عصرایران- سیاره زهره یکی از درخشانترین اجرام آسمان شب است که پس از خورشید و ماه، در افق زمین بهوضوح دیده میشود. اما پشت این ظاهر زیبا، یکی از خشنترین محیطهای شناختهشده در منظومه شمسی پنهان شده است.
به همین دلیل دانشمندان از زهره با عنوان «دوقلوی شرور زمین» یاد میکنند؛ لقبی که به شباهت ظاهری این سیاره با زمین از نظر اندازه و ساختار اشاره دارد، اما در عین حال تضاد شدید شرایط آن را نیز نشان میدهد. زهره از نظر اندازه تقریباً هماندازه زمین است، اما از نظر محیطی کاملاً غیرقابل سکونت و مرگبار است.
در سطح این سیاره دمایی حدود ۴۶۰ درجه سانتیگراد حاکم است؛ حرارتی که میتواند فلز سرب را ذوب کند. همچنین فشار جو در سطح زهره حدود ۹۲ برابر فشار زمین است؛ فشاری معادل قرار گرفتن در عمق بیش از ۹۰۰ متری اقیانوسهای زمین.
جو زهره تقریباً بهطور کامل از دیاکسیدکربن تشکیل شده و ابرهای ضخیم آن نهتنها سطح سیاره را از دید مستقیم پنهان میکنند، بلکه اثر گلخانهای شدیدی ایجاد کردهاند که گرمای سیاره را در خود حبس میکند.
بررسیهای فضایی، از جمله دادههای مأموریت «ماژلان» ناسا، نشان دادهاند که سطح زهره عمدتاً از دشتهای آتشفشانی، کانالهای عظیم گدازهای و ساختارهای ناشی از فعالیتهای شدید آتشفشانی در گذشته تشکیل شده است.
با وجود شباهت ظاهری به زمین، زهره در عمل یکی از غیرقابلسکونتترین سیارات شناختهشده است؛ جهانی که در آن هر ویژگی آشنا برای حیات، به شکلی خطرناک و افراطی دگرگون شده است.