داشتهاند. عربستان هم همین مسیر را طی کرده و سرمایهگذاری گستردهای در فوتبال انجام داده است. در مقابل ما در بسیاری از بخشها درجا زدهایم. من این حرف را صرفاً از منظر فوتبالی میزنم و دوست ندارم با مسائل دیگر مخلوط شود.
کعبی بیان کرد: واقعیت این است که بسیاری از مربیان ایرانی امروز برای کار به کشورهای همسایه از جمله عراق میروند. این اتفاق برای فوتبال ایران اتفاق خوشایندی نیست. اینکه مربیان ما برای ادامه فعالیت حرفهای خود مجبور باشند خارج از کشور فرصت پیدا کنند، خودش جای تأمل دارد.
این مربی درباره اینکه آیا در فوتبال ایران بازیکنانی بودهاند که از نظر فنی بیشتر از سطح واقعیشان به آنها توجه شده است، توضیح داد: قطعاً چنین مواردی وجود داشته و فقط هم مربوط به نسل امروز نیست. در نسل ما هم چنین اتفاقاتی میافتاد. حتی اگر بخواهم خیلی صادقانه صحبت کنم، شاید در مقاطعی خود من هم یکی از همان نفرات بوده باشم. این را بدون تعارف میگویم، چون معتقدم باید واقعیت را پذیرفت. البته هر بازیکنی که امروز در سطح اول فوتبال ایران بازی میکند برای رسیدن به آن جایگاه زحمت کشیده و نمیشود به راحتی گفت حقش نیست که در آن سطح حضور داشته باشد.
کعبی در مورد فشارهای روانی آن دوران اظهار کرد: تلخترین خاطرهای که هیچوقت از ذهنم پاک نمیشود، اتفاقی است که در دیدار مقابل ژاپن رخ داد و ۷ نفر از هموطنانمان جان خود را از دست دادند. آن روز برای همه ما روز بسیار تلخی بود. هنوز هم بعد از گذشت بیش از دو دهه وقتی به آن اتفاق فکر میکنم، ناراحت میشوم. شاید خیلیها تصور کنند آن روز فقط به نتیجه مسابقه یا صعود به جام جهانی فکر میکردیم اما واقعیت این است که بعد از آن حادثه ذهن ما بیشتر درگیر مردم و خانوادههایی بود که عزیزانشان را از دست داده بودند. آن اتفاق یکی از تلخترین خاطرات زندگی من است و هیچوقت از ذهنم پاک نخواهد شد.
وی درباره سرمربی تیم ملی ایران گفت: در سالهای گذشته خیلی درباره مربیان خارجی صحبت شده است. سؤال من این است که حاصل آن سالها برای فوتبال ایران چه بود؟ کیروش چه چیزی را به تیم ملی ایران اضافه کرد؟ آیا توانستیم ساختار فوتبالمان را متحول کنیم؟ آیا توانستیم نسل جدیدی از بازیکنان را بسازیم؟ آیا توانستیم در آسیا به موفقیتهای بزرگ برسیم؟ من معتقدم نسل ما باید سالها قبل جای خودش را به نسل جدید میداد. فرآیند جوانسازی تیم ملی باید خیلی زودتر آغاز میشد.
اگر این اتفاق به موقع رخ میداد، امروز درباره تعداد زیادی از بازیکنان جوان و آیندهدار صحبت میکردیم و رقابت برای حضور در تیم ملی بسیار شدیدتر بود.