عصر ایران- در اواخر دهه 1990 و اوایل دهه 2000، سیستم های صوتی خانگی به سمت طراحی بسیار تهاجمی تر و آینده نگرانه تر رفتند.
برندهایی مانند آیوا، کنوود، پاناسونیک، سونی و... از سیستم های مستطیلی تمیزتر مشکی و نقره ای دهه های قبل فاصله گرفتند و فرم های بزرگ تر با زاویه های تیز، محفظه های بزرگ بلندگو، پرداخت های فلزی و جزئیات بصری سنگین تر معرفی کردند. بسیاری از آن ها طوری طراحی شده بودند که حس قدرت بدهند و از تجهیزات کلاب و دی جی الهام می گرفتند.
با وجود ظاهر، بسیاری از این سیستم ها به طور شگفت انگیزی سبک بودند. محفظه های بزرگ پلاستیکی اغلب طوری طراحی می شدند که مقیاس و حضور را اغراق کنند و دستگاه ها بزرگ تر و پرصداتر از آنچه در واقع بودند به نظر برسند. این سبک طراحی موجب خلق مناظری می شد که کاملا به سفینه های فضایی سریال جنگ ستارگان و تسلیحات علمی تخیلی شباهت داشتند.
همچنین دوره ای بود که تحت تاثیر فرمت های رسانه ای همپوشان شکل گرفت. سیستم ها به طور معمول ترکیبی از تغییر دهنده های CD سه یا پنج دیسکه را با ضبط کاست دوگانه و تیونر رادیو در یک واحد ترکیب می کردند که به چیدمان های مکانیکی پیچیده تر نیاز داشت و به زبان طراحی متراکم و ماکسیمالیستی آن دوره کمک می کرد.
«ماکسیمالیستی» در طراحی به سبکی اشاره می کند که بر استفاده از جزئیات زیاد، فرم های شلوغ، تزئینات و جلوه بصری اغراق آمیز تاکید دارد. بسیاری از سیستم های صوتی اواخر دهه 1990 و اوایل دهه 2000 با این توصیف همخوانی دارند.
تنظیم و ترجمه: مازیار دانیالی