صفحه نخست

عصرايران دو

فیلم

ورزشی

بین الملل

فرهنگ و هنر

علم و دانش

گوناگون

صفحات داخلی

رومیان باستان چگونه شیفتۀ «موی بلوند» شدند؟

در بازارهای شلوغ روم باستان، زنان رومی که اغلب موهای تیره داشتند، با کالاهای وارداتی از سراسر جهان روبه‌رو می‌شدند؛ از عطرهای ادویه‌دار عربی و آرایش مصری گرفته تا پنبه هندی و ابریشم چینی. همین تبادلات گسترده باعث شده بود که «زیبایی» نیز رنگی جهانی و لوکس پیدا کند.

در این میان همۀ مدهای آرایشی در روم باستان، موهای بلوند به‌تدریج به نشانه‌ای از زیباییِ عجیب، تجمل و دسترسی به کالاهای خارجی تبدیل شد. زنان ثروتمند حتی می‌توانستند کلاه‌گیس‌هایی از موی اسیران ژرمنی بخرند یا از رنگ‌های وارداتی برای روشن‌تر کردن موهای خود استفاده کنند. در جامعه روم، بلوند بودن اغلب با «خارجی بودنِ جذاب» و ثروت گره خورده بود.

به گزارش فرادید؛ در قرن اول میلادی، نویسندگان رومی درباره زیبایی و آرایش زنان به‌طور جدی می‌نوشتند. اووید شاعر معروف روم باستان معتقد بود آرایش و تغییر ظاهر، بخشی طبیعی از هنر جذاب بودن است. او حتی تغییر رنگ مو یا استفاده از کلاه‌گیس را امری قابل قبول می‌دانست.

در مقابل، طنزپردازانی مانند یوونال با این مدها مخالفت می‌کردند و زنان رومی را به‌خاطر استفاده از موهای وارداتی، به‌ویژه موی زنان ژرمنی، مسخره می‌کردند. شاعر مارتیال نیز با لحنی طنزآمیز به این موضوع اشاره می‌کرد.

از سوی دیگر، دانشمند رومی پلینی بزرگ در کتاب تاریخ طبیعی حتی روش‌هایی برای روشن کردن مو را توضیح می‌دهد؛ از ترکیب‌هایی مانند زعفران، سرکه و خاکستر گرفته تا قرار دادن مو در آفتاب. با این حال، این فرایندها اغلب به مو و پوست سر آسیب می‌زدند و همین باعث محبوبیت بیشتر کلاه‌گیس‌ها شد.

چرا موهای بلوند این‌قدر محبوب شد؟

گسترش امپراتوری روم و جنگ‌ها در مناطق شمالی، رومی‌ها را با مردمانی با موهای روشن‌تر (مانند ژرمن‌ها) روبه‌رو کرد. این تفاوت ظاهری برای رومی‌های مومشکی، حالتی «غریب و جذاب» داشت.

به‌تدریج موهای بلوند به نماد جایگاه اجتماعی تبدیل شد؛ زیرا داشتن کلاه‌گیس یا رنگ موی وارداتی، نشانه ثروت و ارتباط با دنیای بیرون بود. در هنر رومی نیز گاهی الهه‌ها و زنان با موهای روشن تصویر می‌شدند و همین موضوع این زیبایی را بیشتر تثبیت می‌کرد.

انتقادها از مد بلوند

با وجود محبوبیت این مد، بسیاری از نویسندگان محافظه‌کار و بعدها نویسندگان مسیحی، آن را نشانه «تجمل و فساد اخلاقی» می‌دانستند. حتی گاهی زنان روسپی با موهای بلوند یا کلاه‌گیس‌های روشن معرفی می‌شدند؛ تصویری که بیشتر ریشه در کلیشه‌های اجتماعی داشت تا قانون واقعی.

الهی‌دان مسیحی ترتولیان نیز با لحنی تند، رنگ کردن مو را نقد می‌کرد و آن را نوعی نارضایتی از طبیعت انسانی می‌دانست.

خلاصه اینکه گسترش امپراتوری روم، تجارت و تماس فرهنگی باعث شد زیبایی نیز به یک مفهوم وارداتی و قابل خرید تبدیل شود. موهای بلوند، چه طبیعی، چه رنگ‌شده یا به شکل کلاه‌گیس، در قرن‌های اول میلادی به بخشی پذیرفته‌شده از مد تبدیل شد.

در نهایت، این علاقه رومی‌ها به موهای روشن نشان می‌دهد که چگونه مفاهیم زیبایی، ثروت و «خارجی بودن» در یک جامعه امپراتوری به هم گره می‌خورند؛ چیزی که حتی امروز هم در فرهنگ مد و جذابیت قابل مشاهده است.

ارسال به تلگرام