محمود عباس رییس تشکیلات خودگردان فلسطینی ادعا کرد که مردم فلسطین همانند یک هواپیمایی هستند که به دست کشورهایی چون ایران ربوده شده است !
به گزارش
عصر ایران این سیاستمدار فلسطینی در مصاحبه با تلویزیون مصر با اشاره به اینکه دلیل اصلی عدم موافقت حماس با طرح آشتی ملی با گروه فتح مخالفت های ایران است افزود : " ما ، مردم فلسطین همانند افرادی هستیم که در یک هواپیمای ربوده شده اسیریم ".
وی در توضیح ادعای خود افزود : " قدرت تصمیم گیری در دستان ما نیست و در عوض در اختیار طرف هایی چون ایران است . برای همین معتقدم که وحدت ملی مردم و گروه های فلسطینی همانند همان هواپیمایی است که ربوده شده است ".
ابومازن در ادامه از اسراییل نیز به دلیل جدی نبودن در فرایند گقتگوهای غیر مستقیم صلح انتقاد کرده و گفت : " در حالی که اعراب به هیچ وجه خواهان جنگ نیستند اسراییل در عوض خواهان صلح نیست " .
ابومازن در این گفتگو به این مساله اشاره ای نکرد که حالا که خود معترف است اسراییل به دنبال صلح نیست ، به چه دلیلی برای صلح با چنین رژیمی کاسه گدایی به دست گرفته و با وجود مخالفت های شدید بخش اعظمی از مردم فلسطین و گروه های مقاومت فلسطینی بر سر قبری گریه می کند که مرده ای در آن نیست !
عباس که حقوق ماهانه خود را از قاهره دریافت می کند ، اعتراضی به طرح مشترک مصر و اسرائیل برای احداث دیوار فولادین در مرز مصر و غزه که مانع از رسیدن مواد غذایی و دارو به مردم فلسطین در نواز غزه خواهد شد نکرد زیرا این اطمینان را دارد که مواجبش به موقع خواهد رسید حتی اگر آن دیوار کذایی هم ساخته شود.
عباس ، در حالی شدیدترین اتهامات را به ایران وارد می کند که بیشترین هزینه ها را در 30 سال گذشته - که مساوی است با نصف کل تاریخ اشغال فلسطین - ایران در دفاع از حقوق فلسطینی ها متحمل شده است.
البته عباس تشبیه خوبی درباره فلسطین کرده و آن را "هواپیما" نامیده است ولی یادش رفته که اسرائیل همه این هواپیما را به تملک خود در آورده و صاحبان و مسافران اصلی آن را به بیرون پرت کرده و مسافران بدون بلیت صهیونیست را جایگزین شان کرده است و آن چند مسافر اولیه باقی مانده را نیز در تنگای مرگ و نیستی قرار داده است و در چنین شرایطی ، به جای آن که به غاصبان هواپیما ربا حمله شود ، به شخصی هجوم می آورد که تاریخ 3 دهه گذشته شهادت می دهد در مقابل سارقان و غاصبان بود و هواخواه مالکان و صاحبان.
ای کاش این سیاستمدار که عمری تقریبا مساوی با عمر اسرائیل دارد ، این نکته ساده را می فهمید که اگر اسرائیل اکنون اندکی سرجای خود نشسته و هر از گاهی سلام او و امثال او را می دهد ، به خاطر آن است که تعدادی از فلسطینیان ، اسلحه در دست دارند و الا اگر اسراییل خیالش از بابت مقاومت راحت شود و بداند که دیگر توانی در جبهه فلسطینی برای مقابله باقی نمانده ، هرگز و هرگز و هرگز ، حتی یک قدم هم عقب نمی نشیند و به اندازه آب دماغ یک بز هم به طرف مقابل امتیاز نمی دهد چه رسد به این که از سرزمین های اشغالی عقب بنشیند و کشور فلسطین را به رسمیت بشناسد.
این نکته ای است که هر عقل سلیمی بر آن صحه می گذارد: در دنیای منفعت محور کنونی ، چه دلیلی دارد کشوری بدون آن که خطری از سوی طرف مقابل تهدیدش کند ، بدان امتیاز دهد؟ آن هم کشوری مانند اسرائیل که بنایش بر غصب و تجاوز و آدمکشی است.
عباس ، بی گمان از نادر موجودات روی کره زمین است که طرفدار خلع سلاح سرزمین خودش هست و اصرار دارد حماس فلسطینی در برابر ارتش اسرائیلی سلاح بر زمین بگذارد !
شاید عباس فکر می کند اگر این کار صورت گیرد ، احساسات اسرائیلی ها به غلیان در می آید و خواهند گفت: وای چه فلسطینیان نازنینی ! بیایید خانه هایتان را پس بگیرید و کشورتان را بسازید!
اما نه ، عباس با تجربه تر از آن است که چنین تصوری داشته باشد اما چه کند که مصری ها خوب پول می دهند!
چرا وقتي كه خود عربها و دولتمردانشان خواهان خاري و ذلت هستند ما خودمان را درگير اين مسائل ميكنيم . آنها را به حال خود رها كنيم تا قدر عافيت بدانند
مواظب باشيم هواپيماي ما را ندزدند.
مرحبا عصر ایران
زیادی نفت ایرانی خورده هار شده.