پشت این انتخاب ساده، یک رقابت علمی جذاب پنهان شده: میزان آنتیاکسیدانها.
به گزارش همشهری آنلاین، چای (چه سبز، چه سیاه) سرشار از ترکیباتی به نام پلیفنولهاست؛ موادی که مثل محافظان نامرئی در بدن عمل میکنند و با استرس اکسیداتیو مبارزه میکنند.
اما یک نکته مهم وجود دارد:
این مواد داخل برگ هستند، نه در آب. پس همه چیز به این بستگی دارد که چقدر خوب “استخراج” شوند.
وقتی آب داغ وارد میدان میشود، اتفاقات سریع میافتد:
به همین دلیل تحقیقات نشان میدهد چای داغ (بهخصوص در دمای نزدیک جوش) معمولاً بیشترین مقدار پلیفنول و کاتچین را وارد نوشیدنی میکند.
در واقع، آب داغ مثل یک “کلید سریعالعمل” است که درِ مواد مفید را باز میکند.
در مقابل، دمکردن سرد مثل یک فرآیند آهسته و صبورانه است.
برگها ساعتها در آب سرد میمانند و بهآرامی مواد خود را آزاد میکنند. نتیجه:
با این حال، این پایان ماجرا نیست. برخی چایها مثل چای سبز خاص یا رویبوس میتوانند در دم سرد هم عملکرد قابل قبولی داشته باشند.
اگر فقط عدد و قدرت استخراج را نگاه کنیم:
چای داغ جلوتر است.
اما اگر سبک زندگی را وارد بازی کنیم:
چای سرد هم شانس خودش را دارد.
چرا؟
چون ممکن است در یک روز گرم، دو لیوان چای سرد بخوری اما فقط یک فنجان چای داغ. در نتیجه مجموع آنتیاکسیدان دریافتی میتواند برابر یا حتی بیشتر شود.
خیلیها فکر میکنند “سرد بودن” یعنی ضعیف بودن. اما واقعیت پیچیدهتر است:
یعنی بدن تو بیشتر از انتخاب “علمی”، به انتخاب “پایدار” واکنش نشان میدهد.
اگر میخواهی هم طعم خوب داشته باشی هم بیشترین آنتیاکسیدان:
چای را اول با آب داغ دم کن؛
بعد روی یخ بریز؛
این روش هم ایمنی را بالا میبرد، هم ترکیبات مفید را کامل استخراج میکند.
این یک مسابقه برنده و بازنده ندارد.
چای داغ = قدرت استخراج بیشتر
چای سرد = مصرف راحتتر و پایدارتر
در نهایت، بهترین چای همان چایی است که بیشتر و منظمتر مینوشی، نه فقط داغ یا سرد بودنش.
منبع: eatingwell