روزنامه جوان نوشت: سهشنبه شب آنها که بازی نروژ و ساحل عاج را تماشا کردند بهوضوح متوجه تفاوت سطح فوتبال آسیا با فوتبال رو به پیشرفت اروپا و آفریقا شدند.
توجه داشته باشید که ما از تیمهای بزرگ و پرستاره فوتبال جهان حرف نمیزنیم، هم نروژ و هم ساحل عاج جزو تیمهای رده دوم قارههای خود محسوب میشوند، اما فوتبالی که به جهان ارائه دادند یک فوتبال سطح بالا، با سرعت، پر از تکنیک و تاکتیک و صدالبته تماشاگر پسند بود. فوتبالی که بیراه نیست اگرعنوان کنیم تماشاگران تلویزیونی را پای گیرندهها میخکوب کرد و حاضران در ورزشگاه را تا بالاترین سطح هیجان برد.
در همین جام ما شاهد حضور تیمهای آسیایی بودیم، تیمهایی که با خرج و مخارج بالا و با ادعای زیاد راهی جام جهانی شدند، اما با ارائه فوتبالی در سطح بسیار پایین تنها مایه سرافکندگی قاره کهن شدند. تیمهایی مانند قطر و عربستان، اردن و عراق که تقریباً هیچ حرفی برای گفتن نداشتند. تیمی مانند ازبکستان که فوتبالی در حد محلات ارائه کرد یا کره جنوبی که با وجود پیشرفت در سالهای اخیر در این جام تحقیر شد.
ایران هم با وجود اینکه میتوانست رؤیای دیرین خود را تحقق ببخشد بهعنوان تیم بدون شکست حذف شد، یعنی دستاورد فوتبالی به دست نیاورد. ۵۷ گل خورده حاصل حضور ۹ تیم از آسیا در مرحله گروهی جام جهانی بود که به حذف هفت تیم منجر شد، در حالی که تیمهای رده دوم آفریقا و اروپا با نمایشهای خیرهکننده همه را متعجب کردند.
در جمع آسیاییها ژاپن و استرالیا صعود کردند که اولی هرچند رو به جلو حرکت میکند و سودای بزرگی در جهان فوتبال دارد، اما مقابل برزیل تقریباً حرفی برای گفتن نداشت و خیلی زود با جام خداحافظی کرد تا آسیا نشان دهد چقدر با سطح فوتبال جهان فاصله دارد.
ژاپنیها سالهاست ادعا دارند که میخواهند قهرمان جهان شوند، اما فقط یک تلنگر برزیل کافی بود تا حباب رؤیاهای آنها هم مثل عربستان و قطر بترکد. حالا فقط یک استرالیا مانده، هرچند هنوز هم خیلیها این تیم را آسیایی فرض نمیکنند، اما به هرحال جزو سهمیههای قاره کهن است و باید دید فردا شب میتواند از پس مصر بربیاید یا اینکه باید به خانه برگردد.
استرالیا ببرد یا حذف شود در اصل ماجرا تفاوتی ایجاد نمیکند. جام جهانی ۲۰۲۶ آیینه تمام نمای تفاوت سطح فوتبال آسیا با سایر قارهها بود. این جام بهوضوح نشان داد که تیمهای آسیایی بر خلاف سیاستهای غلط فیفا در افزایش تیمهای حاضر در جام که البته تنها برای درآمد زایی بیشتر است، نه تنها کمکی به بالا رفتن سطح جام نمیکنند، بلکه با ارائه فوتبال سطح پایین به بزرگترین رویداد فوتبال جهان ضربه هم میزنند. اگر منصف باشیم با توجه به سطح فوتبالی که از تیمهای آسیایی در جام جهانی ۲۰۲۶ دیدیم، حتی دو سهمیه هم برای قاره آسیا در جام جهانی اضافه است. اصلاً امروز خیلی راحت میتوان پرسید که آسیا را با فوتبال چکار؟
ماتئوس کنیا بازیکن تیم ملی برزیل خطاب به ژاپنیها بعد از ادعای بزرگی آنها گفته بود: «حد خودتان را بدانید.» این جمله به ژاپنیها برخورد، به ما هم به عنوان آسیایی برخورد. حتی بزرگان فوتبال برزیل هم از آن استقبال نکردند، اما وقتی کلاه خودمان را قاضی کنیم و نتایج و سطح بازیهای تیمهای آسیا را کنار هم بچینیم، متوجه میشویم که بازیکن برزیل بیراه هم نگفته، حد آسیا جام جهانی نیست وقتی تیمهای پرانگیزهای، چون ساحل عاج و نروژ وجود دارند. آسیاییها فقط جای آنها را تنگ میکنند و لذت فوتبال را از بین میبرند.
فوتبال آسیا سالهاست که ادعای پیشرفت و حرکت رو به جلو دارد. سالهاست که پول خرج میکند، اما جام جهانی ۲۰۲۶ نشان داد که آسیا حتی با وجود تیمهایی، چون ژاپن هیچ حرفی برای گفتن در فوتبال جهان ندارد. آسیا فرسنگها با فوتبال روز جهان فاصله دارد و همه چیزی که در آن میبینیم جز ادعا و پول خرج کردن بیهوده نیست. شاید وقت آن رسیده که فوتبال جهان فکری به حال فوتبال آسیا کند، فوتبالی که ظاهراً هیچ پیشرفتی نمیتوان برای آن متصور بود.